White Woolfy and friends

Ετσι λοιπόν γεννηθηκε ένα μπλογκ για παιδιά το http://whitewoolfie.blogspot.com/.

Mε αφορμή το τελευταίο μου ποστ που το έκανα με πολύ χιουμοριστική διάθεση είναι η αλήθεια και ένα σχόλιο του Andy (αχ αυτός ο Andy Dufresneκαι οι ιδέες του!) σκέφθηκα πως η μπαμπίνα του δεν έχει ένα δικό της μπλογκ. Πως θα έπρεπε σιγά σιγά να το καλοσκεφθούμε.

Ενα μπλογκ για τη Μαρία Φωτεινή, ένα μπλογκ για τα παιδάκια που έχουν σιγά σιγά ξεμυτίσει στη μπλογκόσφαιρα και ίσως δεν τα πολυνοιάζουν οι έγνοιες των μεγάλων.

Και το δοκίμασα.

μπορείτε να μου πείτε τις σκέψεις σας γι'αυτό εδώ

Το άλλο μπλογκ είναι για παιδιά.

Και για σας άμα θέλετε βέβαια.

Εφόσον είστε παιδιά πότε πότε...

Αυτό είναι το πρώτο σκαλί .

Βλέπουμε μετά.

Dangerous Terrorist

This is a very dangerous terrorist!

I'm sure you are scared....
very scared...

very very scared...

more scared?

Petrified!
thanks god this terrorist is sleeping.

Απ το ΠΑΣΟΚ απέναντι

Στην οδό Χαριλάου Τρικούπη, απ' το ΠΑΣΟΚ απέναντι, υπάρχει ένα βουλκανιζατέρ.

Τα κόκκινα χρώματα και τα ελαστικά το κάνουν να ξεχωρίζει απέναντι από τις πράσινες σημαίες και τις τηλεοπτικές κάμερες που περιμένουν κάποιο πολιτικό γεγονός.

Η άλλη πλευρά δεν περιμένει τίποτε έκτακτο. Η καθημερινότητα του αρκεί.
Το βουλκανιζατέρ ανήκει σε ένα παλικάρι που αποτελεί τον ορισμό της λέξης. Λεβέντης, μορφονιός με ένα γέλιο που φωτίζει όλη την Αθήνα. Ευγενικός και πρόθυμος όσο ο καλύτερα εκπαιδευμένος μάνατζερ. Αυθόρμητος σαν τη γάτα που πηδάει στην αγκαλιά σου. Φιλικός όπως ο κολλητός από το δημοτικό που έχεις να δεις χρόνια. Πάντα με τον πληθυντικό, πάντα με το κέρασμα, πάντα με ένα καλό λόγο. Ας τον πούμε Γιάννη, αφού το πρόσωπο υπάρχει και ζει και βασιλεύει.
Η σύγκριση αδύνατο να μη συμβεί. Τόσοι διάσημοι από τη μία πλευρά του δρόμου, τόσοι άσημοι από την άλλη. Συνήθως ταξιτζήδες, μηχανάκια μέσα στην πόλη εξυπηρετούνται άμεσα και χαρούμενα. Από την άλλοι πρώην υπουργοί, πρώην διοικητές ΔΕΚΟ ή και νυν θυμάμαι στο παρελθόν.
Το σημείο είναι κρίσιμο.
Κάθε φορά που με φέρνει ο δρόμος σκέπτομαι το ίδιο πράγμα:

Γιατί να μην είναι ο Γιάννης ο Πρωθυπουργός (ή έστω ο πρώην) της χώρας. Γιατί. Και τηλεοπτικός θα ήταν και ξηγημένος λεβεντιά, και νοικοκύρης άνθρωπος και λεβεντόπεδο.
Εγώ λοιπόν ψηφίζω για πρωθυπουργό το «Γιάννη» απέναντι από το ΠΑΣΟΚ. Όποτε περνάτε κοιτάξτε κατά κει. Θα με θυμηθείτε. Παλικάρια δεν γεννιούνται κάθε μέρα.

Μια μόνο πινελιά νοσταλγίας με κάνει να συμπαθώ την άλλη πλευρά. Όποτε θυμάμαι τη Μελίνα που πιστεύω ότι θα συμφωνούσε μαζί μου και θα του έγνεφε με ανάλογη γοητεία.

Ε ναι . Αυτοί οι δυό θα έκαναν ένα υπέροχο ζευγάρι.

HABITAT

H είδηση ότι το Ηabitat δεν κατάφερε να επιβιώσει την ελληνική αγορά σημαίνει πολλά. Δεν γνωρίζει η γράφουσα ούτε τον επιχειρηματία που έφερε στην Ελλάδα το κατάστημα, ούτε τους προσωπικούς λόγους για τους οποίους αναγκάσθηκε να το κλείσει. Η είδηση όμως καθ΄εαυτή έχει μια ιδιαίτερη σημασία λόγω του είδους της δραστηριότητας: την ευρωπαϊκή εικόνα της καθημερινότητας στο σπίτι.

Η νοικοκυρεμένη Ελλάδα από τα κοφτά και τα προικιά πέρασε μια στιγμή στο Habitat για να ξαναγυρίσει θριαμβεύτρια στους κινέζους.

Ένα από τα πράγματα που με ενθουσίασαν στις σπουδές μου στο εξωτερικό ήταν το Habitat. Το άλλο ήταν η FNAC. Η χαρούμενη γνώση με καταναλωτικό πρόσωπο, η ποιοτική εικόνα του σπιτιού και της ζωής που μπορούσες να εκφράσεις γούστο χωρίς τα σεμέν. Πέρσι βίωσα την δημιουργία μιας κουτσουρεμένης εκδοχής της FNAC στην Αθήνα και φέτος το κλείσιμο του επίσης κουτσουρεμένου αν και όχι στο βαθμό της FNAC, Habitat.

Η ευρωπαϊκή εικόνα της καθημερινότητας, με σχεδιασμό, ποιότητα, καλές τιμές, χρώματα, άριστη εξυπηρέτηση, άφθονες αλλά επιλεγμένες επιλογές ήταν το παράπονο κάποιου που άφησε το ΑΚΡΟΝ ΙΛΙΟΝ ΚΡΙΣΤΑΛ στις μνήμες της εφηβείας του από τη μια και την COSTA BODA ως σπουδαία εκδοχή από την άλλη. Πριν περάσουμε στα μεγάλα πολυκαταστήματα και τις φθηνές απομιμήσεις για τους πολλούς η μέση τάξη ήθελε και αυτή τη θέση της. Την έψαξε με κέφι. Κάποιος έφερε το Habitat εδώ. Και επιχείρησε να εκπαιδεύσει τον κόσμο σε τέτοιες επιλογές.

Ο μετασχηματισμός των αντιλήψεων προσέγγισε κάποτε και την ελληνική αγορά. Λίγο στην Κηφισίας, μετά στην παραλιακή τέλος στο κέντρο της πόλης το Habitat επιχείρησε να στολίσει την καθημερινότητα με μια αίσθηση ελευθερίας και ποιότητας που ήταν αναπάντεχη για το νεοέλληνα που είχε μάθει τα κοφτά της μαμάς. Ηταν μια ξαφνική ευρωπαϊκή αστικοποίηση.

Υπήρχε όμως μέση τάξη στην Αθήνα του 2000?

Η αισθητική και η στάση ζωής δεν αρκούν όταν προσφέρονται στο πλαίσιο μιας διεθνοποιημένης επιχείρησης. Η προσαρμογή στα τοπικά χαρακτηριστικά αλλοίωσε τη γνωστή επιχείρηση.

Το Habitat της Αθήνας δεν είχε παρά ελάχιστα προϊόντα ετοιμοπαράδοτα. Όφειλες να περιμένεις συχνά 2 και 3 μήνες. Πού είναι η αντίληψη του καταστήματος που ήξερα από το Παρίσι λοιπόν?
Δεν είχε ούτε το σύνολο των προϊόντων του καταλόγου. Όφειλες να νοιώθεις κάπως επαρχιώτης.
Ηταν αισθητά ακριβότερο. Οι μεταφορές μας έλεγαν κοστίζουν. Για κάποιο περίεργο λόγο επέλεξε η εθνική εκδοχή του να απευθύνεται στα ψώνια που πληρώνουν «φύκια για μεταξωτές κορδέλλες». Κάτι που συμβαίνει επιτυχώς για πολλές άλλες φίρμες πάντως. Το πληρώναμε και πολλοί άλλοι πότε πότε, από νοσταλγία, από κέφι αλλά ξέραμε ότι ήταν υπερβολή.
Η εξυπηρέτηση ήταν, όπως συμβαίνει συνήθως με τον μέσω έλληνα πωλητή, βασισμένη στην περιφρόνηση του πελάτη. Το κατάστημά μας είναι Grande. Εσείς που εισέρχεσθε χάσατε κάθε ελπίδα. Καμία διευκόλυνση, καμία συζήτηση, όλοι απασχολημένοι, όλοι κάπως μπλαζέ, ενοχλημένοι που σου μιλούν, έντονα γκει (ανεξάρτητα του αν ήταν ή όχι στην αλήθεια)… Πολλές φορές σηκώθηκα και έφυγα εξαγριωμένη που δεν έβρισκα το παραμικρό έλεος όταν ζητούσα να αντικαταστήσω πιάτο του καθημερινού σερβίτσιου που είχα και συμπλήρωνα χρόνια τώρα. Πάρτε τα καινούργια μου έλεγαν. Μα συνεχίζουν να κυκλοφορούν αυτά που έχω. Γιατί να πάρω σερβίτσιο αν χρειάζομαι 2-3 πιάτα και μία γαλατιέρα? Καμία απάντηση.
Διότι το συγκεκριμένο μαγαζί υιοθέτησε μια αντίληψη διαφορετική από την αγγλική ή τη γαλλική εκδοχή. Εκεί θα βρεις το αγαπημένο σου σερβίτσιο για χρόνια να υπάρχει και ο πωλητής θα εκτιμήσει ότι υποστηρίζεις ένα προϊόν του και είσαι πελάτης σταθερός.

Η ξιπασιά, στοιχείο και αυτό της έλλειψης παιδείας δεν ταίριαξε στη φύση μιας φίρμας που απευθύνεται σε ευρωπαίο καταναλωτή.

Οσο γράφω αυτό το σημείωμα παρατηρώ ότι επαναλαμβάνω μερικές λέξεις ως αυτονόητες. Αισθητική, ευρωπαίος, αστικοποίηση… και θέλω να μαλώσω το χέρι μου που συνεχίζει να χτυπά το πληκτρολόγιο.

Λυπάμαι για το Habitat αλλά λυπάμαι και για τη FNAC. Που στεγάσθηκε σε αυθαίρετο και μικρή μικρή και χαρωπή πωλεί εμπορικό βιβλίο.

Λυπάμαι για την ευρωπαϊκή μας εικόνα που αργεί. Αν έλθει.

Και για τα παιδιά που θα μείνουν στο δρόμο αγκαλιά με την ξιπασιά που πρόσφεραν ως πωλητές κάποιου «προϊόντος» που ούτε κατάλαβαν ούτε εκτίμησαν ποτέ.

Η Φρόσω μας στο Αμέρικα

Η γιαγιά μου είχε γεννήσει δύο παιδιά αλλά έλεγε ότι έχει τρία. Το τρίτο της παιδί ήταν η Φρόσω μας που της την έφεραν από ένα ορεινό χωριό της Ελλάδας να τη μεγαλώσει. Αυτό το έλεγαν τότε «Ψυχοκόρη» αλλά η γιαγιά μου το θεωρούσε κάτι πολύ περισσότερο. Έτσι όταν γεννήθηκαεγώ η «Σίσσι» ήταν για μένα κάτι πολύ περισσότερο από θεία. Ήταν αυτό που μου έλειπε πιο πολύ στη ζωή: μια μεγαλόσωμη αδελφή. Κυριολεκτικά σερνόμουν πίσω της και παρότι «την παντρέψαμε» όταν ήμουν τριών χρονών πάνω κάτω, θυμάμαι σαν τώρα το παραμύθι με την αρκούδα Ελσα που μου έλεγε τα πρωϊνά όταν μου έδεινε το γάλα μου.

Η Φρόσω μας ήταν μία από τις πολλές περιπτώσεις της εποχής εκείνης που άκουγαν ιδίως στο όνομα Μαρία ή Κατίνα. Κυρίως όμως Μαρία. Στα σπίτια υπήρχε ένα μικρό δωματιάκι, τοσοδουλι, όπου έμενε αυτή η «κοπέλλα», όπου όπως μάθαμε από τη λογοτεχνία και είδαμε στο σινεμά εξυπηρετούσε πολλές αποστολές. Η ελληνίδα οικιακή βοηθός ήταν πολύ πιο κοντά στο σπίτι από την σημερινή αλβανή, γεωργιανή ή φιλιππινέζα και όχι μόνον της γλώσσας. Όσο δε και αν τη διακωμώδησε η Δέσποινα Στυλιανοπούλου, ο ρόλος της ήταν πολύ σημαντικός.

Εμένα, ας πούμε, με αφήνανε να πηγαίνω στη λαϊκή μαζί της και οι βόλτες αυτές, οπότε κρατούσα και ψώνια στα χέρια ήταν σαν να είχα ενταχθεί στο αυτονομιστικό κίνημα της ΕΤΑ. Ελευθερία και χειραφέτηση που με τη μαμά δεν γινόταν με τίποτα. Εξάλλου ο ζαχαροπλάστης ο κύριος «Ρερές» μας κερνούσε και πάστα σεράνο συχνά δε λάμβανα πεσκέσι και τη μεγάλη σοκολάτα αμυγδάλου, αυτές που μας έφερναν σα δώρο οι θείες εκείνο τον καιρό, καμιά εικοσαριά εκατοστά. Όμως και ο μπακάλης μας κερνούσε το κατιτίς του και από παντού έρχονταν καλημέρες. Με τη μαμά δεν ήταν το ίδιο. Κανείς δεν θα τολμούσε τόσες χαρές στη μαμά. Μετά η Σίσσι με έπαιρνε να ακούω μαζί της ραδιόφωνο ενώ καθόμασταν στο μπαλκόνι. Μου απαντούσε όλες τις απορίες, όπως γιατί η Τζοβάνα δεν αγαπάει πια το Λαμπίρη και άλλα τέτοια. Τολμούσα να τη ρωτήσω λέξεις που δεν ρίσκαρα να ρωτήσω τη μαμά και ράβαμε μαζί φουστάνια στις κούκλες μου. Όταν παντρεύτηκε ήμουν το πιο καμαρωτό παρανυφάκι. Και όταν βαφτίσαμε την κόρη της ήμουν βοηθός νονάς. Νονά ήταν η γιαγιά μου. Βοηθός νονάς ετών πέντε.

Ακριβώς τότε που έμαθα τι σημαίνει αποχωρισμός.

Είχαμε πάει την περίφημη εκστρατεία στη λαϊκή όταν μου αγόρασε ένα πλαστικό φιδάκι να παίζω. Δεν το συνήθιζε. Και εγώ δεν το εκτίμησα σαν παιχνίδι και πολύ. Έπεσε μέσα σε μια κούτα πράσινο και μικρούτσικο και χάθηκε. Λίγες μέρες μετά στο Ελληνικό η Φρόσω μας αποχώρησε οικογενειακώς για ταξείδι όπως μου είπαν. Με την Ολυμπιακή. Την Ολυμπιακή του Ωνάση. Λίγο καιρό θα έμενε στο Αμέρικα, όπου πρώτος είχε πάει ο αδελφός της. Στο Αμέρικα (!) έλεγε ο πατέρας μου και μουρμούριζε κάτι άσματα του Καζαντζίδη που δεν καταλάβαινα καλά.
Το τι σήμαινε «λίγο καιρό» θα το καταλάβαινα πολλούς μήνες μετά όταν παίζοντας θα ανακάλυπτα τυχαία το φιδάκι ανάμεσα στα κουζινικά και τα κουκλόπανα. Όχι, ο καιρός ήταν πολύς και εγώ ήμουν πια μαθήτρια του νηπιαγωγείου. Δεν υπήρχε τρόπος να με κοροϊδέψουν πιά. Είχε φύγει. Εκείνο το φιδάκι τόχω πάντα μαζί μου να μου σπαράζει την ψυχή.

Ο αποχωρισμός αυτός δεν γιατρεύτηκε ποτέ. Η αποδημία της δεκαετίας του 60 καρφώθηκε στην ψυχή μου και δεν γιατρέφτηκε ούτε όταν ήρθαν οι Μπάρμπυ σωρό, ούτε όταν λάμβανα φωτογραφίες και γράμματα με υποσχέσεις για γρήγορη επιστροφή, ούτε όταν η βαφτησιμιά μου (όπως αυτοονομάστηκε όταν πέθανε η γιαγιά) μου έδειξε το New Jersey στην κατακίτρινη turbo Transam όπου τα μεγάφωνα εξέπεμπαν Μαρία Με τα Κίτρινα μέχρι τη Νέα Υόρκη. Τη Νέα Υόρκη που είχε ακόμη τους πύργους στη θέση τους.

Μαζύ με τις Μπάρμπυ ήρθαν οι πρώτες Σμαρτις, μια φωτογραφική μηχανή Kodak instamatic εικόνες με σουβλιστά αρνιά, γάμους και μπουζούκια και η φήμη μιας σπουδαίας προκοπής. Εγώ από τη μεριά μου έσπευσα να μάθω αγγλικά. Για να πάω να τη βρω εκεί που ήταν. Αγκομαχώντας δεχόμουν τα γαλλικά, αλλά τα αγγλικά ήταν άλλο πράγμα. Με τη βοήθεια της τηλεόρασης παρίστανα ότι μιλούσα και έκανα φανταστικούς διαλόγους στο αεροδρόμιο όπου θα πήγαινα να τη συναντήσω. Όταν κάποτε μάλιστα «προσκλήθηκε» στην ΗΠΑ η μητέρα της Φρόσως μας και έμεινε σπίτι μας για λίγες μέρες πριν φύγει αποφάσισα να της διδάξω αγγλικά πάραυτα. Η κυρά Γιωργία με κοιτούσε απορημένα με το ζήλο μου και με ταΐζε χορτόπιτα που είχε φέρει από το χωριό. Νομίζω ότι παρίστανε ότι μιλούσε αγγλικά να μη μου χαλάσει το χατήρι. Γύρισε με πολύχρωμο καπέλο. Τα παιδιά της είχαν όλα προκόψει. Τα αγγλικά μου βελτιώθηκαν και πλέον πήγαινα φροντιστήριο.

Στη γιορτή μου μεγαλώνοντας έπαψαν τα «δέματα» με τα λαμέ φορέματα. Άρχισε να μου στέλνει και δολάρια. Η Αμερική έγινε για μένα η γη της επαγγελίας όπου η «Σίσσι» μου έγινε αρχόντισσα. Απέφευγε βλέπεις να μας λέει τα κακά μαντάτα. Μας έγραφε όλο για γιορτές. Πολλά γράμματα. Λίγα τα λάθη της τα ορθογραφικά. Μόνο το όνομά της μίκρυνε και έγινε πιο αμερικάνικο. Τα παιδιά της πήγαν σχολείο. Είχαν μια όμορφη μονοκατοικία. Τα Χριστούγεννα και το Πάσχα η γιαγιά μου λάμβανε θριαμβευτικές φωτογραφίες χαράς στημένες σε καλό φωτογραφείο. Όλοι ελπίζαμε αυτό να είναι η αλήθεια.

Πώς να σας το πω τώρα, για μένα η Αμερική δεν είναι αυτή που όλοι νομίζετε. Από τότε που πήγε η Φρόσω μας είναι η φωλιά της. Ο τόπος που την έκανε να ζήσει και να μεγαλώσει τα παιδιά της. Και παρότι μεγάλωσα και κατάλαβα η Ολυμπιακή παραμένει η εταιρία που μου την πήρε μακριά και το φιδάκι, ο όφις της γνώσης. Όχι του καλού και του κακού. Μόνο της οδύνης του αποχωρισμού. Αλλά και η μνήμη των αυτονομιστικών περιπάτων στη λαϊκή. Τότε που με μικρά χεράκια κουβαλούσα κουνουπίδι και φασολάκια όλο καμάρι. Στο πλευρό της.

Στη δεκαετία του 60 η χώρα έχασε τα καλύτερα παιδιά της. Που έγραφαν ελληνικά και διάβαζαν. Που είχαν όνειρα. Και οι ΗΠΑ κέρδισαν μια γενιά ανθρώπων που γεννήθηκαν λίγο πριν ή μετά την κατοχή. Μια γενιά σπουδαία. Τα αγγλικά που έμαθα μου χρειάσθηκαν πολύ. Όμως δεν πήγα να τη βρω και να τη φέρω πίσω. Η Ολυμπιακή δεν ανήκει πιά στον Αριστοτέλη Ωνάση και τα ορεινά χωριά από όπου η Σίσσυ ξεκίνησε τώρα έχουν κάτι σπίτια που λέγονται και σαλέ. Οι Μπάρμπυ πουλιούνται στα Τζάμπο έναντι ολίγων ευρώ. Πολλά έχουν αλλάξει από τότε.

Όμως σε κάθε τυχαία κίνηση το φιδάκι ξεπροβάλει και είμαι τόσο απαρηγόρητη όσο όλη η Ελλάδα μαζί που έστειλε τα παιδιά της στην ξενιτιά απελπισμένη και αυτή όπως όλες οι χώρες που διώχνουν τον κόσμο γιατί δεν έχουν να τον θρέψουν και να τους προσφέρουν όνειρα. Και εκείνα… φωτογραφίζονταν δήθεν σπουδαία και χαρούμενα και παριστάνουν ότι όλα μα όλα ΕΚΕΙ ήταν γιορτή και χαρές. Σαν ΟΛΑ να πήγαιναν καλά.

H πρώτη οθόνη

Δεν πήγαινα ακόμη σχολείο, όταν ο πατέρας μου έφερε στο σπίτι την πρώτη μας ασπρόμαυρη Telefunken. Στα αστικά σπίτια της Αθήνας η τηλεόραση ήρθε νωρίτερα από την Urania που είδαμε στο σινεμά αλλά άργησε κάπως και εκεί. Ποδόσφαιρο οι άνδρες έβλεπαν συχνά πυκνά έξω από τα καταστήματα ηλεκτρικών ειδών του κέντρου. Η τηλεόραση πριν τη Χούντα ήταν κάτι σπάνιο. Και η μετάβαση από την πρωϊνή «Θεία Λένα» στο ραδιόφωνο, τον Κωστή και το Μαράκι, στα παιδικά της τηλεόρασης με εικόνα ήταν επανάσταση. Το σπίτι μας έγινε ξαφνικά πολύ σημαντικό. Αποκτήσαμε επισκέπτες και η θέαση συνοδευόταν με κεράσματα και σχόλια. Εγώ, καθόμουν στο χαλί.
Λίγοι είχαν τέτοιο πράγμα στο σπίτι τότε. Ο πατέρας μου είχε μια παράξενη αγάπη γι’αυτή την τεχνολογία. Πρέπει να αγόρασε την ακριβότερη ασπρόμαυρη τηλεόραση και την ακριβότερη έγχρωμη πολλά χρόνια αργότερα. Βιαζόταν να τις κατακτήσει και τις ακριβοπλήρωνε. Ο πατέρας μου έφυγε από τη ζωή χωρίς να αποκτήσει Plasma. Λάτρεψε όμως και την οθόνη του υπολογιστή και θεώρησε κατάλληλο δώρο για την κορούλα του τον υπολογιστή το 1988, αν δεν κάνω λάθος…
Στην τηλεόραση που στήθηκε στο σαλόνι βλέπαμε πρόγραμμα μόνον το απόγευμα. Τα κανάλια δύο και αν. Άρχιζαν με κάτι κουδούνια κατσικιών και τέλειωναν με τον Εθνικό Ύμνο. Όταν άνοιγες την τηλεόραση είχε «ψαράκια» που μικρή θεωρούσα σαν μήνυμα ότι κάτι θα φανερωθεί. Συχνά η εικόνα κουνούσε. Οι εκφωνήτριες είχαν όλες φουντωτά μαλλιά και οι κύριοι φορούσαν κοστούμι.
Παιδικά η Λάσση, το άλογο ο Φιούρι, ένα απίθανο δελφίνο ο Φλίππερ. Στη Λάσση πρέπει να οφείλεται και η πρώιμη ζωοφιλία μου περισσότερο από τη μόδα των sixties για ένα παιδί. Πέρσυ στο Σινεμά που τη φέρανε πρέπει να ομολογήσω έκλαιγα από τα γράμματα. Πριν αρχίσει το έργο. Πολλά χρόνια αργότερα το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι και οι Γουώλτονς. Ο Τζων Μπόυ ήταν ένας έρωτας για κάθε κορίτσι του δημοτικού της Αθήνας επί χούντας. Αλλά αυτό χρόνια μετά.
Οι μεγάλοι έβλεπαν Μπονάντσα. Ποδόσφαιρο, Πέιτον Πλέις. Το Πέιτον Πλέις ήταν μια αμερικανική πόλη. Η Κόνστανς, ο Ελιοτ, η Αλισον, ο Μάθιου, ήρωές του που δάνεισαν τα ονόματά τους στις πρώτες μας Μπάρμπυ και τα παιδικά μας παιχνίδια. Είχαν φουντωτά μαλλιά κομμωτηρίου, μίνι φούστες και ήθη αυστηρά. Έβλεπα και εγώ Πέιτον Πλέις μετά τη ρυθμική. Τότε η μαμά μου αποφάσισε να με πάει μαζί με μία φίλη της και την κόρη της. Ακόμη θυμόμαστε συχνά τις εξορμήσεις με τα παπουτσάκια της ρυθμικής, την επιστροφή με τυρόπιττες και τρούφες από τον Ασημακόπουλο, τις μαμάδες να πίνουν καφέ και εμείς να κοιτάμε το κουτί!. Μέχρι να πάρουν και εκείνοι ερχόμασταν στο δικό μας σπίτι. Γιατί το δικό μας σπίτι ήταν μικρό αλλά ήταν μαγικό. Η πρώτη μας Telefunken και η αγάπη του πατέρα μου για την τεχνολογία το έκανε σαν το σπίτι των εξωγήινων στο Enterprise. Ο δόκτωρ Σποκ με τα τραβηχτά αυτιά ήταν φίλος μου από τότε.
Η τηλεόραση όμως είχε και άλλα κόλπα. Οι ενημερωτικές εκπομπές ήταν συναρπαστικές. Με έμφαση παρακολουθούσα την προφεμινίστρια Έλλη Ευαγγελίδου στο Γεια σας Κυρία μου να δίνει συνταγές ζωής και μαγειρικής στις πρώτες μικροαστές της πόλης. Αργότερα η κ. Αλίκη Νικολαϊδου μας έδινε μια περισσότερο διανοουμενίστικη εκδοχή της «τότε» γυναίκας. Έβλεπα και την επιστημονική εκπομπή «Οι ειδικοί σας ενημερώνουν» ενός παντογνώστη γιατρού. Έτσι, όταν έπαθα ερυθρά στα 5 ανακοίνωσα στη θεία μου περισπούδαστα ότι είμαι πολύ τυχερή που δεν είμαι έγκυος γιατί η ερυθρά θα ήταν επικίνδυνη για το μωρό. Εξάλλου εκεί είδα το πρώτο σχέδιο μήτρας και αναλύσεις για κάτι πράγματα που λέγονταν σπερματοζωάρια. Όταν αργότερα άρχισαν οι εκπομπές του κ. Γεωργαλά δεν καταλάβαινα τίποτε.
Οι ειδήσεις δεν με πολυέννοιαζαν τότε ούτε τα ποδόσφαιρα. Το ποδόσφαιρο ήταν η χαρά των ανδρών. Από το Καραϊσκάκη με το Γιούτσο, το Δεληκάρη και τον Αττίλιο είμασταν τώρα στο Γουέμπλει και σε άλλα διεθνή γήπεδα. Ο πατέρας μου προτιμούσε αγγλικό ποδόσφαιρο. Μου εξηγούσε τις διαφορές αλλά επειδή δεν υπήρχε Ολυμπιακός στην Αγγλία εμείς ήμασταν όλοι Ολυμπιακοί. Εγώ προτιμούσα το Καραϊσκάκη γιατί μου έδιναν μπαρμπούνια στο Τουρκολίμανο και με είχαν για γούρι στις κερκίδες. Προτιμούσα να φωνάζω ΓΚΟΟΟΟΟΛ εκεί. Ερμήνευα μάλιστα όλες τις κραυγές σαν ΓΚΟΟΟΛ και θεωρούσα ότι κερδίζαμε 100-0.

Αργότερα άρσχισαν τα ελληνικά σήριαλ, ο Αγνωστος Πόλεμος, οι Πανθέοι. Η Μάρμω παραμένει στην τηλεόραση όμως από τότε΄, νομίζω τώρα λέγεται Βέρα στο Δεξί.
Όταν έγινε ο σεισμός το 81 η Ελλάδα έβλεπε σήριαλ. Και όταν άρχισε η ιδιωτική τηλεόραση ήμουν στο Παρίσι. Μαζί με την ΤF1 γνώρισα το Μinitel. Αυτό που επρόκειτο να γίνει ο παππούς του ιντερνετ. Ο κόσμος είχε αλλάξει πολύ. Στα νεώτερα χρόνια η τηλεόραση απέκτησε ΕΣΡ και ασυμβίβαστα. Η Ελλάδα διαπλοκή. Και φυσικά τηλεόραση έχουν όλοι.
Σήμερα που σας γράφω έχει παντού γύρω οθόνες. Πολλές τις κουβαλώ μαζί μου. Και τις αλλάζω συχνά. Σε αντίθεση με την πρώτη μας οθόνη που «βγήκε καλή» και την αποχωριστήκαμε με δυσκολία γιατί όφειλε να ζήσει δεκαετίες, οι τωρινές οθόνες αλλάζουν μέρα με τη μέρα. Οι τωρινές δεν είναι ίδιες.
Αλλά καθώς σας νοιώθω να κοιτάτε την οθόνη αναζητώντας τη νοσταλγία στις γραμμές μου, θέλω κάτι να σας εξομολογηθώ. Περιμένω με αγωνία την «καινούργια» και τα κόλπα της. Κληρονομιά στο DNA και εθισμός παιδείας περιμένω την νέα οθόνη που θα έρθει και θα επιτρέπει νέα πράγματα.
Ναι. αγαπητέ Pascal, για κάποιους η παιδική ηλικία δεν τελειώνει ποτέ. Μόνο το σκυλί βγαίνει από το γυαλί και κάθεται στα πόδια σου. Και σιγά σιγά ότι μαθαίνεις από το γυαλί φέρνεις στην πραγματική ζωή τις εικόνες του αν είσαι άξιος.

Η οθόνη σε μαθαίνει.

Δεν σου αρκεί.

Achievements

Και όμως χάρη στους φόβους μου πέρασα στο ΒΕΤΑ και ανέβασα πανεύκολα εικόνες.

Με βοήθησαν οι φίλοι μου και ο Philos με πολλές συμβουλές σημαντικές για τους αδαείς.

Το δίδαγμα ήταν πολλαπλό. Ειδικά για κάποιον της επαγγελματικής μου φάρας που γνωρίζει από κώδικες και ψαρώνει τους αδαείς συχνά αθελά του.

Μήπως όμως έτσι δεν γίνεται σε όλα?

Φοβάσαι σταματάς και κάποιος σε παίρνει από το χέρι και προχωράς, ή δεν σε παίρνει και ζορίζεσαι και προχωράς μόνος σου.

Αρκεί να μην προσαράξεις σε καμιά ξέρα.

Ευχαριστώ παιδιά!

Απολογισμός του πρώτου χρόνου

• 
  
  . Η γνώση για το μέσο προήλθε από μια τηλεοπτική παρουσίαση του Νίκου Δήμου. Ο ενθουσιασμός του με συνάρπασε. Αρχικά να δω τι σκαρώνει. Μετά να ερευνήσω το μέσον. Δεν έγινα οπαδός του. Είναι η φύση μου να αντιστέκομαι στην ένταξη. Θαυμάζω όμως αυτό που κάνει. Θαυμάζω ιδίως το ότι αλλάζει και μεταμορφώνεται. Άνοιξε και έκλεισε μπλογκ. Άλλαξε ύφος και θεματολογία. Άνοιξε την ψυχή του, μάλωσε με κάποιους τα βρήκε. Χάιδεψε και μάλωσε. Και συνεχίζει να αλλάζει. Η στάση του ενέχει την αναζήτηση υπαρξιακής δικαίωσης. Φυσικά δεν θα την βρει από τους μπλογκερς αλλά προσπαθεί. Εν τέλει για μένα σημασία έχει ότι καθημερινά εκπέμπει ποιοτικό λόγο. Και ας διαφωνείς μαζί του. Ξέρει την τέχνη από τη διαφήμιση, έχει παιδεία. Κάτι σκαρώνει. Σα στάση ζωής με γοητεύει. Ελπίζω, αν φθάσω τα χρόνια του να συνεχίζω να σκαρώνω πράγματα. Ελπίζω όμως να μην χρειάζομαι οπαδούς και επιβεβαίωση. Να μην μετρώ πόσοι με διαβάζουν ή με χαιρετούν. Να μου αρκεί και ένας ή κανένας. Αποτελεί πάντως (και) προσωπική μου πεποίθηση ότι είναι το καλύτερο μπλόγκ που υπάρχει στη χώρα με την επιφύλαξη των όσων δεν έχω ακόμα δει.
  
  · Η δημιουργία του μπλόγκ μου οφείλεται στην ανάγκη να σχολιασθεί κάποιο κείμενο στο μπλόγκ του Νίκου Δήμου (και όχι του γάτου Δον! Όποιος ξέρει έστω και λίγα από γάτους καλά γνωρίζει ότι απαξιώνουν αυτές τις συμπεριφορές. Τους αρκεί να λιάζονται στον ήλιο). Το πρώτο σχόλιο αποτέλεσε το πρώτο μου βήμα. Που δεν ήταν διόλου λίγο. Για καιρό μετά έβλεπα τα αντίστοιχα πρώτα βήματα κάποιων με συγκίνηση. Μετά, για λόγους διερευνητικούς ανέβηκε μια φωτογραφία για να δω πώς γίνεται. Μετά και ένα κείμενο. Το όνομα και το avatar εντελώς τυχαία. Το όνομα είναι το δικό μου στο οποίο προστέθηκε αριθμός για να το πάρει το σύστημα αφού προϋπήρχε. Η φωτογραφία γιατί ήταν το μόνο πρόσωπο που είχα στο αρχείο μου και είκαζα ότι δεν υπάρχουν δικαιώματα στην εικόνα πια. Ναι, έπρεπε να είναι πρόσωπο. Υστέρα μπήκα στο χορό. Δεν ξέρω πώς και αν θα συνεχίσω.
  
  · Στη διάρκεια του πρώτου χρόνου έλαβα ένα και μόνον καθυβριστικό σχόλιο με αφορμή ένα ποστ για το τζαμί της Αθήνας. Πολύ βρισίδι. Όμως μόνον ένα. Συμπέρανα ότι η moderation δεν με αφορά. Τα μπλογκ είναι άσκηση στην ελευθερία και στην ελευθερία του λόγου. Έτσι άρχισα να συμπαθώ το μέσον ιδιαίτερα. Φθηνό, άμεσο και ελεύθερο. Σχετικό με το λόγο και με εργαλείο τη γλώσσα τη μουσική και την εικόνα. Ενδιαφέρον! Εφήμερο και παροδικό. Αυτό είναι λιγάκι σπαραχτικό. Όμως αληθινό.
  
  · Στη διάρκεια του χρόνου μελέτησα κάποιες κατηγορίες μπλόγκ. Ιδίως τα πολιτικά, τα δημοσιογραφικά και τα νομικά. Εγινα καθημερινή παραλήπτης μαιλ της κυρίας Ρουαγιάλ η οποία έχει ένα ολοζώντανο και αισθητικά άρτιο μπλογκ. Νομίζω ότι εκεί γίνεται πολύ σημαντική εργασία. Δεν θα έλεγα το ίδιο για τους Έλληνες πολιτικούς. Είδα τις ηλεκτρονικές εφημερίδες. Νομίζω ότι η κατάσταση που διαμορφώνεται είναι σημαντική. Ίσως όχι όσο λένε κάποιοι, αλλά προς το παρόν σημαντική. Και αρκετά οικολογική. Λιγότερο χαρτί. Λιγότερο ταχυδρομείο. Πάντως όχι πολύ ειλικρινής. Ο εικαζόμενος διάλογος δεν υπάρχει παρά σπάνια. Περισσότερο ενδιαφέρον έχουν ξενόγλωσσα μπλογκ, ή πολύγλωσσα. Διάβασα ημερολόγια και προσωπικές εξομολογήσεις. Είδα μπλογκ στρατευμένα. Όχι, δεν νομίζω να επαληθεύεται η κατηγοριοποίηση ότι οι μπλογκερς είναι χωρισμένες, γκει, αριστεροί και μισόζουρλοι. Είναι κάθε καρυδιάς καρύδι. Ίσως με έφεση στην καθιστική ζωή.
  
  · Στη διάρκεια του πρώτου χρόνου εκτίμησα πολύ τη γραφή πολλών άγνωστων ανθρώπων και θεώρησα ότι είχα μια πνευματική επικοινωνία. Έμαθα πληροφορίες, πλησίασα ψυχές. Θαύμασα κάποια ταλέντα. Όχι όπως με τα βιβλία. Ομολογώ ότι τα προτιμώ. Είναι μάλλον η συνήθεια. Είναι μάλλον η παιδεία του βιβλίου. Ίσως να είμαι τελικώς παιδί του Γουτεμβέργιου. Το μέσον έχει ενδιαφέρον για άλλο τρόπο επικοινωνίας νομίζω. Δεν θεωρώ ότι είμαι η πλέον κατάλληλη να τον εξερευνήσω αλλά χρειάζεται πολύς πειραματισμός. Κάποιοι τον προωθούν επιτυχώς. Διαπίστωσα ότι υπάρχουν μερικά ξεχωριστά ταλέντα που εκφράζονται μέσα από το ίδιο μέσο, με φωτογραφίες, εικόνες, video, τραγούδια και κείμενα. Η με σύνθεση όλων. Προσέγγισα το μέσον. Ανεπιτυχώς πάντως καθώς παρά τα φροντιστήρια σε διάφορα μπλογκ που δίδουν πληροφορίες παρέμεινα κουμπούρα. Δεν μπόρεσα να κάνω ούτε λίστα λινκ. Και δυσκολεύομαι να ανεβάσω φωτογραφία. Πότε πότε γίνεται. Όχι όμως πάντα. Παραμένω καθηλωμένη στο παρελθόν τελικά. Γιατί σε τι άλλο να οφείλεται η άρνηση?
  
  · Στη διάρκεια του χρόνου αυτού είδα και άφθονους σχετικά άσημους δημιουργούς κατά τη γνώμη μου, να πιστεύουν υπέρμετρα στο εγώ τους, βοηθούμενοι από επαινετικά σχόλια, ή από τη λαχτάρα μιας ανταπόδοσης. Αυτό όμως συμβαίνει ούτως ή άλλως. Καλύτερα πάντως από την εκτύπωση κακής ποίησης. Ποιο οικολογικό. Και πού ξέρεις. Κάποια μέρα μπορεί να σκάσει το ταλέντο….
  
  · Στη διάρκεια του χρόνου αυτού θεώρησα κάποιους άγνωστους ανθρώπους σα φίλους. Ειδικού τύπου φίλους, αλλά οικείους. Με καθημερινή σχεδόν αλληλεγγύη. Κάποιες φορές με συγκίνηση. Για κάποιους γιόρτασα και ευχήθηκα. Για κάποιους νοιάζομαι. Γνωρίζω τα παιδιά τους. Είδα συγκρούσεις και καβγάδες. Οι άνθρωποι είναι πάντα άνθρωποι. Είναι φυσικό. Είδα σχέσεις υποταγής και ομαδούλες. Παρέες πάσης φύσεως. Κάποιους, ομολογώ, τους βαρέθηκα να τους διαβάζω. Έψαξα αλλού. Κάθε μέρα ξεφυτρώνει και ένας. Και διαπίστωσα ότι οι παλιοί είναι αλλιώς αλλά οι νέοι είναι πιο αγνοί. Και ας είναι η διαφορά μόνο λίγων μηνών. Υπάρχει ήδη εθνικό διαδικτυακό κατεστημένο. Υπερήφανο για τα λάθη του. Με άποψη ότι η δόξα του μεγάλη. Με λίστες αναγνωσιμότητας που τους δικαιώνουν (ποιος τις στήνει? Με τι κριτήρια?). Με όλες τις αρετές και τα ελαττώματα του κατεστημένου. Υπάρχουν όμως και οι νεότεροι. Όλο και καλύτερα. Διαπίστωσα ότι η Κύπρος έχει πολύ ενδιαφέροντα λόγο και μας ενώνει η γλώσσα πιο πολύ από ότι θεωρούσα. Η Αθήνα και οι άλλες πόλεις πιο κοντά. Οι ελληνόφωνοι όλης της γης πιο κοντά.
  
  · Στη διάρκεια του χρόνου αυτού δοκίμασα τις δυνάμεις μου με διάφορους τρόπους. Εκτέθηκα σε ένα μέσο που επιτρέπει άμεση επικοινωνία και απάντηση. Σε άμεσο χρόνο. Δοκίμασα άλλο τρόπο έκφρασης. Το ύφος, η σκέψη, η φαντασία, οι στόχοι, οι αντοχές, στα λάθη. Δεν πίστεψα τα κολακευτικά σχόλια, γιατί τα είδα παντού. Δεν μέτρησα σχόλια ως νομιμοποιητικά της ύπαρξής μου. Δεν κατάφερα να κατανοήσω ακόμη το σκοπό του μπλογκ που έχω. Ούτε το σκοπό των άλλων. Είναι λίγο ανάμεικτα. Έχω διαβάσει πάμπολλα μπλόγκ τα οποία δεν σχολίασα. Διαπίστωσα πάντως ότι κάποιοι, λίγοι άνθρωποι ενδιαφέρονται για τις σκέψεις μου και τις προωθούν με το δικό τους τρόπο. Ένας δυό άνθρωποι μου δήλωσαν ότι έκαναν μπλογκ με αφορμή το δικό μου, γιατί είχαν κάτι να πουν. Αυτό ειδικά το θεωρώ τη μεγαλύτερη χαρά. Η επικοινωνία είναι ένας στόχος. Δεν αρκεί όμως νομίζω. Η επικοινωνία εκπληρώνεται καλύτερα με άμεση επαφή. Το μέσον απαιτεί ψάξιμο και στοχοθεσία. Θα συνεχίσω να προσπαθώ.
  
  · Στη διάρκεια του χρόνου αποφάσισα τρεις φορές να τα παρατήσω. Την πρώτη όταν βρήκα ένα επιθετικό και υβριστικό σχόλιο του Νίκου Δήμου σε μπλογκ τρίτου για μένα. Βίωσα για γνωστή απογοήτευση όταν ο συγγραφέας διαψεύδει το κείμενο. Η κίνηση αυτή πυροδότησε το κέφι να συνεχίσω μόνη μου, κάτι που μέχρι τότε ήταν αβέβαιο. Την δεύτερη όταν έλαβα ένα επιθετικό και αρκετά προσβλητικό mail από έναν μπλογκερ. Έχει αρρώστια το μέσον. Τότε σκέφθηκα να τα παρατήσω από φόβο. Το μέσον βοηθά όμως. Είναι μακριά από μας. Ασφαλές όπως πολλά στην εποχή μας. Ούτε αφροδίσια, ούτε ψυχικοί εμετοί απάνω μας. Μόνο στην οθόνη. Το ψευδώνυμο είναι μια βοήθεια. Όμως δεν μου αρέσει αυτό σα στυλ. Την τρίτη όταν γνώρισα από κοντά κάποιους μπλόγκερ. Όχι γιατί ήταν κακοί ή φοβιστικοί. Αλλά γιατί ήταν φανατικοί. Μετρούσαν χτυπήματα, λογάριαζαν σειρά σε ειδικές λίστες, είχαν κατασκόπους και ήξεραν ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει στο μπλόγκ τους. Ήταν ολιμερής πάνω σε μία οθόνη. Άλλες δραστηριότητες? Εργασία? Καμιά βόλτα βρε παιδιά? Αυτό δεν το ήξερα. Τα τερτίπια της τεχνολογίας ήταν κάτι που δεν αναζήτησα. Όπως μου είπε ένας παρευρισκόμενος στη σύναξη άλλο το βιβλίο άλλο το μπλογκ. Δίκαιο είχε βέβαια αλλά δεν θα μπορούσε το μπλογκ να αποτελέσει τη διευκόλυνση της βλακείας και του φανατισμού. Όχι δεν θέλω να είναι όπως εκείνοι.
  
  Θα περπατώ στην πόλη και τη φύση και θα γυμνάζομαι στο ωραίο μου γυμναστήριο. Θα πηγαίνω βόλτες και με το σκύλο (να γιατί ίσως η τόση γατοφιλία?)
  Θα μιλάω και θα συζητάω με κανονικούς ανθρώπους. Θα αγγίζω πραγματικά σώματα. Θα τηλεφωνώ σε φίλους από άλλους κόσμους όπως έκανα. Θα βλέπω φίλες για καφέ και θα πηγαίνω σε σπίτια. Θα έχω σχέσεις εκτός οθόνης.
  Θα διαβάζω. Απαιτεί χρόνο πολύ. Θα γράφω σε χαρτί. Όχι μόνον στο τζάμι.
  Θα εργάζομαι. Όσο και να είναι φτηνό το σπορ αγαπώ και άλλα ακριβά. Στη ζωή μου το χρήμα είναι ελευθερία και καλή ζωή. Όλη μέρα στο γυαλί φοβάμαι πως για όποιον δεν είναι συνταξιούχος είναι κάπως πρόβλημα.
  Δεν θα μετρώ τίποτε και δεν θα μάθω τεχνολογικά κόλπα με κοριούς και κατασκόπους. Πιστεύω στην ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μου και μόνον. Οι άλλοι δεν είναι στόχος. Δεν με νομιμοποιούν. Υπάρχω ούτως ή άλλως.
  Δεν θα ενταχθώ σε παραιίτσες, σέχτες, δεν θα μιλώ με κώδικα και δεν θα γράφω με μυστικά λεξίδια. Θα υποστηρίζω την αυτονομία και την ελευθερία. Με κάθε τίμημα.
  

Και μάλλον θα συνεχίσω την αναζήτηση.

Οφείλει κανείς να παραδεχθεί πάντως ότι ο πλέον αναγνώσιμος μπλογκερ Νίκος Δήμου, εξωθεί δια του παραδείγματος και σε άλλες ασχολείες. Σε ανθρώπινες σχέσεις. Σε βόλτες και ενδιαφέροντα. Δεν μοιάζει να κάνει χρήση κοριών. Μια φορά αν δεν κάνω λάθος τρίτος του ανέφερε τα περί σειράς κατάταξης.... Αν και συνταξιούχος δεν συμπεριφέρεται ως τέτοιος. Αλλάζει και σκέπτεται. Με ενθαρρύνει αυτό πολύ.

Βάπτιση Χαράς!

Εν Ιορδάνει ή στο κύμα της θάλασσας

ο εικονιζόμενος απολαμβάνει το κοίταγμα των φίλων του και τ
ην απόλυτη στιγμή.

Καλή χρονιά σε όλους!!!

Ξανά παρέα το 2007

H Ελένη και το αγγελουδόσκυλό της σας εύχονται μια Καλή Καλή Χρονιά και μια χαρούμενη Πρωτοχρονιά.

Θα πάνε μια μικρή εκδρομούλα και θα γυρίσουν κοντά σας γρήγορα με ιδέες με εκπλήξεις και με πολύ πολύ κέφι.

Καλή Χρονιά Παιδιά

Πολύ ωραία ήταν που βρεθήκαμε το 2006!!!

Το άρθρο 16 ... sweet sixteen!

Η μαγεία των αριθμών συνεχίζει το έργο της απογύμνωσης.

Σειρά έχει το 16.

Μεγάλο το έργο της Επιτροπής Βερέμη, της σημερινής ανακοίνωσης της Ακαδημίας Αθηνών ( Kαθημερινή σήμερα) συμπάντων των συνταγματολόγων (δείτε και τον έντονο διάλογο Αλιβιζάτου – Βενιζέλου), σημαντικής μερίδας του Τύπου (δείτε τα καθημερινά δημοσιεύματα αφιερώματα κοκ), σημαντικός ο διάλογος και στα blogs ,κλείσαν τόσες φορές και οι δρόμοι, χάθηκαν εξεταστικές, οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται.

Γιατί?

Διότι ομόφωνα, αν και με αποχρώσεις, τα δύο κόμματα εισηγούνται την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος. ώστε να επιτραπεί η ίδρυση ιδιωτικών μη κερδοσκοπικών Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων.

Η αναθεώρηση είναι κάτι που απασχολεί τη χώρα κάθε τόσο περισσότερο από την ανεργία ή την ακρίβεια. Περισσότερο από την πολιτική αποτυχία των κομμάτων ή την χωρίς όνειρα και προοπτικές ζωή των πολιτών της. Η αναθεώρηση χρόνια τώρα είναι μια κάποια λύση για να περνά ο καιρός, να προκηρύσσονται εκλογές χωρίς άλλη δικαιολογία. Και όλοι τσιμπάμε. Πριν λίγα χρόνια η αναθεώρηση στόχευσε στη διαπλοκή. Τώρα στοχεύει στο 16.

Θα ήθελα λοιπόν και εγώ η χαζή ξανθειά όπως με βλέπετε στη φωτογραφία, να θέσω έναν αυθόρμητο προβληματισμό προς τους αναθεωρούντες και αναθεωρητές πάσης φύσεως.

Η τύχη των προηγούμενων αναθεωρήσεων δεν μας προβληματίζει διόλου? Η αποτυχία της υπόθεσης των ασυμβιβάστων δεν μας δίδαξε τίποτε? Είτε πρόκεται για το Λυκουρέζο είτε για το Μπόμπολα και τα λοιπά «διαπλεκόμενα» κανείς δεν αισθάνεται την ανάγκη να προβεί σε αυτοκριτική που τόσα χρόνια εκθέτει τον τόπο με την αγραμματοσύνη του? Όσοι υπεραμύνονται τώρα του άλλου αριθμού του 14.9 ή κλαίνε για το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και τον δυστυχή Λυκουρέζο που έχασε τη θέση του στη Βουλή γιατί δεν μίλησαν τότε, λίγα μόλις χρόνια πίσω?

Τους θυμάμαι στα συνέδρια. Ήταν όλοι τους εκεί.
Τους διάβαζα και στις εφημερίδες. Ήταν όλοι τους εκεί.
Διάβαζα και τα βιβλία τους. Για την ταμπακέρα κουβέντα. Γκρίνιαζαν μόνο για το περιβάλλον (άλλος αριθμός και αυτός: το 24 !)
Διάβασα μετά και τις γνωμοδοτήσεις τους. Το παπί όλοι.
Θυμάμαι μόνο το ζήλο τους να εμπλακούν ως δικηγόροι στις υποθέσεις που άνοιξαν όταν το πράγμα ζόρισε. Τότε το Σύνταγμα (και την κατάντια του) δεν το πόνεσε κανένας. Ούτε έκλαψε στο ενδεχόμενο να καμφθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το δικό μας μικρό και τιμημένο Συνταγματάκι. Λίγο γκρίνιαζε το Συμβούλιο Επικρατείας και να! Το αναθεωρούμε και αυτό να μάθει να προσέχει.

Αφού λοιπόν γεμίσαμε το Σύνταγμα «Ανεξάρτητες Αρχές» και «Διαπλοκή» τώρα του προσθέτουμε και άρθρο 16. Που είχε βέβαια μπόλικο.
Διότι τόσα χρόνια κανείς μα κανείς δεν γκρίνιαζε για ένα κείμενο ποτάμι που έλεγε τόσα και τόσα άκομψα (πλην της απαγόρευσης για τα ιδιωτικά ΑΕΙ).
Τώρα φυσικά και ορθά θέτει τα θέματα ο κ. Αλιβιζάτος. Και ποιος να διαφωνήσει τάχα μαζί του? Προφανώς και είναι κραυγαλέοι οι αναχρονισμοί του άρθρου 16. Προφανώς και μετά την απόφαση Valentina Neri του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου δεν είναι δυνατό να μην αναγνωρίζονται τα πτυχία. Προφανώς και η ελληνοχριστιανική παιδεία είναι κατάλοιπο της Χούντας. Προσωπικά με βρίσκει σύμφωνη.
Έχω όμως βρε καλέ μου κύριε Καθηγητά μια απορία.
Τόσα χρόνια δεν τόβλεπες? Όταν μιλούσες για τον αρχοντοχωριατισμό της προηγούμενης αναθεώρησης φωνούλα δεν είχες να πεις και για τούτο το ρημάδι? Την οδηγία που ερμήνευσε το ΔΕΚ στην Valentina Neri δεν την είχαμε και τότε ολόιδια?
Και εσύ Ευάγγελε που περί πολλά τηρβάζεις και μπλογκάρεις ενεργά γιατί τέκνον δεν σκέπτεσαι τα έργα σου την προηγούμενη φορά που ήσουν αρχι - αναθεωρητής? Γιατί μαλώνεις με το Νικολάκη τώρα που τον φώναξε ο αρχηγός για να γνωμοδοτήσει?

Και τόσα χρόνια που διδάσκεται παιδιά δεν σκεφθήκατε ότι αυτό το πανεπιστήμιο που υπηρετείτε τα σακατεύει? Τόσα χρόνια που ανήκετε στο μαγαζί αυτό δεν ξέρατε αυτά που δηλώσατε με την Επιτροπή Βερέμη? Αλλά και οι Ακαδημαϊκοί μας από ποιο Πανεπιστήμιο προέρχονται? Αν θυμάμαι καλά εκείνο τον αμερικάνο τον έδιωξαν. Το ελληνικό πανεπιστήμιο τους άνδρωσε και τους προήγαγε στην ακαδημία. Εκεί που ήταν τότε λοιπόν άλλο 16 τους καθοδηγούσε?
Καλά εμείς οι απέξω να λέμε. Αλλά εσείς πώς άντεξατε?

Μετά το νόμο πλαίσιο του Πασοκ «τω καιρώ εκείνο» και την αποχουντοποίηση «τω καιρώ εκείνω» τα πανεπιστήμια της χώρας γέμισαν βοηθούς και καθηγητές πάσης φύσεως που με τα χρόνια έγιναν κατεστημένο. Φυσικά τα χρόνια αυτά έγιναν και Πασοκ και λειτούργησαν ως ΠΑΣΟΚΟΙ ή συνεργάτες τους. Μετά που έγινε η Νέα Δημοκρατία κυβέρνηση και ήθελε και αυτοί τις elites της (καθότι ο κ. Βαρβιτσιώτης δεν αρκεί για αναθεωρητής… προδήλως ενώ ο κ. Παυλόπουλος καταδικάσθηκε σε αναθεωρητική σιγή μετά το φιάσκο του άλλου μαγικού αριθμού του 14.9) έπρεπε να βρούμε φωνές να μας στηρίζουν. Κάτι βέβαια γίνεται και με τους υπάρχοντες. Αλλά …λίγα πράγματα.
Έτσι αφού γέμισε η χώρα διάφορα τοπικά πανεπιστήμια (κάθε πόλη και στάδιο κάθε χωριό και γυμναστήριο) και δεν έχει φοιτητές να βάλει μέσα ούτε πτυχία να τους δώσει σοβαρά προχωρεί στα περαιτέρω. Μαγικός αριθμός αυτή τη φορά το άρθρο 16.

Η Ελλάδα δεν είχε ποτέ της δομημένη αστική τάξη ούτε κατάφερε να τη δημιουργήσει μέχρι τώρα. Κινείται εκδικητικά κάθε κύμα συμπολιτών που αποκτά χρήμα κατσαπλιάδικο και θρασύ. Να φάει τους άλλους. Κάτω η σημαία του Αλβανού. 40% οι συγγενείς στην Ιατρικοί, σίγουρες καριέρες οι βοηθοί... Σπουδάζει για να μπορεί να βρίζει έγκυρα. Όχι για να σκέπτεται. Διδάσκει για να κονομάει. Ή να περνά στην πολιτική. Και να αναπαράγεται με γαλήνη.

Οι «άλλοι» είναι αλλού σε χώρες άλλες. Τόσα παιδιά που αξίζουν έφυγαν και ευτυχώς γι’αυτά. Και αν έχετε παιδιά και σεις εκεί να τα στείλετε.

Ελπίζω το άρθρο 16 να αναθεωρηθεί. Κακό δεν θα είναι. Δεν σας κρύβω όμως ότι θα επιθυμούσα να αφαιρεθούν κάποια πτυχία για όσους ασελγούν στο Σύνταγμα χρόνια τώρα και δεν ντρέπονται να επανέρχονται με δικαιολογίες άσχετες. Τόσες αποτυχίες δεν δίδαξαν τίποτε? Κανείς δεν ντρέπεται ποτέ?

Αν λοιπόν γίνει κάποτε ένα πάρτυ για τους πονεμένους αριθμούς αυτού του τόπου, για τη μαγεία τους που ξεγυμνώνει, θάθελα όλοι οι κουμπούρες που δυστυχώς μα με ρουσφέτι μα με αντιγραφή πέρασαν και πήραν πτυχίο να είναι εκεί. Να μετρηθούν τα λάθη που μας κόστησαν τόσα χρόνια. Και να λάβουν τον «έπαινό» τους αντί να εκλέγονται βουλευτές και να γίνονται Υπουργοί.

Στο πάρτυ αυτό θα τραγουδώ Happy birthday sweet sixteen αλλά δεν θα είναι για το άρθρο 16.

Θα είναι για όλα τα δεκαεξάρια αυτού του τόπου που αριστεύουν και με κάποιο απόλυτο μαγικό αριθμό (19.7... 19,4...) περνούν στα Ιδρύματα (που διόλου δεν μας νοιάζει αν είναι ιδιωτικά ή δημόσια) για να μαδήσουν από ελπίδες και φαντασία. Για να ισοπεδωθούν και να υμνήσουν την αγραμματοσύνη. Για τα επιτυχημένα «δεκαεξάρια» αυτά που έκαναν περήφανους τους γονείς και πήραν δώρο αυτοκίνητο.
Θα είναι, ακόμη πιο πολύ, για τα άλλα δεκαεξάρια που δεν πήραν τους μαγικούς βαθμούς και έμειναν απέξω. Που έτρεξαν στα Κολλέγια, στην Αγγλία και τη Ρουμανία που έγιναν άνεργοι και μόνοι συμπολίτες σε απόγνωση. Τα λυπημένα δεκαεξάρια της «αποτυχίας». Αυτά με τις θυμωμένες μαμάδες και την ήττα στην όψη.
Θα τους τραγουδήσω και θα χορέψω την εφηβεία τους που πέρασε και πάει. Και: Ας αχίσουν οι χοροί...

Όσο για το άρθρο 16, κανείς δεν δικαιούται δια να ομιλεί γι’αυτό, και ιδίως οι νυν πανεπιστημιακοί και ακαδημαϊκοί. Χρόνια τώρα επιτέλεσε το σκοπό του: τους έδωσε άφθονη δημοσιουπαλληλική εργασία και παράλληλες ενασχολήσεις, τους έδωσε ψευδαίσθηση μεγαλείου, τους έστειλε σε αξιώματα, τους έδωσε μαχαίρι και πεπόνι.
Μόνον να το υμνούν μπορούν.

Διότι τους επέτρεψε να υπάρχουν ενώ χρόνια τώρα θα όφειλαν να είχαν αργά αργά και διακριτικά αποσυρθεί,μετά από τόσα σφάλματα και τέτοια κατάντια της παιδείας.

τα φροντηστήρια στου Μίκυ δεν καταφέρνω να μάθω τα links, μπορείτε όμως μόνοι σας να τα καταφέρετε αν πάτε στο coogle)

Μανώλη Χατζηγιακουμή, Χρόνια Πολλά!

Αν ρίξετε μια ματιά στο κυριακάτικο Βήμα (όσοι δεν τον γνωρίζετε ήδη) θα πληροφορηθείτε διάφορα σημαντικά για έναν άνθρωπο που είναι εξαιρετική περίπτωση για τη χώρα(ίσως κάποιος να με βοηθούσε με ένα link?). Δεν τον συναντάτε συχνά στον τύπο, ούτε είναι διάσημος, όπως άλλοι πολλοί. Όσοι τον ξέρουμε και τον αγαπάμε γνωρίζουμε πως είναι ιδιαίτερος και κάπως μονόχνωτος. Πως δεν θα γίνει ποτέ το φιλαράκι που θα θέλαμε. Έχουμε όλοι όμως τους λόγους μας να τον αγαπάμε και να έχει γράψει πολλά στην ψυχή μας.

Ο Μανώλης για πολλούς ήταν και μάλλον συνεχίζει να είναι ένας διάσημος φροντιστής. Ίσως ο διασημότερος της οδού Σόλωνος. Ο Μανώλης δεν σιτίζεται στο Πρυτανείο.

Όσα δεν μας έμαθε το σχολείο ή τα "καλά σχολεία" που φοιτήσαμε, μας τα δίδαξε χαριτωμένα και ταχύτατα ο Μανώλης. Και για πολλούς, τους περισσότερους, ήταν πολύ αποτελεσματικός ως προς τις προσδοκίες των γονέων. 99% επιτυχία στις Πανελλήνιες. Το 1% είχε ή πυρετό ή ατυχία. Είναι αυτό που στο Βήμα αναφέρει ως ιδιωτικό χώρο εργασίας.

Γιατί το Μανώλη δεν τον απασχόλησε ποτέ το Κράτος καθώς το ελληνικό Πανεπιστήμιο ήταν ήδη γεμάτο άφθονους δημοσίους υπαλλήλους για να αντέξει έναν δημιουργικό άνθρωπο. Για το θέμα αυτό όμως ο τόπος οφείλει να κάνει μόνος του την αυτοκριτική του. Τώρα που ο χρόνος τελειώνει ας αυτομαστιγωθεί πριν βγει στους δρόμους για το άρθρο 16 καλή του ώρα.

Πολλοί όμως από τους μαθητές του έχουν και προσωπικούς λόγους να τον αγαπούν. Εκτός από το ότι δηλαδή τους έμπασε ανώδυνα στο Πανεπιστήμιο και έκανε τους γονείς ευτυχισμένους.

Θα σας πω την προσωπική μου ιστορία.

Εμένα με έσυραν το φροντιστήριο γιατί δεν διάβαζα πολύ. Η μόδα διέτασσε τότε ξενύχτι. Παρότι άριστη (κατά τον έλεγχο) μαθήτρια θεωρείτο άκρως πιθανό να αποτύχω. Η λυκειάρχης είχε δηλώσει στη μάνα μου ότι: Κυρία μου είναι πολύ έξυπνη η κόρη σας, επικίνδυνη… μάλλον θα καταλήξει στην ΚΝΕ! (τόσο σοφή η λυκειάρχης σπουδαίου ιδιωτικού). Αρον άρον κατέληξα στο φροντιστήριο όπου θα μελετούσα υποχρεωτικά (ευτυχώς δεν με ανέθεσαν να με ξεστραβώσει η ίδια η λυκειάρχης όπως θα το ποθούσε, μάλλον υπήρξε θεός τότε για μένα).

Ο Μανώλης με γράδαρε λίγο και μετά με κάθισε λίγο παράμερα από τα άλλα παιδιά. Μου έφερνε εξωσχολικά βιβλία με πρώτη τη διατριβή του με αφιέρωση «Και στα δικά σου» και μου μιλούσε για το Σολωμό και άλλους δαιμόνους. Πέρασε η χρονιά, σωρός τα 20άρια στις πανελλήνιες. Όλοι ευχαριστημένοι. Η δεύτερη χρονιά των πανελληνίων (είμαι παιδάκι της εκπαιδευτικής μεταγυθμισης Γάλλη) ήταν εξίσου άνετη. Διαβάζαμε άλλα εξωσχολικά και οι βαθμοί σωρός. Στο τέλος μόνον ενθουσιάστηκε ο Μανώλης και ήθελε πρωτιές. Εκεί λύγισα και κόντεψα να αποτύχω. Ευτυχώς το κατάλαβε και διέταξε να ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΩ ΑΛΛΟ. Φυσικά δεν ήμουν πρώτη, ήμουν όμως στην πρώτη δεκάδα ακόπως (ΟΖΟΡΕΡΕΖΟ Μανώλη!!!).
Τον συναντώ συχνά στο Κολωνάκι, στη Σόλωνος να περπατά με βήμα γοργό. Ποτέ δεν τον ξέχασα στη ζωή μου μέχρι τώρα. Τα νέα μου τα μαθαίνει τυχαία. Γλείψιμο δεν αποζήτησε ποτέ. Λένε μάλιστα κάποιοι ότι είναι «σκοτεινός τύπος…».

Η βασιλεία των ουρανών βιάζεται μούλεγε, και βιασταί αρπάσουσιν αυτήν. Ο Μανώλης δεν ξέρω αν εβίασε τη βασιλεία των ουρανών είμαι όμως σίγουρη ότι την δημιούργησε με το δικό του τρόπο.

Πολλοί ‘ναι οι δρόμοι πώχει ο νους… μούλεγε. Και αναρωτιόμουν τι εννοούσε τότε. Όταν με απέρριψαν και όποτε με απέρριπταν στη ζωή μου το θυμόμουν. Οι απορρίψεις με έκαναν πιο ενδιαφέροντα άνθρωπο. Καθόλου δημόσιο υπάλληλο βέβαια αλλά πιο δημιουργικό. Η ζωή μου ήταν περιπετειώδης και τσαχπίνα. Όχι βέβαια δημοσιοϋπαλληλική.

Συχνά μου θύμιζε και το Θουκυδίδη. Το αντίπαλον δέος μόνον πιστόν εξ ξυμμαχίαν. Πιστέψτε με και γι’αυτό δεν τον ξεχνώ ποτέ.

Ο μοναχικός αυτός άνθρωπος, για τον οποίο δεν μάθαμε σχεδόν τίποτε ούτε καταλάβαμε πολλά οι μαθητές του μας γέμισε αισιοδοξία και κέφι στο χειρότερο κομμάτι της ζωής μας, αυτό που πάντα επιστρέφει σαν εφιάλτης. Αυτό των Πανελληνίων. Αυτό της εποχής που σφάζεις την εφηβεία σου ενόψει του να γίνεις σαν όλους τους άλλους.
Ο παράξενος και πολυτάλαντος Μανώλης είχε ένα μαγικό τρόπο να κάνει το δικό του παρότι όλοι ήταν σε άλλο μήκος κύματος. Η τουλάχιστον να προσπαθεί. Ένα εθνικό πνευματικό κεφάλαιο που κάνει φροντιστήρια στην Οδό Σόλωνος.
Αναρωτιέμαι συχνά πόσα παιδιά θα μπορούσε να ελευθερώσει όπως εμένα αν ήταν σε ένα δομημένο σύστημα παιδείας. Αλλά σε μια χώρα κατσαπλιάδων τι περιμένεις… Τι θέση έχει ο Χατζηγιακουμής στους πειρατές και τους αρματωλούς…

Χρόνια σου πολλά Μανώλη! Λοιπόν. Είμαι σίγουρη ότι δεν θα άρω την ανωνυμία μου με το να περιγράψω τα φροντιστηριακά μας μαθήματα. Πολλοί συμμαθητές μου άλλωστε έλαβαν το ίδιο μήνυμα με εμένα όταν με κάθισες παράμερα:

Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Το εκπαιδευτικό σύστημα σκοτώνει. Άσε τον εαυτό σου ήσυχο και δεν θα σε προδώσει. Εγώ σε εμπιστεύομαι. Πέτα ψηλά.

Και τα καταφέρναμε όλοι.

Mήπως τελικά η αφιέρωση "και στα δικά σου" ήταν το πολυτιμότερο μήνυμα? Από το κράτος μακρυά, να δημιουργείς μόνος όπως αρμόζει, να αγωνίζεσαι για την οικονομική σου αυτονομία και να σκέπτεσαι χωρίς αμοιβή. Η σκέψη δεν εκπορνεύεται! αυτό εννοούσες Μανώλη?

Z4 M

Το αυτοκίνητο ήταν για κείνη λιγάκι φετίχ. Όπως και για πολλούς νεοέλληνες. Είχε βέβαια τους δικούς της λόγους γι’αυτό. Που δεν έχουν και τόση σημασία εν τέλει.

Αγόρασε ολομόναχη το πρώτο της αυτοκίνητο αρκετά μεγάλη ήδη και με τη δουλειά της. Ομως το μόνο που κατάφερε ως προς την επιλογή του τότε ήταν το χρώμα. Ηταν κατακκόκινο. Ηταν και Alfa Romeo αλλά όχι το μοντέλο που ήθελε. Όφειλε να επιλέξει συμβατικά και όσο το δυνατό πιο σύμφωνα με τα γούστα των άλλων. Με το ρόλο της. Με αυτό που οι άλλοι περίμεναν από εκείνη.

Το δεύτερο αυτοκίνητο ήταν πιο νευρικό και δίπορτο. Ήταν και πάλι όμως το αυτοκίνητο που θα ενέκριναν οι άλλοι. Δεν την πήγε και πολύ μακριά. Στα 40.000 χλμ το άλλαξε και αυτό.

Το τρίτο αυτοκίνητο ήθελε να το διαλέξει. Ξεκίνησε μια και δυό να βρει τα θέλω της. Είχε πιά κερδίσει τα προς το ζην. Είχε καταφέρει κάποια πράγματα στη ζωή. Δεν όφειλε να δώσει λόγο σε κανέναν. Οι συμπτώσεις την έκαναν να επιλέξει και πάλι συμβατικά. Μια στραβή κουβέντα του πωλητή όταν πήγε να δει το αυτοκίνητο που ήθελε, μια στραβή κουβέντα ενός άνδρα που τα ήθελε όλα δικά του, λίγο και ο φόβος του τι θα πει ο κόσμος… Πήρε ένα καλύτερο αυτοκίνητο, δίπορτο και δυνατό. Αλλά με μεγάλο πορτ- μπαγκαζ, ικανοποιητικό για τα μάτια όλων. Ήταν λίγο κουπέ, λίγο σπορ, ήταν ακριβότερο αλλά βρε αδερφέ πολλοί του κύκλου της θα το επέλεγαν. Ήταν άλλωστε και intellectuel ως αυτοκίνητο. To κράτησε περισσότερα χρόνια. Πήγε και κάποια ταξίδια με αυτό καθώς πλέον η δυνατή του μηχανή ταίριαζε με τη ζωή της που είχε λίγο ελεύθερο χρόνο από καιρού εις καιρόν. Στο πορτ μπαγκαζ εκτός από ψώνια και άπειρες μετακομίσεις, φόρτωνε και τα βιβλία που έγραφε. Με αυτό το αυτοκίνητο ερωτεύθηκε τον μόνο άνθρωπο που επιθύμησε ποτέ αληθινά.

Όμως μεγάλωσε και σκεπτόταν ότι οφείλει στον εαυτό της πριν τη χώσουν στο μεγάλο μαύρο αυτοκίνητο (που προφανώς δεν θα ήταν υπουργικό) να κάνει του κεφαλιού της.
Ο πωλητής ήταν ευγενέστατος και αγνόησε τις κάπως εντονότερες μετά από τόσα χρόνια ρυτίδες της. Αγνόησε επίσης το γεγονός ότι ήταν γυναίκα.

Της έδωσαν τη Ζ4 της έκθεσης. Ένα υπέροχο μοντέλο Μ. Που για να προχωρήσει λίγο αξιώνει 4η ταχύτητα. Που δε ρολάρει. Πετάει. Και που θυμίζει με το θόρυβο της μηχανής του ότι το καλύτερο που έχει να κάνει κανείς είναι να πετάει. Της είπαν μάλιστα ότι θα είναι άριστη διαφήμιση για το μοντέλο. Το καινούργιο πανέμορφο μοντέλο…
Το πήρε ανενδοίαστα.

Για κάποιο λόγο δεν σκέπτεται πιά τους άλλους τόσο. Δε νοιάζεται που δεν θα χωράει όλη η παρέα σε αυτό. Μπορεί να πάνε με το άλλο. Με κάποιο άλλο. Δεν υποχρεούται να μεταφέρει στο αμάξι όλη της τη ζωή. Το πορτ μπαγκάζ χωράει το σήμερα και μόνον.
Δεν νοιάζεται ούτε για τον επαγγελματικό ή κοινωνικό της περίγυρο. Θεωρεί τις σκούρες τους μερσεντές ή τα τεράστια τζιπ ασήκωτα και άξια να κουβαλάνε την κατάθλιψη της χωρίς νόημα ζωής τους και μόνον. Το δικό της κουρσάκι χωράει μόνον τον έρωτά της ή ένα φίλο ή ένα σκύλο. Μια μοναδική αγάπη. Και την ίδια. Της αρκεί.
Δεν νοιάζεται ούτε για την οικογένεια. Λίγο που βοήθησε η μοίρα, λίγο που αλλάξανε μυαλά και οι μεγάλοι «το τετράθυρο να μας πάει και σε κανένα γιατρό» δεν την αφορά. Ας πάει όποιος θέλει στο γιατρό πετώντας με το διθέσιο. Η καλύτερα ας μην πάει στο γιατρό. Αυτό το αμάξι δεν φιλοξενεί εκ φύσεως την αρρώστια και το θάνατο. Μονάχα το παιγνιώδες ύφος της ζωής.
Είναι φυσικά και ακριβό. Αλλά όχι πλέον ενοχές. Ο αυτοδημιούργητος άνθρωπος δικαιούται και αυτός τη χαρά. Ο διανοούμενος δικαιούται και αυτός το γέλιο και την ταχύτητα, την ανεμελιά και την τρέλα. Οι ιδέες του χωράνε μόνον στο μυαλό και τα αισθήματα μονάχα στο στήθος. Οι φίλοι με τα 2 CV, τα SAAB, και τα Passat, ας κρατήσουν τη συμβατική τους σκέψη για τους υπουργούς που επισκέπτονται ταπεινά… μήπως και κάτι τσιμπήσουν.
Είναι βέβαια και το γεγονός ότι είναι ανδρικό αμάξι. Θα την κλείνουν στο δρόμο, θα της μπαίνουν από δω και από εκεί, θα την στριμώχνουν οι νταλίκες. Τι φταίει που γεννήθηκε στην εποχή που οι γυναίκες κερδίζουν και μπορούν? Όχι δεν τη νοιάζει πια. Η εποχή που κάποιος της έλεγε: Αν οδηγούσες ένα Peugeot 205 θα ήταν αλλιώς, έχει περάσει. Η εποχή που την κατηγορούσαν γιατί είχε «οργασμό» παρόλα αυτά είναι φευγάτη. Το Ζ4 επιτρέπει οργασμούς και χαρές. Σε άνδρες και σε γυναίκες. Και σε άλλα φύλα προφανώς. Οι νταλικέρηδες ας κάνουν τη δουλειά τους. Εκείνη τη δική της.

Αν τη δείτε να πετάει αυτές τις μέρες κάπου δώθε μην απορήσετε. Παρότι μοιάζει να οδηγεί μια Ζ4Μ δεν είναι αυτό που νομίζετε απλά. Ο δρόμος μέχρι το κουρσάκι αυτό ήταν πολύ μακρύς και δύσβατος. Τόσα τα όχι, τόσα τα εμπόδια. Όμως πρόλαβε και το έκανε. Σιγά σιγά θα κάνει και άλλα πράγματα. Όταν τη συναντήσετε λοιπόν να θυμάστε ότι δεν τρέχει με τα γκάζια του, δεν μοστράρει, δεν προκαλεί. Μόνον υπόσχεται και μοιράζεται μαζί σας μια ευχή. Όλα τα θέλω επιτρέπονται, παλεύονται και κερδίζονται. Η ελευθερία επιτρέπεται. Το παιχνίδι επιβάλλεται. Η χαρά είναι εδώ. Και δεν τρέχει. Πετάει.

ΜΟΝΙΚΑ

Με αφορμή το συμπαθές μαζικό μήνυμα του δίγλωσσου, ως φαίνεται, μπλογκερ για την ακαδημία επιστημών της Αλβανίας θα σας πω μια μικρή ιστορία που ίσως δεν είναι πολύ σχετική, μου τη θύμισε όμως έντονα. Μια αληθινή ιστορία.

Πριν λίγα χρόνια η γραμματέας μας αρρώστησε με αβέβαιη ημερομηνία επιστροφής στην εργασία. Αποφασίσαμε να την περιμένουμε όσο περισσότερο καιρό γινόταν. Για το σκοπό αυτό μάλιστα μετά από 6-7 μήνες πήραμε ένα κοριτσάκι να καλύψει προσωρινά το κενό που δεν θα κινδύνευε να της δημιουργήσει ανασφάλεια ως προς το ενδεχόμενο επιστροφής στην εργασία της αφού δεν είχε κανένα απολύτως τυπικό προσόν για την εργασία. Ενα κοριτσάκι που μας σύστησε η κυρία που καθάριζε. Μια πατριώτισά της.

Δεν ήξερε την δουλειά της γραμματέως καθόλου.
Δεν ήξερε την τεχνολογία ολωσδιόλου.
Ητάν αλλοδαπή, αλβανίδα.
Ήταν σχεδόν αγράμματη. Εγραφε λίγα αλβανικά μονάχα.
Δεν ήξερε παρά ελάχιστα ελληνικά να μιλάει. Στο τηλέφωνο τραύλιζε για καιρό.
Δεν ήξερε ούτε αγγλικά ούτε άλλη δικηγορική διάλεκτο
Ήταν μικρομάνα και ήθελε λίγες μόνο ώρες δουλειά να πηγαίνει στο παιδί της.
Ήταν μάνα χωρίς άνδρα και βοήθεια
Ήταν μια πανέμορφη εικοσάχρονη καλλονή που δεν την προσλάμβαναν ούτε ως οικιακή βοηθό αφού οι κυρίες φοβόντουσαν τους συζύγους τους.
Ήθελε να δουλέψει σε πείσμα της οικογένειάς της και του περιβάλλοντος, σε πείσμα της μεγάλης της ομορφιάς που θα την οδηγούσε το δίχως άλλο αργά ή γρήγορα στο πεζοδρόμιο ως φαινόταν.
Αν δεν ήταν τόσο τίμια, αξιοπρεπής και ηθική κοπέλα.

Αυτό το παιδί, γιατί ήταν 20 χρονώ όταν βρέθηκε απρόσμενα στη ζωή μου ήταν σαν ένα ξαφνικό δώρο. Το πιο γλυκό χαμόγελο. Η πιο τρυφερή αξιοπρέπεια. Χαδιάρα και καταφερτζού μπήκε γρήγορα στην καρδιά όλων μας.
Δεν πέρασε εύκολες μέρες. Οι πατριώτες της που μας την σύστησαν άρχισαν να την πολεμάνε όταν είδαν ότι την αγαπήσαμε. Ο άγνωστος σύζυγος (τρόφιμος αλβανικών φυλακών όπως μάθαμε αργότερα) απείλησε να μας κάψει το μαγαζί αφού ζήλευε υπερβολικά «το δικηγόρο που την πήδαγε» όπως σωστά φοβήθηκε αφού το κορίτσι δεν είχε προσόντα. Στο νου του φυσικά γυναίκα δικηγόρος και καλοί άνθρωποι ήταν κάτι αδύνατο. Οι γονείς της θα προτιμούσαν να είναι καθαρίστρια. Γι’αυτούς ήταν κάτι πιο ξεκάθαρο.
Εμάς όμως έλειπε μόνον η γραμματέας. Είχαμε καθαρίστρια και δεν θέλαμε να χάσει τη δουλειά της.

Ετσι η Μόνικα ξεκίνησε να ελπίζει. Να ελπίζει σε μία ευπρεπή εργασία γραφείου ανάμεσα σε γραμματιζούμενους που ήταν νέοι και φιλικοί. Και με «μαμά» την Μαριλένη, όπως με λέει και η φίλημου η Κροτκάγια.
Η ομιλούσα έκανε ότι μπορούσε για να της δείξει ότι αξίζει και ότι θα πρέπει κάτι να μάθει να κάνει στη ζωή ώστε να ζήσει καλύτερα. Έσπευσε να της μάθει για τις σχολές κομμωτικής. Κουβέντιαζε μαζί της. Φυσικά την πλήρωνε και της πλήρωνε και ΙΚΑ. Φυσικά, γιατί αυτό για το κορίτσι δεν ήταν αυτονόητο….
Εκείνη όμως ήλπιζε να γίνει γραμματέας. Γραμματέας της Μαριλένης και του γραφείου με τα καλά παιδιά…
Όταν η κανονική γραμματέας μας διεμήνυσε ότι δεν θα επιστρέψει και έπρεπε να προσλάβουμε μία μόνιμη, η Μόνικα έπρεπε να βρει το δρόμο της στη ζωή. Οι πελάτες ήξεραν πιά για ένα όμορφο ξένο κορίτσι που όμως μιλούσε τσάτρα πάτρα... και δεν έγραφε.
Την τελευταία μέρα έκλαιγε στην αγκαλιά μου. Είπε πως θα σκεφθεί τι θα κάνει στη ζωή και θάρθει να δούμε σε ποια σχολή θα πάει. Υποσχέθηκε γεμάτη αξιοπρέπεια ότι θα συνεχίσει να προσπαθεί.
Δεν ξαναγύρισε ποτέ.
Όταν έφυγε, η Μαριλένη έφαγε ένα μεγάλο χαστούκι από το θεό των πανέμορφων νεαρών αλβανίδων για την ύβρι.

Στο τραπέζι της γραμματέως ένα τετραδιάκι έμεινε εκεί ξερό και παγωμένο. Ένα τετραδιάκι γεμάτο απόπειρες ελληνικής γραφής και αριθμητικής. Καθώς και λίγα αγγλικά. Ένα τετραδιάκι που μου καρφώθηκε στην ψυχή σαν τις ελπίδες της που διέψευσα άθελά μου.
Οσο καιρό ήταν κοντά μας προσπαθούσε να μάθει. Γράμματα σπουδάγματα. Να αλλάξει τη μοίρα της. Σκαλισμένα σαν παιδιού της πρώτης δημοτικού με μπικ, αντιγραφές των λέξεων που έβρισκε χωρίς να ξέρει τι σημαίνουν. Οποια λέξη έβλεπε ήταν εκεί. Τόσα ορνιθοσκαλίσματα και τόση αγωνία...
Η Μόνικα πριν φύγει μου χάρισε μια ζωγραφιστή εικόνα της Παναγίας. Μια κιτς απεικόνιση της Παναγιάς που εκείνο τον καιρό δεν την βοήθησε και πολύ.
Συχνά όταν τη σκέπτομαι παρακαλώ εκείνη την κιτς Παναγία του αλβανού ζωγράφου να τη φυλάει και να την προστατεύει. Και να με συγχωρήσει για το κακό που της έκανα.
Αγαπητέ φίλε που μεριμνάς για τις επιστήμες στην Αλβανία προσευχήσου και συ στην πράσινη κιτς Παναγία για να συχωρεθώ εγώ πρώτη. Κάθε γράμμα από το αλφαβητάριο που σκάλισε κρυφά ήταν ένα όνειρο. Και όλα τα γράμματα μαζύ μια διάψευση. Πες λοιπόν μαζύ μου και συ (πριν λύσουμε το ζήτημα της αβέβαιης σκοπιμότητας Ακαδημίας Επιστημών της καλής μας Αλβανίας):

Παναγία της Μόνικας και του μικρού της γιού, κάνε μέρες πούναι ένα θαύμα να είναι η Μόνικα καλά και να γελά
Κάνε να μην έχει βγει στο πεζοδρόμιο και να την αγαπούν σαν παιδάκι όλοι οι καλοί άνθρωποι του κόσμου
Κάνε να φωτισθούν οι δικοί της, ο άνδρας της να την αφήσουν να ανασάνει και να ελπίζει
Κάνε οι Έλληνες να συγχωρήσουν την τόση ομορφιά στο κορμάκι ενός ξένου παιδιού
Κάνε Παναγία της όμορφης Μόνικας να ανθίσει αυτό το λουλούδι και να ελπίζει χαρούμενο όπως όταν σκάλιζε τα γραμματάκια στο τετράδιο των δικηγόρων…
Και καλή μας Παναγία της Μόνικας συγχώρεσε τους αλλαζόνες που παίζουν με τις ελπίδες της και την κάνουν να νομίζει ότι μπορεί η μοίρα της να αλλάξει μόνο και μόνο με λίγα γράμματα και λίγα αγγλικά…Συγχώρεσε ιδίως τη χαζή λυπημένη Μαριλένη…

Τα νοητά και τα ανόητα όρια - Συνέχεια στη βόλτα στα Πομακοχώρια

βουρ για τα Πομακοχώρια!!!

Καθώς πλησιάζουν οι γιορτές και ο καταναλωτισμός, η κατάθλιψη και η μανία των πελατών να προλάβουν όσα δεν έγιναν όλο το χρόνο αυξάνει, σκέπτομαι τα Πομακοχώρια.

Καλοκαίρι κατάφερα να διασχίσω τη Θράκη όπως χρόνια ονειρευόμουν.
Η Θράκη ήθελε καιρό. 10-15 μέρες. Που διακοπές τόσες μέρες για την αφεντιά μου. Ως ΕΚΑΒ περνούσα τη ζωή μου περιμένοντας το μοιραίο για να σπεύσω. Έσπευδα αλλά συνήθως ήταν η γκρίνια κάποιου κακοπαντρεμένου επιχειρηματία που ξεκαλοκαίριαζε στην Αθήνα προσποιούμενος ότι πλουτίζει.

Έτσι σιγά σιγά το αποφάσισα να πάω στη Θράκη.

Στη Θράκη δεν πάει κανείς γιατί διαφημίζεται από οδηγούς και σπόνσορες(αν και πολλά έχουν αλλάξει πιά και στο επίπεδο αυτό).

Πρέπει να έχει λόγους. Και τέτοιοι υπάρχουν πολλοί. Φύση, ιστορία, καλοί άνθρωποι, καλό φαγητό, εκτός τουριστικού συρμού….

Το καλοκαίρι λοιπόν έκανα φίλο ένα γάιδαρο και ένα μωρό χελωνάκι στα Πομακοχώρια, χάρηκα τα ποτάμια, κολύμπησα στη ρηχή θρακική θάλασσα και χάζεψα τα ωραιότερα ψιλόλιγνα ξανθά κορίτσια.

Έφαγα υπέροχο φαγητό, άναψε το αυτοκίνητο πάνω κάτω τα χιλιόμετρα σε μεγάλους φιλικούς δρόμους, βουνά, θάλασσες, σύνορα, περάσματα, ηλιοτρόπια, έκανα ένα σωρό φίλους κάθε λογής, θρησκεύματος και προέλευσης.

Θυμάμαι όμως τρυφερότερα τα Πομακοχώρια. Πίσω σε μια άλλη εποχή με τα τζαμάκια τους (σεμνά σεμνά), τα γεφύρια στο ποτάμι, τους ξενητεμένους τους με τις μερσεντές το καλοκαίρι στην πλατεία, τη γλώσσα τους που την κρατούν ζωντανή με σεβασμό, την απλότητα και την έξοχη μαγειρική τους.

Όταν ρωτάς κατά που πέφτει η ραχούλα ανεβαίνει ο παππούς στο τζιπ να σε πάει μέχρι εκεί και κοτσονάτος να γυρίσει με τα πόδια… Όταν φθάνεις στο τελευταίο χωριό παιδιά παίζουν ελεύθερα στους δρόμους και κρεμάνε κουρελάκια στα δένδρα.

Οι γλώσσες που χάνονται ήταν πάντα ένα θέμα που με συνάρπαζε. Οι τόποι που ζουν και υπάρχουν χωρίς να νοιάζονται για το τρεντ κύμα της Μυκόνου, ήταν για μένα προσκύνημα.

Α και να σημειώσω για τους ζωόφιλους: Παντού ο σκύλος ήταν ευπρόσδεκτος. Στην Τουρκία, στη Βουλγαρία, στη Θράκη, στα Πομακοχώρια, στην Ξάνθη, στη ρηχή θάλασσσα όπου το να τον βλέπεις να χοροπηδά ήταν η εικόνα της ευτυχίας. Τα ξενοδοχεία ανοιχτά, στα εστιατόρια του έδειναν μεζέ. Τα αδέσποτα δεν του επιτέθηκαν ποτέ (τα διωγμένα αδέσποτα είναι πιο επιθετικά) και όλοι μα όλοι του χρωστούσαν ένα χάδι.

Ευτυχώς δηλαδή γιατί αυτός έχει την βαθύτατη πεποίθηση ότι η ανθρωπότητα δημιουργήθηκε για να τον χαϊδεύει.

Δεν θα μακρηγορήσω γιατί όλοι έχουμε δουλειές. Ο Δεκέμβρης είναι ο μήνας που όλα πρέπει να γίνουν. Βλέπω τις εφημερίδες της Κυριακής και με πιάνει δέος με τα ένθετα. Εγώ θα βάλω αυτά τα βρακιά? Εγώ θα φάω στα εστιατόρια αυτά? Εγώ θα μαγειρέψω αυτές τις κάπως συνταγές? Εγώ θα αγοράσω όλα αυτά τα τζομπαίρια? Εγώ θα ταξιδέψω στο Μαλιμπού?

Ε λοιπόν όχι. Εγώ, θα κάνω του κεφαλιού μου. Θα πηγαίνω όπου θέλω και με τραβάει η ψυχή μου. Θα αποχωρίζομαι το ξενοδοχείο Ελενα της Ξάνθης με δάκρυα στα μάτια και θα θυμάμαι το Edirne όπου έκανα τόσους φίλους μέσα στο δρόμο, μόνο και μόνο γιατί έψαχνα στραγάλια για τη μάνα μου. Θα φοράω ότι μου καπνίσει νάναι και βολικό και θα περιδιαβαίνω στα Πομακοχώρια όπου τα παιδάκια αναρωτιούνται αν ο σκύλος είναι λύκος, αρκούδα ή αρνί… να τους επιβεβαιώνω ότι είναι κατσικόσκυλο…. Θα τρώω σουτζούκια και θα κάνω φίλη μια Πομάκα χελωνίτσα μισή χούφτα που την άφησα εκεί για νάχω ένα λόγο να ξαναπάω.

Αρκεί να υπάρχουν οι μέρες οι καλές. Οι μπόλικες. 10-15 μέρες ελευθερίας… κάθε τόσο.

Και γιατί όχι όλη μας η ζωή?

Ο τελευταίος μήνας του χρόνου

Οι πόλεις είναι ολοστόλιστες και γιορτινές. Ο Δεκέμβρης ξεκινά με ελπίδα και κέφι για γλέντι, γιορτές και προσδοκίες για το νέο χρόνο. Ξέρω ότι τα μελομακάρονα θα τα αγοράσετε και μαζί τους και τους κουραμπιέδες. Ότι το σπίτι δεν θα μοσχομυρίσει. Ξέρω ότι το «οικογενειακό» τραπέζι δεν θα είναι όπως στο σινεμά ή την παιδική ηλικία κάποιων, ξέρω ότι παρά τις εντυπώσεις των πολιτικών μας πολλοί δεν θα μπορέσουν να αγοράσουν δώρα στα παιδιά τους. Ξέρω ότι οι περισσότεροι θα είναι μόνοι και μελαγχολικοί.
Δείτε τα περιοδικά με ωροσκόπια: πόσες σκόρπιες προσδοκίες, πόσα όνειρα για το νέο χρόνο…

Μια νέα ζωή, και ποιος δεν θα την ήθελε. Καλός φίλος που χωρίζει είπε στα παιδιά του ότι έτσι ελπίζει να αποκτήσει μια άλλη ζωή. Και ποιος δεν θάθελε μια άλλη ζωή για το 2007!

Ο ΓΑΠ θέλει και αυτός μια άλλη ζωή. Πάει η Μαριλίζα του!
Η Σεγκολέν ξεκινά. Ο ΟΛΠ διαμαρτύρεται.
Ο Πάπας Βενέδικτος θέλει και αυτός τη δική του άλλη ζωή.

Ο τελευταίος μήνας του χρόνου όμως είναι αυτή η ζωή. Πριν την αλλαγή τη μεγάλη. Η πραγματικότητα που ναι, τελειώνει, αλλά υπάρχει ακόμη.
Η ζωή που ζούμε, η δική μας ζωή είναι ακόμη εδώ.

Αυτός λοιπόν ο τελευταίος μήνας ενσαρκώνει το ζευγάρι αυτής και της άλλης ζωής, της πράξης και του ονείρου.
Προσωπικά δεν πιστεύω σε «άλλες ζωές» ούτε σε ωροσκόπια.
Ελπίζω όμως ολόψυχα ο τελευταίος μήνας του 2006 που ξεκινά σήμερα να μην είναι μόνον καταναλωτικός, γκρινιάρης, καταθλιπτικός και ονειροπόλος. Να μην έχει μάταιους απολογισμούς και άπειρα σχέδια. Να μην είναι μήνας δίαιτας ενόψει της κραιπάλης που φθάνει.

Εύχομαι να είναι ένας μήνας σαν όλους τους άλλους, ένας μήνας της πραγματικής ζωής. Εύχομαι επίσης και οι άλλοι μήνες του χρόνου να επιτρέπουν τα όνειρα και τα σχέδια.

Ο τελευταίος μήνας του χρόνου είναι πολύ ζόρικος για όλους. Όταν περπατώ με το σκύλο στο δρόμο ανταλλάσσω καλημέρες με την νέα τάξη των ζωόφιλων που αποτελεί πλέον σθεναρή κοινωνική ομάδα. Ξέρετε τι μου λένε όλοι χαϊδεύοντας το μουσούδι του σκύλου μου? Ότι ζηλεύουν το σκοτωμένο κυνηγό που τον έκλαψε το σκυλί του! Ότι μόνο τα σκυλιά πλέον αγαπούν… Τόσες γιαγιάδες της γειτονιάς την ίδια κουβέντα. Τόσοι νεαροί την ίδια κουβέντα.
Όλοι ονειρεύονται αφοσίωση και συναίσθημα! Το βλέπω τόσες φορές τη μέρα.

Αυτοί είμαστε εμείς. Αυτή είναι η πραγματική ζωή.

Καλό μήνα να έχουμε!

Οι Έλληνες, οι Κύπριοι και οι άλλοι (προκαταλήψεων συνέχεια)

Οι Έλληνες είμαστε μια χούφτα άνθρωποι και δεν ξέρουμε ακριβώς τι και ποιοι είμαστε. Περαστικοί φεύγουμε για τον κόσμο όλο, αλλάζουμε και μισιόμαστε λες για να σβήνουν οι μνήμες. Γκρεμίζουμε μνημεία με πάθος. Απέσβετο κελάλον ύδωρ...
Άλλο πράμα οι Κρητικοί, άλλο οι Μακεδόνες, άλλο οι Καλαματιανοί, Βαβυλωνία !
Μόνον μια γλώσσα μας ενώνει και αυτή πλέον αγγλίζει επικίνδυνα.
Σε αυτούς προστίθενται και οι Κύπριοι. Νέο κράτος στην Ευρωπαϊκή Ένωση επιτρέπει να έχουμε δύο δικαστές στο ΔΕΚ, άλλους δύο στο ΠΕΚ, επιτρόπους ελληνόφωνους διπλούς…. Ποιος θα τόλεγε. Μια χούφτα ελληνόφωνοι και τόσα πόστα…
Όμως και στα μπλογκ οι Κύπριοι αφθονούν και διακρίνονται. Και στη ζωή και στις επιχειρήσεις. Εχω ένα σωρό ηλεκτρονικούς φίλους Κύπριους πιά.
Με αφορμή σχόλιο του Ανωνύμου θα προσθέσω… ότι ως πελάτες (και οι Κύπριοι είναι σπουδαίοι επιχειρηματίες) μου έχουν αφήσει δυστυχώς κακές εντυπώσεις. Μίζεροι, σφιχτοί, ποζάτοι με άριστα αγγλικά και κακά ελληνικά δεν χάνουν ευκαιρία να σε προσβάλουν λες και τους φταις για κάτι που δεν το ξέρεις. Και ποτέ μα ποτέ δεν αξίζεις τίποτε. Ακριβώς δηλαδή όπως και οι υπόλοιποι Έλληνες, αλλά με ένα ν στο τέλος!
Είναι σαφές ότι λυπούνται πολύ που εργάζονται στην Ελλάδα ενώ θα όφειλαν να είναι στο Λονδίνο. Ότι περιφρονούν την Ελλάδα και τους Έλληνες βαθύτατα. Ότι είναι συνήθως ασχημούτσικοι και κάπως γκρινιάρηδες. Απολαμβάνουν προνομίων (θυμόμαστε δα από το πανεπιστήμιο...) και είναι πάντα οι αδικημένοι. Ακριβώς δηλαδή όπως και οι υπόλοιποι Έλληνες. Αλλά με ένα ν στο τέλος.
Είναι παράξενο λοιπόν. Εγώ που δεν τους ξεχώριζα ως φοιτήτρια, που μόνον η προφορά καμιά φορά με έκανε να διακρίνω ποιος ήταν ποιος τώρα τους ξεχωρίζω και όταν μιλούν αγγλικά. Και γενικεύω. Παρότι δεν διαφέρουν σε τίποτε από τους υπόλοιπους Έλληνες.
ΑΥΤΟ είναι προκατάληψη. Διότι, αν μερικοί Κύπριοι που συνάντησα και ήταν όντως λίγοι και ξενιτεμένοι, δεν σημαίνει ότι όλοι οι Κύπριοι είναι κάπως έτσι.
Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Και τούτο ισχύει και για τους Κυπρίους. Και για τους Έλληνες (όποιοι και αν είναι).
Αν κάτι μας ενώνει είναι η γλώσσα. Αυτό αρκεί. Διότι για τα άλλα θα διαφωνήσουμε καθότι είμαστε όμοιοι και σε αυτό: τη μουρμούρα.
Η αφεντιά μου, ως μικρασιατικής καταγωγής μετανάστης, για τους Ελλαδίτες θα μείνει πάντα ξένη. Φυσικά και για τους Κυπρίους.
Μόνο που για μας γλώσσα παιδείας ήταν η γαλλική και η γερμανική. Και τα ελληνικά τα αγαπούσαμε πολύ. Τόσοι λογοτέχνες το αποδεικνύουν. Και μέσα μου η αστική Σμύρνη θα στοιχειώνει, όπως η Αλεξάνδρεια, η Θεσσαλονίκη, η Πόλη, η Πάτρα, τα Χανιά, πόλεις αστικές που διόλου δεν θύμιζαν την αλλοτινή και παντοτινή Αθήνα της μίζας και του ευτελισμού.
Και ΑΥΤΟ είναι όμως προκατάληψη, του ξένου. Οι αστικές μνήμες και οι παιδεία δεν επιτρέπουν την απόρριψη του σύγχρονου χαοτικού αχταρμά. Οι καιροί αλλάζουν, οι άνθρωποι περνούν, κινούνται και φεύγουν.
Θα μείνω πάντα ξένη και χωρίς ρίζες. Περαστική και χωρίς χωριό το Πάσχα, θα διεκδικώ την ανεκτικότητα και την επιείκεια. Θα πεθάνω με τούρκικο επώνυμο και αρχαιοελληνικό όνομα. Όπως τόσοι και τόσοι μικρασιάτες. Δεν θα νοσταλγώ πατρίδες γιατί θα έχω τα φτερά των διομολογήσεων στην πλάτη και θα πετάω όπως οι άνθρωποι που δεν είχαν παππούδες αγρότες.
Θα στεναχωριέμαι με τους Έλληνες και τους Κύπριους που με βλέπουν σαν ξένη, εμέ, το τέκνο της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Δεν θα τους καταλαβαίνω όταν είναι στενόμυαλοι και επιθετικοί. Θα φεύγω όπως ξέρω να το κάνω από τόσες γενιές. Και θα γράφω όπως ξέρω να το κάνω από τόσες γενιές. Αρχέγονη εντολή για μένα η γλώσσα. Αλλά το Πάσχα δεν θα έχω χωριό να γυρίσω.
Εμέ δεν θα με νοιάζει. Και τις προκαταλήψεις θα τις κατακρίνω. Ακόμη και τις δικές μου. Και αν κάτι αγαπώ και αναζητώ στους αδελφούς μου τους Κύπριους και τους αδελφούς μου τους Έλληνες (όποιοι και αν είναι…) θα είναι η κοινή μας γλώσσα. Αυτή που έμαθα να αγαπώ να γράφω και να διαβάζω σαν ύψιστη εντολή, εγώ η ξένη.

Προκαταλήψεις

Μια συναρπαστική συζήτηση ξεκίνησε ανάμεσα στον Ανώνυμο και την Παράγραφο σε προηγούμενο ποστ με αφορμή το ζήτημα της επιληψίας και το κατά πόσον συνδέεται με κοινωνικές προκαταλήψεις, αν αυτές επιβιώνουν και σε ποιο επίπεδο.

Για την επιληψία δεν μπορεί να αρθρώσει κανείς τίποτε παραπάνω των όσων γλαφυρά, ποιητικά θα έλεγα αναφέρει η Παράγραφος στα μπλογκ της. Συχνά όμως εκεί, αν παρακολουθήσει κανείς τη συζήτηση θα διαπιστώσει ότι υπάρχουν ταμπού, σοβαρά ταμπού και επιβιώνουν ολοζώντανα.

Οι προκαταλήψεις φυσικά δεν σταματούν στην επιληψία, ούτε περιορίζονται στην αρρώστια. Προκαταλήψεις επιβιώνουν από παλιά και νέες δημιουργούνται εντονότερες. Είναι απορίας άξιο γιατί αυξάνουν θα έλεγε κανείς ενώ τα κοινωνικά ήθη υποτίθεται ότι ελευθερώνονται.
Οι προκαταλήψεις δεν προέρχονται από το συντηρητικό τμήμα της κοινωνίας, όπως αυτό προσδιορίζεται. Υπάρχουν σε κάθε κοινωνικό επίπεδο και ηλικία πολλές δε συνδέονται με τον προοδευτικό λεγόμενο χώρο.

Οι προκαταλήψεις δεν έχουν περιορισμένο αριθμό. Εκτός από όσες αφθονούν και μας κληρονόμησε το παρελθόν, υπάρχουν και οι νέες που δημιουργούνται μέρα με την ημέρα συστηματικά.

Οι προκαταλήψεις δεν σχετίζονται, όπως θα μπορούσε να υποθέσει κάποιος με ζητήματα κοινωνικής προστασίας. Δεν αφορούν αρρώστιες που κολλάνε, ούτε συμπεριφορές που βλάπτουν το κοινωνικό σύνολο. Πλείστες προκαταλήψεις αφορούν ιδιωτικές συμπεριφορές που δεν είναι ούτως ή άλλως βλαπτικές, ούτε για αυτόν που τις ασκεί ούτε για τους τρίτους.
Οι προκαταλήψεις παραλλάσσουν. Κάτι που σήμερα θεωρείται ως αποδεκτό και σεβαστό χθες μπορεί να αποτελούσε κοινωνική μομφή και λόγο αποκλεισμού. Τούτο βεβαίως πρωτίστως αναιρεί το οιοδήποτε έστω λογικό τους σκοπό ή νόημα.

Οι προκαταλήψεις κατασκευάζονται. Έχουν μόδες και τάσεις. Συνδέονται με την εξουσία αλλά και με εξουσιαστικά μορφώματα τα οποία μπορούν για κάποιο λόγο να τις επιβάλουν. Κάποιες προκαταλήψεις πάντως για διάφορους λόγους αναιρούνται για λόγους ανάλογους της κατασκευής τους.

Το να υποθέτουμε όμως ότι οι προκαταλήψεις δεν υπάρχουν είναι ουτοπικό. Πολλοί θα το ευχόμασταν και θα το επιθυμούσαμε. Αλλά όχι. Η κόλαση των προκαταλήψεων, η κυριότερη ίσως πηγή δυστυχίας του σύγχρονου κόσμου είναι εδώ. Και καμία μα καμία ιδεολογία μέχρι σήμερα δεν κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα σύστημα απαλλαγμένο από αυτές.

Η Ελένη63 σήμερα είναι επιληπτική, καπνίστρια, σχιζοφρενής, χοντρή, δεξιά, μαύρη, Εβραία, άτεκνη, ξανθιά, φορά γυαλιά, δεν έχει πτυχίο, είναι λίγο λεσβία και άλλα πολλά. Εσείς?

Δεν τον ξέρω αλλά...

Πρόκειται για σημερινή είδηση:

Αίγυπτος: κατ' οίκον περιορισμός σε blogger
27/11/2006 10:01:55 πμ http://www.lawnet.gr/articlemain.asp?id=12349
Οι αστυνομικές αρχές του Κάιρο έθεσαν σε κατ’ οίκον περιορισμό έναν αιγύπτιο μπλόγκερ που άσκησε κριτική κατά της Κυβέρνησης της χώρας του. Πρόκειται για τον Rami Siyam, που γράφει σε μπλόγκ του Διαδικτύου, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Ayyoub. Η αστυνομία δεν έδωσε εξηγήσεις για την επιβολή του μέτρου σε βάρος του Siyam. Οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατηγορούν την Κυβέρνηση της Αιγύπτου ότι παραβιάζει την αρχή της ελευθερίας του λόγου, αφού έχει προχωρήσει προσφάτως σε συλλήψεις αρκετών μπλόγκερ. Πριν από είκοσι μέρες η αστυνομία επέβαλε το μέτρο του κατ΄ οίκον περιορισμού σε έναν άλλο μπλόγκερ, τον Abdel Kareem Nabil, κατηγορώντας τον για προσβολή της δημόσια τάξης, για διέγερση θρησκευτικού μίσους και δυσφήμιση σε βάρος του Προέδρου της χώρας. Σύμφωνα με την οργάνωση Διεθνή Αμνηστία, τα μέτρο σε βάρος του Amer λήφθηκε, επειδή διατύπωσε ορισμένες απόψεις κατά του Ισλάμ και τις θρησκευτικές αρχές του al-Azhar.

Πιστεύω ότι αναδεικνύει, μαζύ με το σκέλος των γαλλικών προεδρικών εκλογών τη δύναμη του μέσου.