Édith Giovanna Gassion- Édith Piaf

Οι γαλλικές εκλογές πλησιάζουν θέτοντας κάποιους από εμάς ενώπιον της ιστορίας της ζωής μας. Tων οραμάτων μας και των ψευδαισθήσεών μας. Της εφηβείας μας και της ωριμότητάς μας.
Ποιος αλήθεια θα μπορούσε να πιστέψει ότι το δίλημμα για τις προεδρικές εκλογές θα ήταν τέτοιου είδους? Ποιος θα πίστευε ότι ο Σαρκοζί θα μπορούσε να είναι ένας υποψήφιος πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας? Κάποτε η γαλλική πολιτική ήταν στο νου μας ποίηση περισσότερο, ελευθερία, ισότητα, δημοκρατία, και.... εκείνη η ξεχασμένη fraternite. Κάποτε το κόκκινο κρασί και η φιλοσοφία έχτισαν το παλάτι των φιλελεύθερων κατοίκων ενός ανεκτικού και πλουραλιστικού κόσμου.
Ποιος από όσους από εμάς η Piaf είναι κάτι περισσότερο από μια καινούργια ταινία δεν σκέπτεται κάπως έτσι?
Είδα πολλούς στο σινεμά. Λιώμα στο κλάμα κάποιοι.
Όμως σήμερα όσοι αγάπησαν το όραμα μιας Γαλλίας όπως ενσαρκώθηκε από κάποιες ποιητικές φιγούρες είμαστε πολύ στοχαστικοί.
Η Γαλλία δεν ήταν φυσικά ποτέ τόσο ποιητική όπως την φαντασθήκαμε κάποιοι και ίσως τη βιώσαμε με τα χρώματα της φαντασίας μας ακόμη και επί τόπου.
Με βασιλική παράδοση ποτέ δεν ξέχασε την αριστοκρατική της πάστα.

Οι "άλλοι" ήταν πάντα κατώτεροι.
Με φασιστικές τάσεις λάμπρυνε τον β πόλεμο με απόλεμους προδότες παρότι υπήρξαν και άλλοι.
Με το Παρίσι να διακοσμείται με άπειρους στρατηγούς και μεγαλείο η Δημοκρατία της ήταν πάντα πολύ ιδιαίτερη. Οι ξένοι ήταν πάντα ευπρόσδεκτοι, αλλά όχι ίσοι. Και η Piaf όπως και τόσοι άλλοι μια εύπεπτη ξένη που με την οντότητά της στόλισε το Οlympia και το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Μια κυρία της οποίας άλλαξε το όνομα και ξεχάστηκε η αραβική καταγωγή.

Με γιαγιά την Emma (Aïcha) Saïd ben Mohammed και μητέρα την Annetta Giovanna Maillard μόνον ο ακροβάτης πατέρας Louis-Alphonse Gassion και η Αγία Θηρεσία (όχι βέβαια της Αβιλα! Του Lisieux) που της έδωσε το φως της έμοιαζαν να είναι Γάλλοι στη ζωή της. Ένας ακροβάτης και μία Αγία για ένα παιδάκι που γεννήθηκε σε γειτονιά μεταναστών στο Παρίσι του 1915.
Το όραμα της ιδεολογίας που έχτισαν μερικοί ξεχωριστοί άνθρωποι που υιοθέτησαν τη Γαλλία και ιδίως, το Παρίσι σαν τόσο φιλοξενίας, να το κρατήσουμε.

Το έργο τους και την ψυχή τους να την αγαπήσουμε. Εχει άλλωστε ξεχωριστή γοητεία.

Τα σώματά τους στο νεκροταφείο Pere Lachaise ή στο Pantheon να τα αφήσουμε να αναπαυθούν. Η Γαλλία τους επιστράτευσε στην πορεία για μια δημοκρατική, ώριμη, ποιητική, εναλλακτική, απελευθερωμένη, μοιραία, τραγική, χαριτωμένη, συγκλονιστική και ερωτική φαντασίωση.

Πτυχιούχος Νομικής

Είδα την Τόσκα στη Λυρική ! Είδα την Λετονή Κριστίν Οπολάις και τον Ουκρανό Νίσα Ντίντυκ. Είδα τα εξαίρετα σκηνικά του Νίκου Πετρόπουλου που θα άξιζε να σκηνοθετεί στις καλύτερες σκηνές του κόσμου. Είδα ξανά και το Λουκά Καρυτινό.

Την αδυναμία μου στον Λουκά Καρυτινό την έχετε ξαναδιαβάσει. Μικρόσωμος και συμπαθής αναδίδει μια εξαιρετική λάμψη που μόνον το ταλέντο μπορεί να δημιουργήσει.

Ο αρχιμουσικός Λουκάς Καρυτινός είναι διπλωματούχος νομικής. Όπως και ο Καντίνσκυ.

Αναρωτιέμαι κάθε φορά που συναντώ τέτοιους ανθρώπους πώς θα ήταν όταν σπούδαζαν δικονομία και ποινικό, όταν συνυπήρχαν με αποστειρωμένους και φιλόδοξους νομικούς ενώ τους έκαιγε η ψυχή…
Θυμάμαι τη σχολική βιογραφία του Παλαμά: Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και Αισθητική στο Παρίσι. Πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί αυτή η διαδρομή. Στη λογοτεχνία βέβαια είναι αλλιώς.

Ψάχνεις για το συμπολίτη σου και να! Νεοσμυρνιός. Γεννήθηκε το 1952. Έχει δύο εγγόνια. Ενας κανονικός άνθρωπος. Διευθυντής ορχήστρας.

Ενας μικροσκοπικός πρίγκηπας που δίνεται στην επαρχιώτικη Λυρική Σκηνή μας με τόσο πάθος…

Τόσο παράξενη η ζωή.

Ιδίως όταν στο πρόγραμμα της Λυρικής φιγουράρουν πάντα, ναι ΠΑΝΤΑ, στο Διοικητικό της Συμβούλιο διάφοροι νομικοί «διορισμένοι» από ευγνωμοσύνη της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας. Το πλεονάζον κατεστημένο που δεν δημιουργεί τίποτε από τη μια και η πηγαία έμπνευση από την άλλη.

Ο Λουκάς Καρυτινός (τον οποίο γνωρίζω μόνον από το έργο του και το CV του προγράμματος της Λυρικής) έρχεται συχνά στα όνειρά μου με τα λουστρίνια του, το μαύρο του κοστούμι και τα ανακατεμένα του μαλλιά. Σαν παρηγοριά κάθε φορά που θέλω απλώς να φύγω και να αφήσω σκάνδαλα και αηδία σε όσους δεν νοιάζονται και τόσο.

Αρχιμουσικός στην Ελλάδα, κολύμπησε μέσα στη Νομική Σχολή της Αθήνας και επέζησε, διευθύνει στη Λυρική της Αθήνας και αντέχει.

Vici d' Arte...

Πλάνες και αλήθειες

Με αφορμή το Μαύρο Βιβλίο της Ψυχανάλυσης επιστρέφω σε έναν συγγραφέα που διάβαζα με ζήλο μερικά χρόνια πριν για τον οποίο έγραφα και σε ένα σχόλιο στο Doncat πριν λίγο καιρό.
Το βιενέζο ψυχαναλυτή Μπρούνο Μπετελχάιμ (1903- 1990).

Εβραίος, πρότυπο πανεπιστήμονα, φιλόσοφος, λογοτέχνης, ψυχολόγος με διδακτορικό στην αισθητική, πήγε στην Αμερική στο πανεπιστήμιο του Σικάγο αφού φυγαδεύθηκε από το στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Μπούχενβαλντ. Η θεωρία του βασίσθηκε πολύ στα βιώματα των στρατοπέδων συγκεντρώσεως και στο υπερβολικό άγχος που μπορεί να προκληθεί στον άνθρωπο. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ανάλυση παιδιών με αυτισμό και ίδρυσε ένα ειδικό σχολείο το ορθογενικό σχολείο. Η θεωρία του αγαπήθηκε πολύ ιδίως στη Γαλλία ιδίως μετά μια διάσημη τηλεοπτική σειρά του 1974 και παράλληλα με τον Νηλ και το Σάμερχιλ αποτέλεσε παιδαγωγικό πρότυπο του προοδευτικού ανθρώπου της εποχής. Ένα βιβλίο που πολλοί μελέτησαν με ζήλο, ιδίως για τις προσεγγίσεις του: Η ψυχανάλυση των παιδικών παραμυθιών.
Λίγα χρόνια μετά το θάνατό του ο δημοσιογράφος Richard Pollak δημοσιεύει μια τελείως διαφορετική εκδοχή της ζωής και του έργου του ανθρώπου αυτού μετά από εκτεταμένες έρευνες.
Ο δόκτωρ της αισθητικής και πανεπιστήμονας είναι ένας απλός και εύπορος ξυλέμπορος. Ο μάρτυρας του Νταχάου και του Μπούχενβαλντ ένας τυχερός Εβραίος που γλύτωσε ήδη από το 1939 μέσω του οικογενειακού του πλούτου και της σχέσης της συζύγου του με τις ΗΠΑ.
Όλα τα λοιπά δεν αποτελούν παρά μια έξυπνη επινόηση που δημιούργησε ο ίδιος και έπεισε μεθοδικά τους άλλους αντλώντας οφέλη.
Το «μαύρο γάλα» και η μομφή για όλες τις μανάδες παιδιών με αυτισμό πέρασε και ξεχάστηκε με τα χρόνια
Εξοχος παραμυθάς το δίχως άλλο πλάσαρε συστηματικά ως επιστήμη μια διήγηση η οποία αποδείχθηκε με τα χρόνια ανεπαρκής. Όχι τόσο αυτή της ζωής του όσο αυτή των επιστημονικών του θεωριών.
Διαβάζοντας για το θέμα κοντοστέκομαι.
Σκέπτομαι τις μανάδες με τα παιδιά τους αγκαλιά καταδικασμένες επειδή είναι "μανάδες ψυγεία" όπως τις ονόμαζε να αναρωτιούνται γιατί η αγάπη τους δεν φθάνει. Σκέπτομαι πόση φιλολογία περνά ως αλήθεια χωρίς καμία απολύτως βάση.
Ξυλέμπορος ή επιστήμονας? Τσαρλατάνος ή εμπνευσμένος?
Φιλόσοφος ή απατεώνας?
Το ερώτημα παραμένει. Και μαζί η πλάνη όσων λαχτάρησαν μια απάντηση.

Πλάνη ή άλήθεια?

5 κεφάτες λέξεις του gbwinzip ! να παίζουμε παιδιά!

Oλο παιχνίδια είμαστε λοιπόν!

Ξυπνώ με ναυτία και το κεφάλι πασαλιμένο με λιωμένο βούτυρο. Ποιος με τσιγάρισε αναρωτιέμαι με αγωνία ενώ το κεφάλι μου γυρίζει σαν καλειδοσκόπιο? O Μαμαλάκης?
Ξυπνώ με λιωμένο κεφάλι από ένα καλειδοσκόπιο που με αγωνία κάποιος έριξε με ορμή λόγω της συνεχούς ναυτίας που τον διακατείχε. Καλύτερα έτσι. Καλύτερο το λιωμένο κεφάλι παρά η ναυτία. Ας είναι η ναυτία να αφορά άλλον. Πχ τον Jean Paul Sartre.
Ξυπνώ με αγωνία καθώς η ναυτία δεν λέει να φύγει από το λιωμένο μου υποσυνείδητο που στρυφογυρίζει σαν καλειδοσκόπιο. Μα ποιος είμαι επιτέλους? Ο Haideger?
Ξυπνώ με το κορμί καλειδοσκόπιο. Ποιος μπαγάσας με αγωνία και κέφι για πλάκες με μεταμόρφωσε? Αναρωτιέμαι με ναυτία από τις πολλές σβούρες. Το λιωμένο μου μυαλό αναστατωμένο απαντά: ο Καφκα?

Τελικά ποιος είμαι σήμερα? Τρίτη και 13.
Πώς ξύπνησα ο γρουσούζης? Ο γκαντέμης?


Πάω να φάω ένα παγωτό να ξαναπάρω κέφι για ζωή.
Πάω τσάρκα με το σκύλο Victor.
Πάω να ξυπνήσω τον Αλογοσκούφη.
Πάω να ξαναγίνω ο καλός μου καλαμπουρτζής εαυτός.
Ο Πρωθυπουργός τη χώρας!

η σκυτάλη στους

Ζήνων

Ανώνυμος

Φιλομήλα

Αφροδίτη

και

Ιδεντιτικαφέ.

Η Αναθεώρηση του Αζόρ

Μία διάταξη ψηφίσθηκε προς αναθεώρηση παρά την αποχώρηση των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ

η εξής:

"ΠΡΟΤΑΣΗ

Προτείνεται η αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος 1975/1986/2001 με την προσθήκη νέας παραγράφου 7 η οποία θα αποτελέσει το συνταγματικό θεμέλιο της προστασίας των ζώων"

Σημειώνεται ότι με ερμηνεία του ήδη υφισταμένου άρθρου 24 έχουν ήδη κριθεί ως προστατευόμενες οι καφέ αρκούδες, οι αετοί και οι χρυσαετοί, οι λύκοι, διάφορα πουλιά... και μόνον από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Η διάταξη ενδιαφέρεται για τα οικόσιτα μάλλον, καθώς κρίθηκε σκόπιμο να μεριμνά κανείς ειδικά για τα ζώα αυτά. Ειδικώς ενδιαφέρεται για τον Αζόρ ο οποίος και είναι συντάκτης του παρόντος.

Αζόρ ο συνταγματολόγος και περιχαρής!!!

Πράγματι αυτό βεβαιώνει και η σχετική εισηγητική έκθεση:

"ΕΙΣΗΓΗΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

Έχει σήμερα γίνει δεκτό, ότι στην έννοια του φυσικού περιβάλλοντος, όπως αυτή κατοχυρώνεται στο άρθρο 24 του Συντάγματος 1975/1986/2001, περιλαμβάνεται και η άγρια πανίδα. Ζήτημα ωστόσο γεννάται, σχετικώς με το αν και κατά πόσο στο ανωτέρω άρθρο θεμελιώνεται , έστω και εμμέσως, η προστασία των λεγόμενων οικιακών ζώων ή και των ζώων που εκτρέφονται για τη διατροφή των ανθρώπων ή ακόμη και των μεγαλύτερων ζώων , που δεν ανήκουν στην άγρια πανίδα.Σημειώνεται, ότι ορισμένα από τα πλέον πρόσφατα συνταγματικά κείμενα κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης , συμπεριλαμβάνουν διατάξεις για την προστασία των ζώων [π.χ. άρθρο 20Α του γερμανικού Θεμελιώδους Νόμου , όπου προβλέπεται η υποχρέωση της πολιτείας να εγγυάται τους στοιχειώδεις όρους διαβίωσης (και) των ζώων με νομοθετήματα και δικαστικές αποφάσεις και το άρθρο 72 του Συντάγματος της Σλοβενίας, όπου ορίζεται ότι η προστασία των ζώων από τη βαρβαρότητα καθορίζεται με νόμο]. Σημειώνεται, επίσης, ότι στο πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης έχει συναφθεί η σύμβαση για την προστασία των ζώων συντροφιάς του 1987 (η οποία κυρώθηκε από την Ελλάδα με το Ν.2017/1992).Είναι δεδομένο, ότι οι σύγχρονες αξιακές αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας, καθώς και το πολιτισμικό της επίπεδο, επιβάλλουν τη θεμελίωση της προστασίας των ζώων στο Σύνταγμα. Η προστασία αυτή, μάλιστα, πρέπει να είναι αυτοτελής, να μην εξαρτάται δηλαδή από τα συναφή δικαιώματα του ιδιοκτήτη των ζώων".

Ολοκληρώθηκε ο κύκλος της αναθεώρησης και ετοιμαζόμαστε για περίσκεψη. Λεπτομέρειες όλοι γνωρίζετε. Και όλοι οι ζωόφιλοι προφανώς γνωρίζετε την ιστορία των γάτων και των σκύλων που θα προστεθούν στο άρθρο 24 μετά από εισήγηση πολλών βουλευτών.

των εξής:

Ανδρέας Λοβέρδος 2. Άρης Σπηλιωτόπουλος3. Τηλέμαχος Χυτήρης 4. Κυριάκος Μητσοτάκης5. Ντίνος Ρόβλιας6. Στυλιανός Παπαθεμελής7. Δημήτρης Ρέππας8. Μιλένα Αποστολάκη9. Στέλιος Ματζαπετάκης10. Νάσος Αλευράς11. Γιάννης Ιωαννίδης12. Βασίλης Μαγγίνας13. Φίλιππος Τσαλίδης14. Χρυσή Καρύδη15. Αικατερίνη Παπακώστα16. Μαργαρίτης Τζίμας17. Εύη Χριστοφιλοπούλου18. Αντωνία Αντωνίου19. Ξενοφών Βεργίνης20. Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης21. Δημήτρης Γαλαμάτης22. Ροδούλα Ζήση23. Γιάννης Μαγκριώτης24. Απόστολος Φωτιάδης25. Ευάγγελος Βενιζέλος26. Μάρκος Μπόλαρης27. Πάνος Παναγιωτόπουλος28. Μαρία Δαμανάκη29. Στέφανος Μάνος30. Θαλασσινός Θαλασσινός31. Χρήστος Πρωτόπαπας32. Σταύρος Μπένος33. Σοφία Βούλτεψη34. Νίκος Γεωργιάδης35. Σωκράτης Κοσμίδης36. Αλέξανδρος Ακριβάκης37. Μιλτιάδης Βέρρας38. Μιλτιάδης Παπαϊωάννου39. Γιώργος Ανωμερίτης40. Γιάννης Διαμαντίδης41. Αθανασία Μερεντίτη 42. Δημήτρης Λιντζέρης43. Κώστας Σπηλιώπουλος44. Κώστας Αγοραστός45. Θεόδωρος Σκρέκας46. Ιωάννης Γιαννέλης47. Νίκος Δένδιας48. Αδάμ Ρεγκούζας49. Άρης Σταθάκης50. Συλβάνα Ράπτη51. Ανδρέας Λυκουρέντζος52. Γιώργος Λιάνης53. Βασίλης Οικονόμου54. Άννα Διαμαντοπούλου55. Ευαγγελία Σχοιναράκη – Ηλιάκη56. Ελπίδα Τσουρή57. Μιχάλης Μπεκίρης58. Μιχάλης Παντούλας.

Να υποθέσω ότι είναι ζωόφιλοι?

Οτι πάσχουν για τα αδέσποτα?

Το βέβαιο είναι ότι ενδιαφέρονται για τις ψήφους των οργανωμένων ζωοφίλων καθώς και αυτών που είναι ανοργάνωτοι αλλά δεν έχουν ιδιαίτερη συνταγματική παιδεία. Αλλιώς θα χαμογελούσαν πικρά.

Οσο για τη διάταξη αυτή είναι αντάξια του όλου εγχειρήματος το οποίο συμπληρώνει την προηγηθείσα αναθεωρητική πομφόληγα του 2001. Αυτή για την οποία άλλος συνταγματολόγος χαρακτήρισε ως δείγμα αρχοντοχωριατισμού.

Λόγια και λόγια και άλλα λόγια σε ένα κείμενο που μόνον σύνταγμα δεν θα θύμιζε.

Διότι και ο πρωτοετής θυμάται τη βασική θεωρία περί του ουσιαστικού συντάγματος και το παράδειγμα των αγελάδων στο ελβατικό σύνταγμα. Εκεί όπου κανείς αναφέρεται στο περιεχόμενο των συνταγμάτων το οποίο προδήλως δεν είναι του κάθε πικραμένου ο καημός.

Εγώ ο Αζόρ, συνταγματολόγος και περιχαρής μετρώ τις ψήφους μου. Και την κουταμάρα των συμπολιτών μου. Που συγκινούνται με τα κατορθώματά μου και τρυφερά τρυφερά ενδίδουν στα καπρίτσια μου.

Γιατί όταν τα αδέσποτα θα εξοντωθούν παντοιοτρόπως,

εγώ

θα είμαι και πάλι

βουλευτής!

SEX, SEX, SEX!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Κάθε τόσο ενθουσιάζομαι να προκαλώ το ψαχτήρι.

Και μετά να κάνω την αδιάφορη.

Άνοιξη παιδιά !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Βιαστική και ζαβολιάρα.

Bάλατε Μάρτη?

Nυχτερινές διαφάνειες

H αναζήτηση του νοήματος της διαφάνειας απαιτεί μια μακριά διαδρομή στη σύγχρονη ιστορία και μια σταδιακή απελευθέρωση από προκαταλήψεις για αυτούς που την επικαλούνται με ιδιαίτερη συχνότητα: Πολιτικούς, δημοσιογράφους, νομικούς, αρχιτέκτονες, πολιτικούς αναλυτές. Η αναζήτηση αυτή είναι μια περιπέτεια μέσα στον κόσμο των λέξεων και της χρήσης τους ικανή να συναρπάσει το Wittgenstein και να δικαιώσει τον Austin. Διότι σου επιτρέπει να κάνεις πράγματα με λέξεις.

Ξαφνικά η "διαφάνεια" η χωρίς σαφές νόημα λέξη καθίσταται η σημαντικότερη αρετή της ευρωπαϊκής δημοκρατίας!

Επιθυμία της εξουσίας πάσης φύσεως ήταν να μην είναι προσβάσιμη. Οχι πιά. Τουλάχιστον στη θεωρία. Η εξουσία πλέον διακηρύσσει την προσβασιμότητα στη δράση της, στις διαδικασίες που ακολουθεί, στα έγγραφα. Η ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι γεμάτη πηγές και αναφορές στην προσβασιμότητα, την ανοικτότητα και άλλες τέτοιες έννοιες που συχνά στον εθνικό διάλογο είναι χωρίς κανένα απολύτως νόημα. Ετσι και η openness, έτσι και η lisibilite, έτσι και άλλες τόσες δάνειες λέξεις που αποτελούν το σύγχρονο "καλό".

Η αποιεροποίηση των κωδίκων συνιστά έναν επίκαιρο σοσιαλισμό στις λέξεις. Η σύγχρονη Ευρώπη φιλοδοξεί να μην είναι η Ευρώπη των ραβίνων και των μυστικών νομοθετών που συνομιλούν λατινικά ή άλλες ακατάληπτες γλώσσες. Χρησιμοποιεί λέξεις γνωστές. Αυτές τις λέξεις που δημιουργούν τη μοίρα των λαών, το ιστορικό τους πεπρωμένο. Και μεταφράζεται σε όλες τις επίσημες γλώσσες. Ετσι θα πρέπει σταδιακά να συμβεί με τη διαφάνεια και τα ποικίλα νοήματά της. Θα πρέπει να πάψει να είναι ένα μυστικό νόημα. Θα πρέπει να αποκτήσει και περιεχόμενο.

Η διαφάνεια είναι ένα γλωσσικό κατασκεύασμα της Ευρώπης που συνθέτει σκανδικαβικές μνήμες, καλβινιστικές αξίες, ποίηση και καλλιτεχνία, το αόρατο καλό, το φως και την θραύση των καλουπιών του λόγου και του νοήματος. Η διαφάνεια είναι ένα νόημα χωρίς σχήμα που αγωνίζεται να βρει θέση σε ένα θεσμικό κατασκεύασμα που διακατέχεται από το τυχαίο και το αβέβαιο.

H διαδρομή μέσα από τους κανόνες των τελευταίων ετών οι οποίοι δημιουργήθηκαν παράλληλα με τη διαμόρφωση της σύγχρονης Ευρώπης αποκαλύπτει σταδιακά και στην εξέλιξή της τη διαφάνεια όπως τη συνθέτει η παρούσα Ιστορία.

Σε ένα πολιτειακό κατασκεύασμα με παραδοσιακή μυστικότητα στους θεσμούς, το νέο ευρωπαϊκό δημιούργημα δανείζεται από τις παραδόσεις κάποιων μελών του την βούληση αποκάλυψης των δομών και των κινήτρων της εξουσίας.

Η διαδικασία αυτή βρίσκει σοβαρές αντιστάσεις είναι όμως αναγκαία στο μέτρο που τα κράτη μέλη αυξάνονται και η κοινοτική εξουσία και οι κανόνες της καταλαμβάνουν σταδιακά όλο και μεγαλύτερη έκταση.

Η αρετή της ευρωπαϊκής δημοκρατίας δεν είναι η αντιπροσωπευτικότητα. Τούτο πιά είναι γνωστό. Και συζητείται ευρύτατα.

Είναι όμως η διαφάνεια που εγγυάται τον έλεγχο της εξουσίας μέσα από τη συμμετοχή.

Συμμετοχή?

Διαφάνεια. Η νέα αρετή της ευρωπαϊκής δημοκρατίας

Η «διαφάνεια» είναι μία λέξη χωρίς κανένα σαφές πολιτικό νόημα. Αποτελεί όμως αδιαμφισβήτητα την νέα αρετή της ευρωπαϊκής δημοκρατίας.

Είναι εύλογο συνεπώς να την αναζητήσουμε

Αρετή των υλικών η οποία επιτρέπει να βλέπει κανείς το εσωτερικό, στην πολιτική ζωή υιοθετείται τα τελευταία χρόνια με αρχική αφορμή την glasnost. Σημαντικοί θεωρητικοί καταγγέλλουν το συνομωτικό χαρακτήρα της γλώσσας καταγγέλλουν. Για το σκοπό αυτό επικαλούνται τη διαφάνεια. Τη διαφάνεια, την οποία όμως ο κάποιος συγγραφέας αναφέρει ότι αντιπαθεί καθώς δεν εκτιμά, όπως αναφέρει, τις ασαφείς λέξεις. Η διαφάνεια για τον συγγραφέα αυτό είναι πολύ σκοτεινή και μυστικιστική.

Η διαφάνεια στερούμενη σαφούς και καθαρού εννοιολογικού περιεχομένου εμφανίζεται πριν απ’ όλα ως ένας μύθος, του οποίου η εκφραστική δύναμη υπερβαίνει τις συγκεκριμένες εκδηλώσεις και ανάγεται στο επίπεδο του συμβολισμού. Το αντιμετωπίσαμε και στη χώρα μας με τις αποχρώσεις που έλαβε ως "διαπλοκή".

Η διαφάνεια διαδόθηκε ως όρος στις εθνικές νομοθεσίες των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσω του κοινοτικού δικαίου, το οποίο πάντως θεωρείται από πολλούς αρκούντως δυσανάγνωστο και σκοτεινό το ίδιο. Πριν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ η αδιαφάνεια θεωρείτο μάλιστα ο κανόνας στη δράση των κοινοτικών οργάνων παρά την αμφισβήτηση που άσκησε στον κανόνα αυτόν το ΔΕΚ. Κοινοτικής καταγωγής και η ίδια, σκανδιναβικής ειδικότερα, απέκτησε μέσα στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα που διαμορφώνεται ένα νέο νόημα και επαναπροσδιορίζεται μέσα από τη διαλεκτική σχέση της αναγκαιότητας και των θεσμικών ισορροπιών.

Ένας όρος με ασαφές νόημα πάντως είναι δυνατό να οδηγήσει σε περιπέτειες ιδίως αν συνδέεται με την συνταγματική διάσταση της Ένωσης. Για το λόγο αυτό καλείται η «διαφάνεια» να προσδιορίσει τη διαφάνεια. Μέσω του ίδιου όρου, απαντάται η στάση εκείνη που αξιώνει το κοινοτικό δίκαιο για τη νοηματοδότηση των κανόνων του με τρόπο σαφή και κατανοητό.

Η διαδρομή στο Βερολίνο αναδεικνύει το νόημά της στα σύγχρονα κτίρια ή στις επεμβάσεις που έγιναν σε ήδη υφιστάμενα. Ακούγοντας τους παλμούς της πόλης αυτής η διαφάνεια αρχίζει να αποκτά νόημα και ουσία.

Γλύκες!

ελειπα λίγες μέρες και σκέφθηκα επιστρέφοντας να σας φέρω το κατιτις μου από την βόλτα μου στον κόσμο.

Γλύκες λοιπόν ...............

όσες αντέχετε

και χωρίς πολλές παρενέργειες...

γλυκαθείτε...

λοιπόν

4-5 πράγματα που ξέρω γι’αυτήν

Μετά από την πρόκληση του φίλου μου του Philos ενέδωσα στο παιχνίδι των 5 θέσεων της πυραμίδας.

Ο κανόνας του παιχνιδιού είναι ότι θα πρέπει να πω 5 πράγματα για μένα και στο τέλος να προτείνω 5 μπλόγκερς οι οποίοι να συνεχίσουν το παιχνίδι.

Αρχίζω λοιπόν:

1. Γεννήθηκα την ίδια μέρα με το Βούδα (όπως με πληροφόρησε η ηλεκτρονική βάση http://www.kakophone.com/kakorama/EN/ , πολλές εκατονταετίες μετά. Δεν έχω εισέλθει πάντως προς το παρόν στη Νιρβάνα και το μόνο που μας χαρακτηρίζει και τους δυό είναι ότι τάχουμε τα κιλάκια μας και είμαστε καλοί και γελαστοί.
2. Σε αντίθεση με τον συνεορτάζοντα τα γενέθλια είμαι γυναίκα και μάλιστα μαριόλα και τσαχπίνα. Μια γυναίκα με γεμάτη και περιπετειώδη ζωή που συνεχίζει ακάθεκτη παρότι εδώ κοντά όπου κατοικοεδρεύω η Στέλλα έφαγε τη μαχαιριά. Ελπίζω ο βίος μου να προχωρήσει μέχρι να περαιωθεί οπότε η συνέχεια δεν θα με αφορά περαιτέρω.

3. Ονομάζομαι Ελένη, όπως αντιλαμβάνεστε και θα ήθελα έτσι να με αποκαλούν όλοι. Τρυφερές προσφωνήσεις Ελενίτσα κλπ δεκτές. Προσφωνήσεις του τύπου θεά, ντίβα, κα Υπουργέ, τρισμέγιστη, αγία, σπουδαία, μεγάλη κοκ απαράδεκτες ακόμη και σε ενδεχόμενο επικήδειο.
4. Eπαγγέλλομαι: πωλήτρια λέξεων. H αγάπη τα γράμματα και τη μελέτη μου επέτρεψε να ζήσω με ανεξαρτησία. Ήταν η μόνη τέχνη που έμαθα καλά όπως κάθε προσφυγόπουλο που μαθαίνει να μην θεωρεί πλούτο μοναδικό τίποτε άλλο πλην αυτού που φέρει στο κεφάλι του.
5. Ζω καλά με τους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν καθώς και με τα λοιπά πλάσματα με τα οποία συνδέομαι, όπως γάτους και σκύλους.. Δεν απολαμβάνω οπαδούς και σχέσεις εξάρτησης, ούτε λατρείας. Καλύτερα κανένα παγωτό. Ενας φίλος μου μου ζωγράφισε ένα σκύλο με φτερά. Με το αρνί του μικρού πρίγκηπα είναι το ωραιότερο ζωγραφιστό δώρο στην ιστορία των διηγήσεων.


Να τώρα και οι προτεινόμενοι πέντε

Dodos
Antvol
Giant13
Isidoros
Και
Zinon

Εκλογές και εκλογικό σώμα

Θα γίνουν λέει εκλογές. Όλοι το λένε και όλα το φανερώνουν. Ούτως ή άλλως θα ήταν θέμα χρόνου.
Κανονικά θα ήταν μεγάλη γιορτή. Γιορτή της δημοκρατίας για την οποία μάθαμε ότι είναι το καλύτερο πολίτευμα. Για την οποία τόσοι και τόσοι αγωνίσθηκαν.
Όλοι θα ήθελαν να δηλώσουν την πολιτική τους βούληση. Να συμμετέχουν στα κοινά. Να εκφρασθούν.
Και όσοι δεν θα το μπορούσαν θα πάλευαν για να το επιτύχουν. Γυναίκες άλλοτε, οι ξένοι, οι νέοι. Πόσα δεν έγιναν για την ψήφο στα 18?
Αλλά όχι.
Θα γίνουν εκλογές και χλευάζουμε. Ενδιαφέρονται μόνον οι υποψήφιοι. Ενδιαφέρονται και όσοι αντλούν άμεσα ή έμμεσα συμφέροντα. Ναι κάποιοι ενδιαφέρονται πολύ. Αλλά όχι για τους λόγους που ενδιαφέρουν το εκλογικό σώμα.
Το εκλογικό σώμα που πονάει.
Είναι ένα κατάκοπο σώμα.
Ένα σώμα που βαριέται και είναι θυμωμένο. Τι θυμωμένο. Οργισμένο.
Που βλέπει τα βιβλία που εκδίδονται (ενόψει εκλογών φυσικά) και απαξιώνει το βιβλίο. Που απαξιώνει όλη την πραγματικότητα που τα βιβλία αυτά διηγούνται. Μετρήστε τα παρακαλώ.
Που ακούει τα όνειρα που πωλούνται αθρόα (ενόψει εκλογών φυσικά) και θέτει ωτοασπίδες. Οπως και για τα κάθε είδους συνθήματα.
Ένα σώμα που θέλει να κοιμηθεί. Να αποκοιμηθεί να γιάνει.
Ένα σώμα που θέλει να μιλήσει, να φωνάξει, να ουρλιάξει, αλλά ξέρει ότι δεν το ακούει κανένας.
Ένα σώμα που δεν ξέρει πού αρχίζει πού τελειώνει και πού πάει.
Ένα σώμα που δεν γιορτάζει καθόλου.
Το εκλογικό σώμα είναι ένα καταπονημένο σώμα που κανείς δεν λέει να αφήσει ήσυχο.
Που βιάζεται ασύστολα και αδιάκοπα. Ομαδικά και με διάφορα χυδαία μέσα.
Που το κολακεύουν και το περιφρονούν. Ενα σώμα που μετράει αλλά μόνον για να νομιμοποιεί.
Που ετοιμάζονται να το μελετήσουν ως φαινόμενο στα μπλογκ και τα καταμετρούν για να πιέσουν το εκλογικό σώμα.

Ας πάμε λοιπόν για μπάνιο. Αν οι εκλογές πέσουν καλοκαίρι, όπως ακούγεται. Αν όχι ας γίνουμε χειμερινοί κολυμβητές.
Τουλάχιστον να γυμνάσουμε το εκλογικό σώμα. Να μην αργοπεθαίνει αγύμναστο και μπουχτισμένο στην κολακεία. Ας το ρίξουμε στο κρύο νερό.

Η βοή της αποχής συγκλονίζει τον κόσμο. Μια τραγική βοή γιατί απαξιώνει πρωτίστως το ίδιο το πολίτευμα αυτό για το οποίο τόοοοσο αίμα.
Ας σκεφθούμε λοιπόν το νόημα αυτής της αποχής. Ας σκεφθούμε λύσεις για να ακουσθεί η φωνή της. Ας αφουγκρασθούμε τις φωνές που δεν συνιστούν εκλογικό σώμα (και …. είναι πολλές).
Ας αναρωτηθούμε για το πολίτευμα και τα θέλω μας.
Διότι για τους πολιτικούς νομίζω… που αναμένουν την ψήφο μας δεν έχουμε και τίποτε σημαντικό να πούμε.
Η κάνω λάθος?

H καλύτερη μέρα στο bloging

Χθες βράδυ έζησα την καλύτερη εμπειρία στο bloging μέχρι σήμερα.

Ελαβα ένα δώρο. Ολοι καταλαβαίνετε τίνος έργο είναι φυσικά.

Κάποιου που βλέπει τις προσπάθειές μου να εικονογραφήσω το παραμύθι στο White Woolfy and friends και χαμογελάει

Κάποιου που θεωρεί ότι υπάρχει κάποιος λόγος να ρίχνει μια ματιά στο παραμύθι μου.

Κάποιου που δεν περνάει μέρα να μην αναζητήσω λόγω της ευφάνταστης φιλοσοφίας του που συνοψίζει σε μια δυό λέξεις και πάντα μια συναρπαστική ζωγραφιά.

Φυσικά του Dodos.

Eνα μεγάλο πολύ μεγάλο ευχαριστώ

Απολαύστε τον όλοι!!!

Α.Σ.Ε.Π.

Τους είδα που έβγαιναν από τις εξετάσεις. Φορτωμένοι παράξενους όγκους. Ρώτησα και μου είπαν ότι είναι μουσικά όργανα.
Δεν ήξερα τότε ότι το ΑΣΕΠ εξετάζει και μουσικούς. Ήμουν καινούργιο μέλος της επιτροπής. Περήφανος που διορίστηκα εκεί να διασφαλίσω τη διαφάνεια. Και ένα επιμίσθιο για τις τέμπερες.
Ήταν πολλά τα νέα παιδιά. Κάποια είχαν ταλέντο. Δεν ήξερα γιατί ήθελαν να γίνουν καθηγητές στα σχολεία. Κάποιοι μου εξήγησαν ότι τα ωδεία δίνουν ψίχουλα. Ένας μάλιστα που τα είχε τσούξει είπε ότι έχει και οικογένεια. Το τόλμησε και ας μην είχε δουλειά. Μου εξήγησε ότι πολλοί πλέον οι Βαλκάνιοι και Ρώσοι μουσικοί. Ποιος θέλει ένα έλληνα τσελίστα? Άσε πια το κορνέτο…Οι ορχήστρες πληρώνουν σπάνια. Πρέπει να έχεις ζήσει λένε στην Αλβανία για να αντέξεις την πείνα.
Μια κοπέλα είχε τελειώσει το πανεπιστήμιο. Σπούδασε χρόνια στην Κέρκυρα μου είπε. Λάτρευε τη μουσική. Είχε ξανθά μαλλιά και ήθελα να την καλέσω για ποτό. Όμως δύο δημόσιοι υπάλληλοι πήγαινε πολύ για καλλιτέχνες. Την είχαμε βλέπεις επιλέξει. Θα έβλεπε το όνομά της στη λίστα την επαύριο.
Σιγά σιγά συνήθισα να τους αναγνωρίζω πλέον
Είναι οι πιο απελπισμένοι. Στα μάτια τους υπάρχει η αίσθηση της τελευταίας ελπίδας για επιβίωση και της μεγαλύτερης ματαίωσης συνάμα.
Ταλέντα χαμένα.
Κάθε φορά που ανακοινώνεται η λίστα λυπάμαι αυτούς που διορίζονται. Σκέπτομαι τα χαμένα ταλέντα.
Ελπίζω στα κρυφά ότι αυτοί που δεν διορίσθηκαν κάπου θα ξενιτευτούν κάπου θα χωθούν θα συνεχίσουν να ελπίζουν στην τέχνη τους.
Όμως μετά θυμάμαι τη δασκάλα της ωδικής και μούρχεται απελπισία.
Τι ήθελα και διορίσθηκα και εγώ στο ΑΣΕΠ?
Εγώ δηλαδή τι σπούδασα… ζωγράφος άνθρωπος. Αλλά έγινα και εγώ καθηγητής στην Καλών Τεχνών και τώρα διορίζω στο ΑΣΕΠ.
Τι να σας πω, γκαλερί δεν με θέλει. Πουλάω όλο και λιγότερο.
Και εκείνοι και εγώ ματαιωμένοι.
Όμως να σας λέω μια δυό λέξεις απόψε εδώ που δεν μας βλέπει και δεν μας ακούει κανείς. Μιλάω στο ταλέντο σας. Και αναρωτιέμαι:

Εσείς το ξέρατε ότι από το ΑΣΕΠ διορίζονται μουσικοί ?

White Woolfy and friends

Ετσι λοιπόν γεννηθηκε ένα μπλογκ για παιδιά το http://whitewoolfie.blogspot.com/.

Mε αφορμή το τελευταίο μου ποστ που το έκανα με πολύ χιουμοριστική διάθεση είναι η αλήθεια και ένα σχόλιο του Andy (αχ αυτός ο Andy Dufresneκαι οι ιδέες του!) σκέφθηκα πως η μπαμπίνα του δεν έχει ένα δικό της μπλογκ. Πως θα έπρεπε σιγά σιγά να το καλοσκεφθούμε.

Ενα μπλογκ για τη Μαρία Φωτεινή, ένα μπλογκ για τα παιδάκια που έχουν σιγά σιγά ξεμυτίσει στη μπλογκόσφαιρα και ίσως δεν τα πολυνοιάζουν οι έγνοιες των μεγάλων.

Και το δοκίμασα.

μπορείτε να μου πείτε τις σκέψεις σας γι'αυτό εδώ

Το άλλο μπλογκ είναι για παιδιά.

Και για σας άμα θέλετε βέβαια.

Εφόσον είστε παιδιά πότε πότε...

Αυτό είναι το πρώτο σκαλί .

Βλέπουμε μετά.

Dangerous Terrorist

This is a very dangerous terrorist!

I'm sure you are scared....
very scared...

very very scared...

more scared?

Petrified!
thanks god this terrorist is sleeping.

Απ το ΠΑΣΟΚ απέναντι

Στην οδό Χαριλάου Τρικούπη, απ' το ΠΑΣΟΚ απέναντι, υπάρχει ένα βουλκανιζατέρ.

Τα κόκκινα χρώματα και τα ελαστικά το κάνουν να ξεχωρίζει απέναντι από τις πράσινες σημαίες και τις τηλεοπτικές κάμερες που περιμένουν κάποιο πολιτικό γεγονός.

Η άλλη πλευρά δεν περιμένει τίποτε έκτακτο. Η καθημερινότητα του αρκεί.
Το βουλκανιζατέρ ανήκει σε ένα παλικάρι που αποτελεί τον ορισμό της λέξης. Λεβέντης, μορφονιός με ένα γέλιο που φωτίζει όλη την Αθήνα. Ευγενικός και πρόθυμος όσο ο καλύτερα εκπαιδευμένος μάνατζερ. Αυθόρμητος σαν τη γάτα που πηδάει στην αγκαλιά σου. Φιλικός όπως ο κολλητός από το δημοτικό που έχεις να δεις χρόνια. Πάντα με τον πληθυντικό, πάντα με το κέρασμα, πάντα με ένα καλό λόγο. Ας τον πούμε Γιάννη, αφού το πρόσωπο υπάρχει και ζει και βασιλεύει.
Η σύγκριση αδύνατο να μη συμβεί. Τόσοι διάσημοι από τη μία πλευρά του δρόμου, τόσοι άσημοι από την άλλη. Συνήθως ταξιτζήδες, μηχανάκια μέσα στην πόλη εξυπηρετούνται άμεσα και χαρούμενα. Από την άλλοι πρώην υπουργοί, πρώην διοικητές ΔΕΚΟ ή και νυν θυμάμαι στο παρελθόν.
Το σημείο είναι κρίσιμο.
Κάθε φορά που με φέρνει ο δρόμος σκέπτομαι το ίδιο πράγμα:

Γιατί να μην είναι ο Γιάννης ο Πρωθυπουργός (ή έστω ο πρώην) της χώρας. Γιατί. Και τηλεοπτικός θα ήταν και ξηγημένος λεβεντιά, και νοικοκύρης άνθρωπος και λεβεντόπεδο.
Εγώ λοιπόν ψηφίζω για πρωθυπουργό το «Γιάννη» απέναντι από το ΠΑΣΟΚ. Όποτε περνάτε κοιτάξτε κατά κει. Θα με θυμηθείτε. Παλικάρια δεν γεννιούνται κάθε μέρα.

Μια μόνο πινελιά νοσταλγίας με κάνει να συμπαθώ την άλλη πλευρά. Όποτε θυμάμαι τη Μελίνα που πιστεύω ότι θα συμφωνούσε μαζί μου και θα του έγνεφε με ανάλογη γοητεία.

Ε ναι . Αυτοί οι δυό θα έκαναν ένα υπέροχο ζευγάρι.

HABITAT

H είδηση ότι το Ηabitat δεν κατάφερε να επιβιώσει την ελληνική αγορά σημαίνει πολλά. Δεν γνωρίζει η γράφουσα ούτε τον επιχειρηματία που έφερε στην Ελλάδα το κατάστημα, ούτε τους προσωπικούς λόγους για τους οποίους αναγκάσθηκε να το κλείσει. Η είδηση όμως καθ΄εαυτή έχει μια ιδιαίτερη σημασία λόγω του είδους της δραστηριότητας: την ευρωπαϊκή εικόνα της καθημερινότητας στο σπίτι.

Η νοικοκυρεμένη Ελλάδα από τα κοφτά και τα προικιά πέρασε μια στιγμή στο Habitat για να ξαναγυρίσει θριαμβεύτρια στους κινέζους.

Ένα από τα πράγματα που με ενθουσίασαν στις σπουδές μου στο εξωτερικό ήταν το Habitat. Το άλλο ήταν η FNAC. Η χαρούμενη γνώση με καταναλωτικό πρόσωπο, η ποιοτική εικόνα του σπιτιού και της ζωής που μπορούσες να εκφράσεις γούστο χωρίς τα σεμέν. Πέρσι βίωσα την δημιουργία μιας κουτσουρεμένης εκδοχής της FNAC στην Αθήνα και φέτος το κλείσιμο του επίσης κουτσουρεμένου αν και όχι στο βαθμό της FNAC, Habitat.

Η ευρωπαϊκή εικόνα της καθημερινότητας, με σχεδιασμό, ποιότητα, καλές τιμές, χρώματα, άριστη εξυπηρέτηση, άφθονες αλλά επιλεγμένες επιλογές ήταν το παράπονο κάποιου που άφησε το ΑΚΡΟΝ ΙΛΙΟΝ ΚΡΙΣΤΑΛ στις μνήμες της εφηβείας του από τη μια και την COSTA BODA ως σπουδαία εκδοχή από την άλλη. Πριν περάσουμε στα μεγάλα πολυκαταστήματα και τις φθηνές απομιμήσεις για τους πολλούς η μέση τάξη ήθελε και αυτή τη θέση της. Την έψαξε με κέφι. Κάποιος έφερε το Habitat εδώ. Και επιχείρησε να εκπαιδεύσει τον κόσμο σε τέτοιες επιλογές.

Ο μετασχηματισμός των αντιλήψεων προσέγγισε κάποτε και την ελληνική αγορά. Λίγο στην Κηφισίας, μετά στην παραλιακή τέλος στο κέντρο της πόλης το Habitat επιχείρησε να στολίσει την καθημερινότητα με μια αίσθηση ελευθερίας και ποιότητας που ήταν αναπάντεχη για το νεοέλληνα που είχε μάθει τα κοφτά της μαμάς. Ηταν μια ξαφνική ευρωπαϊκή αστικοποίηση.

Υπήρχε όμως μέση τάξη στην Αθήνα του 2000?

Η αισθητική και η στάση ζωής δεν αρκούν όταν προσφέρονται στο πλαίσιο μιας διεθνοποιημένης επιχείρησης. Η προσαρμογή στα τοπικά χαρακτηριστικά αλλοίωσε τη γνωστή επιχείρηση.

Το Habitat της Αθήνας δεν είχε παρά ελάχιστα προϊόντα ετοιμοπαράδοτα. Όφειλες να περιμένεις συχνά 2 και 3 μήνες. Πού είναι η αντίληψη του καταστήματος που ήξερα από το Παρίσι λοιπόν?
Δεν είχε ούτε το σύνολο των προϊόντων του καταλόγου. Όφειλες να νοιώθεις κάπως επαρχιώτης.
Ηταν αισθητά ακριβότερο. Οι μεταφορές μας έλεγαν κοστίζουν. Για κάποιο περίεργο λόγο επέλεξε η εθνική εκδοχή του να απευθύνεται στα ψώνια που πληρώνουν «φύκια για μεταξωτές κορδέλλες». Κάτι που συμβαίνει επιτυχώς για πολλές άλλες φίρμες πάντως. Το πληρώναμε και πολλοί άλλοι πότε πότε, από νοσταλγία, από κέφι αλλά ξέραμε ότι ήταν υπερβολή.
Η εξυπηρέτηση ήταν, όπως συμβαίνει συνήθως με τον μέσω έλληνα πωλητή, βασισμένη στην περιφρόνηση του πελάτη. Το κατάστημά μας είναι Grande. Εσείς που εισέρχεσθε χάσατε κάθε ελπίδα. Καμία διευκόλυνση, καμία συζήτηση, όλοι απασχολημένοι, όλοι κάπως μπλαζέ, ενοχλημένοι που σου μιλούν, έντονα γκει (ανεξάρτητα του αν ήταν ή όχι στην αλήθεια)… Πολλές φορές σηκώθηκα και έφυγα εξαγριωμένη που δεν έβρισκα το παραμικρό έλεος όταν ζητούσα να αντικαταστήσω πιάτο του καθημερινού σερβίτσιου που είχα και συμπλήρωνα χρόνια τώρα. Πάρτε τα καινούργια μου έλεγαν. Μα συνεχίζουν να κυκλοφορούν αυτά που έχω. Γιατί να πάρω σερβίτσιο αν χρειάζομαι 2-3 πιάτα και μία γαλατιέρα? Καμία απάντηση.
Διότι το συγκεκριμένο μαγαζί υιοθέτησε μια αντίληψη διαφορετική από την αγγλική ή τη γαλλική εκδοχή. Εκεί θα βρεις το αγαπημένο σου σερβίτσιο για χρόνια να υπάρχει και ο πωλητής θα εκτιμήσει ότι υποστηρίζεις ένα προϊόν του και είσαι πελάτης σταθερός.

Η ξιπασιά, στοιχείο και αυτό της έλλειψης παιδείας δεν ταίριαξε στη φύση μιας φίρμας που απευθύνεται σε ευρωπαίο καταναλωτή.

Οσο γράφω αυτό το σημείωμα παρατηρώ ότι επαναλαμβάνω μερικές λέξεις ως αυτονόητες. Αισθητική, ευρωπαίος, αστικοποίηση… και θέλω να μαλώσω το χέρι μου που συνεχίζει να χτυπά το πληκτρολόγιο.

Λυπάμαι για το Habitat αλλά λυπάμαι και για τη FNAC. Που στεγάσθηκε σε αυθαίρετο και μικρή μικρή και χαρωπή πωλεί εμπορικό βιβλίο.

Λυπάμαι για την ευρωπαϊκή μας εικόνα που αργεί. Αν έλθει.

Και για τα παιδιά που θα μείνουν στο δρόμο αγκαλιά με την ξιπασιά που πρόσφεραν ως πωλητές κάποιου «προϊόντος» που ούτε κατάλαβαν ούτε εκτίμησαν ποτέ.

Η Φρόσω μας στο Αμέρικα

Η γιαγιά μου είχε γεννήσει δύο παιδιά αλλά έλεγε ότι έχει τρία. Το τρίτο της παιδί ήταν η Φρόσω μας που της την έφεραν από ένα ορεινό χωριό της Ελλάδας να τη μεγαλώσει. Αυτό το έλεγαν τότε «Ψυχοκόρη» αλλά η γιαγιά μου το θεωρούσε κάτι πολύ περισσότερο. Έτσι όταν γεννήθηκαεγώ η «Σίσσι» ήταν για μένα κάτι πολύ περισσότερο από θεία. Ήταν αυτό που μου έλειπε πιο πολύ στη ζωή: μια μεγαλόσωμη αδελφή. Κυριολεκτικά σερνόμουν πίσω της και παρότι «την παντρέψαμε» όταν ήμουν τριών χρονών πάνω κάτω, θυμάμαι σαν τώρα το παραμύθι με την αρκούδα Ελσα που μου έλεγε τα πρωϊνά όταν μου έδεινε το γάλα μου.

Η Φρόσω μας ήταν μία από τις πολλές περιπτώσεις της εποχής εκείνης που άκουγαν ιδίως στο όνομα Μαρία ή Κατίνα. Κυρίως όμως Μαρία. Στα σπίτια υπήρχε ένα μικρό δωματιάκι, τοσοδουλι, όπου έμενε αυτή η «κοπέλλα», όπου όπως μάθαμε από τη λογοτεχνία και είδαμε στο σινεμά εξυπηρετούσε πολλές αποστολές. Η ελληνίδα οικιακή βοηθός ήταν πολύ πιο κοντά στο σπίτι από την σημερινή αλβανή, γεωργιανή ή φιλιππινέζα και όχι μόνον της γλώσσας. Όσο δε και αν τη διακωμώδησε η Δέσποινα Στυλιανοπούλου, ο ρόλος της ήταν πολύ σημαντικός.

Εμένα, ας πούμε, με αφήνανε να πηγαίνω στη λαϊκή μαζί της και οι βόλτες αυτές, οπότε κρατούσα και ψώνια στα χέρια ήταν σαν να είχα ενταχθεί στο αυτονομιστικό κίνημα της ΕΤΑ. Ελευθερία και χειραφέτηση που με τη μαμά δεν γινόταν με τίποτα. Εξάλλου ο ζαχαροπλάστης ο κύριος «Ρερές» μας κερνούσε και πάστα σεράνο συχνά δε λάμβανα πεσκέσι και τη μεγάλη σοκολάτα αμυγδάλου, αυτές που μας έφερναν σα δώρο οι θείες εκείνο τον καιρό, καμιά εικοσαριά εκατοστά. Όμως και ο μπακάλης μας κερνούσε το κατιτίς του και από παντού έρχονταν καλημέρες. Με τη μαμά δεν ήταν το ίδιο. Κανείς δεν θα τολμούσε τόσες χαρές στη μαμά. Μετά η Σίσσι με έπαιρνε να ακούω μαζί της ραδιόφωνο ενώ καθόμασταν στο μπαλκόνι. Μου απαντούσε όλες τις απορίες, όπως γιατί η Τζοβάνα δεν αγαπάει πια το Λαμπίρη και άλλα τέτοια. Τολμούσα να τη ρωτήσω λέξεις που δεν ρίσκαρα να ρωτήσω τη μαμά και ράβαμε μαζί φουστάνια στις κούκλες μου. Όταν παντρεύτηκε ήμουν το πιο καμαρωτό παρανυφάκι. Και όταν βαφτίσαμε την κόρη της ήμουν βοηθός νονάς. Νονά ήταν η γιαγιά μου. Βοηθός νονάς ετών πέντε.

Ακριβώς τότε που έμαθα τι σημαίνει αποχωρισμός.

Είχαμε πάει την περίφημη εκστρατεία στη λαϊκή όταν μου αγόρασε ένα πλαστικό φιδάκι να παίζω. Δεν το συνήθιζε. Και εγώ δεν το εκτίμησα σαν παιχνίδι και πολύ. Έπεσε μέσα σε μια κούτα πράσινο και μικρούτσικο και χάθηκε. Λίγες μέρες μετά στο Ελληνικό η Φρόσω μας αποχώρησε οικογενειακώς για ταξείδι όπως μου είπαν. Με την Ολυμπιακή. Την Ολυμπιακή του Ωνάση. Λίγο καιρό θα έμενε στο Αμέρικα, όπου πρώτος είχε πάει ο αδελφός της. Στο Αμέρικα (!) έλεγε ο πατέρας μου και μουρμούριζε κάτι άσματα του Καζαντζίδη που δεν καταλάβαινα καλά.
Το τι σήμαινε «λίγο καιρό» θα το καταλάβαινα πολλούς μήνες μετά όταν παίζοντας θα ανακάλυπτα τυχαία το φιδάκι ανάμεσα στα κουζινικά και τα κουκλόπανα. Όχι, ο καιρός ήταν πολύς και εγώ ήμουν πια μαθήτρια του νηπιαγωγείου. Δεν υπήρχε τρόπος να με κοροϊδέψουν πιά. Είχε φύγει. Εκείνο το φιδάκι τόχω πάντα μαζί μου να μου σπαράζει την ψυχή.

Ο αποχωρισμός αυτός δεν γιατρεύτηκε ποτέ. Η αποδημία της δεκαετίας του 60 καρφώθηκε στην ψυχή μου και δεν γιατρέφτηκε ούτε όταν ήρθαν οι Μπάρμπυ σωρό, ούτε όταν λάμβανα φωτογραφίες και γράμματα με υποσχέσεις για γρήγορη επιστροφή, ούτε όταν η βαφτησιμιά μου (όπως αυτοονομάστηκε όταν πέθανε η γιαγιά) μου έδειξε το New Jersey στην κατακίτρινη turbo Transam όπου τα μεγάφωνα εξέπεμπαν Μαρία Με τα Κίτρινα μέχρι τη Νέα Υόρκη. Τη Νέα Υόρκη που είχε ακόμη τους πύργους στη θέση τους.

Μαζύ με τις Μπάρμπυ ήρθαν οι πρώτες Σμαρτις, μια φωτογραφική μηχανή Kodak instamatic εικόνες με σουβλιστά αρνιά, γάμους και μπουζούκια και η φήμη μιας σπουδαίας προκοπής. Εγώ από τη μεριά μου έσπευσα να μάθω αγγλικά. Για να πάω να τη βρω εκεί που ήταν. Αγκομαχώντας δεχόμουν τα γαλλικά, αλλά τα αγγλικά ήταν άλλο πράγμα. Με τη βοήθεια της τηλεόρασης παρίστανα ότι μιλούσα και έκανα φανταστικούς διαλόγους στο αεροδρόμιο όπου θα πήγαινα να τη συναντήσω. Όταν κάποτε μάλιστα «προσκλήθηκε» στην ΗΠΑ η μητέρα της Φρόσως μας και έμεινε σπίτι μας για λίγες μέρες πριν φύγει αποφάσισα να της διδάξω αγγλικά πάραυτα. Η κυρά Γιωργία με κοιτούσε απορημένα με το ζήλο μου και με ταΐζε χορτόπιτα που είχε φέρει από το χωριό. Νομίζω ότι παρίστανε ότι μιλούσε αγγλικά να μη μου χαλάσει το χατήρι. Γύρισε με πολύχρωμο καπέλο. Τα παιδιά της είχαν όλα προκόψει. Τα αγγλικά μου βελτιώθηκαν και πλέον πήγαινα φροντιστήριο.

Στη γιορτή μου μεγαλώνοντας έπαψαν τα «δέματα» με τα λαμέ φορέματα. Άρχισε να μου στέλνει και δολάρια. Η Αμερική έγινε για μένα η γη της επαγγελίας όπου η «Σίσσι» μου έγινε αρχόντισσα. Απέφευγε βλέπεις να μας λέει τα κακά μαντάτα. Μας έγραφε όλο για γιορτές. Πολλά γράμματα. Λίγα τα λάθη της τα ορθογραφικά. Μόνο το όνομά της μίκρυνε και έγινε πιο αμερικάνικο. Τα παιδιά της πήγαν σχολείο. Είχαν μια όμορφη μονοκατοικία. Τα Χριστούγεννα και το Πάσχα η γιαγιά μου λάμβανε θριαμβευτικές φωτογραφίες χαράς στημένες σε καλό φωτογραφείο. Όλοι ελπίζαμε αυτό να είναι η αλήθεια.

Πώς να σας το πω τώρα, για μένα η Αμερική δεν είναι αυτή που όλοι νομίζετε. Από τότε που πήγε η Φρόσω μας είναι η φωλιά της. Ο τόπος που την έκανε να ζήσει και να μεγαλώσει τα παιδιά της. Και παρότι μεγάλωσα και κατάλαβα η Ολυμπιακή παραμένει η εταιρία που μου την πήρε μακριά και το φιδάκι, ο όφις της γνώσης. Όχι του καλού και του κακού. Μόνο της οδύνης του αποχωρισμού. Αλλά και η μνήμη των αυτονομιστικών περιπάτων στη λαϊκή. Τότε που με μικρά χεράκια κουβαλούσα κουνουπίδι και φασολάκια όλο καμάρι. Στο πλευρό της.

Στη δεκαετία του 60 η χώρα έχασε τα καλύτερα παιδιά της. Που έγραφαν ελληνικά και διάβαζαν. Που είχαν όνειρα. Και οι ΗΠΑ κέρδισαν μια γενιά ανθρώπων που γεννήθηκαν λίγο πριν ή μετά την κατοχή. Μια γενιά σπουδαία. Τα αγγλικά που έμαθα μου χρειάσθηκαν πολύ. Όμως δεν πήγα να τη βρω και να τη φέρω πίσω. Η Ολυμπιακή δεν ανήκει πιά στον Αριστοτέλη Ωνάση και τα ορεινά χωριά από όπου η Σίσσυ ξεκίνησε τώρα έχουν κάτι σπίτια που λέγονται και σαλέ. Οι Μπάρμπυ πουλιούνται στα Τζάμπο έναντι ολίγων ευρώ. Πολλά έχουν αλλάξει από τότε.

Όμως σε κάθε τυχαία κίνηση το φιδάκι ξεπροβάλει και είμαι τόσο απαρηγόρητη όσο όλη η Ελλάδα μαζί που έστειλε τα παιδιά της στην ξενιτιά απελπισμένη και αυτή όπως όλες οι χώρες που διώχνουν τον κόσμο γιατί δεν έχουν να τον θρέψουν και να τους προσφέρουν όνειρα. Και εκείνα… φωτογραφίζονταν δήθεν σπουδαία και χαρούμενα και παριστάνουν ότι όλα μα όλα ΕΚΕΙ ήταν γιορτή και χαρές. Σαν ΟΛΑ να πήγαιναν καλά.

H πρώτη οθόνη

Δεν πήγαινα ακόμη σχολείο, όταν ο πατέρας μου έφερε στο σπίτι την πρώτη μας ασπρόμαυρη Telefunken. Στα αστικά σπίτια της Αθήνας η τηλεόραση ήρθε νωρίτερα από την Urania που είδαμε στο σινεμά αλλά άργησε κάπως και εκεί. Ποδόσφαιρο οι άνδρες έβλεπαν συχνά πυκνά έξω από τα καταστήματα ηλεκτρικών ειδών του κέντρου. Η τηλεόραση πριν τη Χούντα ήταν κάτι σπάνιο. Και η μετάβαση από την πρωϊνή «Θεία Λένα» στο ραδιόφωνο, τον Κωστή και το Μαράκι, στα παιδικά της τηλεόρασης με εικόνα ήταν επανάσταση. Το σπίτι μας έγινε ξαφνικά πολύ σημαντικό. Αποκτήσαμε επισκέπτες και η θέαση συνοδευόταν με κεράσματα και σχόλια. Εγώ, καθόμουν στο χαλί.
Λίγοι είχαν τέτοιο πράγμα στο σπίτι τότε. Ο πατέρας μου είχε μια παράξενη αγάπη γι’αυτή την τεχνολογία. Πρέπει να αγόρασε την ακριβότερη ασπρόμαυρη τηλεόραση και την ακριβότερη έγχρωμη πολλά χρόνια αργότερα. Βιαζόταν να τις κατακτήσει και τις ακριβοπλήρωνε. Ο πατέρας μου έφυγε από τη ζωή χωρίς να αποκτήσει Plasma. Λάτρεψε όμως και την οθόνη του υπολογιστή και θεώρησε κατάλληλο δώρο για την κορούλα του τον υπολογιστή το 1988, αν δεν κάνω λάθος…
Στην τηλεόραση που στήθηκε στο σαλόνι βλέπαμε πρόγραμμα μόνον το απόγευμα. Τα κανάλια δύο και αν. Άρχιζαν με κάτι κουδούνια κατσικιών και τέλειωναν με τον Εθνικό Ύμνο. Όταν άνοιγες την τηλεόραση είχε «ψαράκια» που μικρή θεωρούσα σαν μήνυμα ότι κάτι θα φανερωθεί. Συχνά η εικόνα κουνούσε. Οι εκφωνήτριες είχαν όλες φουντωτά μαλλιά και οι κύριοι φορούσαν κοστούμι.
Παιδικά η Λάσση, το άλογο ο Φιούρι, ένα απίθανο δελφίνο ο Φλίππερ. Στη Λάσση πρέπει να οφείλεται και η πρώιμη ζωοφιλία μου περισσότερο από τη μόδα των sixties για ένα παιδί. Πέρσυ στο Σινεμά που τη φέρανε πρέπει να ομολογήσω έκλαιγα από τα γράμματα. Πριν αρχίσει το έργο. Πολλά χρόνια αργότερα το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι και οι Γουώλτονς. Ο Τζων Μπόυ ήταν ένας έρωτας για κάθε κορίτσι του δημοτικού της Αθήνας επί χούντας. Αλλά αυτό χρόνια μετά.
Οι μεγάλοι έβλεπαν Μπονάντσα. Ποδόσφαιρο, Πέιτον Πλέις. Το Πέιτον Πλέις ήταν μια αμερικανική πόλη. Η Κόνστανς, ο Ελιοτ, η Αλισον, ο Μάθιου, ήρωές του που δάνεισαν τα ονόματά τους στις πρώτες μας Μπάρμπυ και τα παιδικά μας παιχνίδια. Είχαν φουντωτά μαλλιά κομμωτηρίου, μίνι φούστες και ήθη αυστηρά. Έβλεπα και εγώ Πέιτον Πλέις μετά τη ρυθμική. Τότε η μαμά μου αποφάσισε να με πάει μαζί με μία φίλη της και την κόρη της. Ακόμη θυμόμαστε συχνά τις εξορμήσεις με τα παπουτσάκια της ρυθμικής, την επιστροφή με τυρόπιττες και τρούφες από τον Ασημακόπουλο, τις μαμάδες να πίνουν καφέ και εμείς να κοιτάμε το κουτί!. Μέχρι να πάρουν και εκείνοι ερχόμασταν στο δικό μας σπίτι. Γιατί το δικό μας σπίτι ήταν μικρό αλλά ήταν μαγικό. Η πρώτη μας Telefunken και η αγάπη του πατέρα μου για την τεχνολογία το έκανε σαν το σπίτι των εξωγήινων στο Enterprise. Ο δόκτωρ Σποκ με τα τραβηχτά αυτιά ήταν φίλος μου από τότε.
Η τηλεόραση όμως είχε και άλλα κόλπα. Οι ενημερωτικές εκπομπές ήταν συναρπαστικές. Με έμφαση παρακολουθούσα την προφεμινίστρια Έλλη Ευαγγελίδου στο Γεια σας Κυρία μου να δίνει συνταγές ζωής και μαγειρικής στις πρώτες μικροαστές της πόλης. Αργότερα η κ. Αλίκη Νικολαϊδου μας έδινε μια περισσότερο διανοουμενίστικη εκδοχή της «τότε» γυναίκας. Έβλεπα και την επιστημονική εκπομπή «Οι ειδικοί σας ενημερώνουν» ενός παντογνώστη γιατρού. Έτσι, όταν έπαθα ερυθρά στα 5 ανακοίνωσα στη θεία μου περισπούδαστα ότι είμαι πολύ τυχερή που δεν είμαι έγκυος γιατί η ερυθρά θα ήταν επικίνδυνη για το μωρό. Εξάλλου εκεί είδα το πρώτο σχέδιο μήτρας και αναλύσεις για κάτι πράγματα που λέγονταν σπερματοζωάρια. Όταν αργότερα άρχισαν οι εκπομπές του κ. Γεωργαλά δεν καταλάβαινα τίποτε.
Οι ειδήσεις δεν με πολυέννοιαζαν τότε ούτε τα ποδόσφαιρα. Το ποδόσφαιρο ήταν η χαρά των ανδρών. Από το Καραϊσκάκη με το Γιούτσο, το Δεληκάρη και τον Αττίλιο είμασταν τώρα στο Γουέμπλει και σε άλλα διεθνή γήπεδα. Ο πατέρας μου προτιμούσε αγγλικό ποδόσφαιρο. Μου εξηγούσε τις διαφορές αλλά επειδή δεν υπήρχε Ολυμπιακός στην Αγγλία εμείς ήμασταν όλοι Ολυμπιακοί. Εγώ προτιμούσα το Καραϊσκάκη γιατί μου έδιναν μπαρμπούνια στο Τουρκολίμανο και με είχαν για γούρι στις κερκίδες. Προτιμούσα να φωνάζω ΓΚΟΟΟΟΟΛ εκεί. Ερμήνευα μάλιστα όλες τις κραυγές σαν ΓΚΟΟΟΛ και θεωρούσα ότι κερδίζαμε 100-0.

Αργότερα άρσχισαν τα ελληνικά σήριαλ, ο Αγνωστος Πόλεμος, οι Πανθέοι. Η Μάρμω παραμένει στην τηλεόραση όμως από τότε΄, νομίζω τώρα λέγεται Βέρα στο Δεξί.
Όταν έγινε ο σεισμός το 81 η Ελλάδα έβλεπε σήριαλ. Και όταν άρχισε η ιδιωτική τηλεόραση ήμουν στο Παρίσι. Μαζί με την ΤF1 γνώρισα το Μinitel. Αυτό που επρόκειτο να γίνει ο παππούς του ιντερνετ. Ο κόσμος είχε αλλάξει πολύ. Στα νεώτερα χρόνια η τηλεόραση απέκτησε ΕΣΡ και ασυμβίβαστα. Η Ελλάδα διαπλοκή. Και φυσικά τηλεόραση έχουν όλοι.
Σήμερα που σας γράφω έχει παντού γύρω οθόνες. Πολλές τις κουβαλώ μαζί μου. Και τις αλλάζω συχνά. Σε αντίθεση με την πρώτη μας οθόνη που «βγήκε καλή» και την αποχωριστήκαμε με δυσκολία γιατί όφειλε να ζήσει δεκαετίες, οι τωρινές οθόνες αλλάζουν μέρα με τη μέρα. Οι τωρινές δεν είναι ίδιες.
Αλλά καθώς σας νοιώθω να κοιτάτε την οθόνη αναζητώντας τη νοσταλγία στις γραμμές μου, θέλω κάτι να σας εξομολογηθώ. Περιμένω με αγωνία την «καινούργια» και τα κόλπα της. Κληρονομιά στο DNA και εθισμός παιδείας περιμένω την νέα οθόνη που θα έρθει και θα επιτρέπει νέα πράγματα.
Ναι. αγαπητέ Pascal, για κάποιους η παιδική ηλικία δεν τελειώνει ποτέ. Μόνο το σκυλί βγαίνει από το γυαλί και κάθεται στα πόδια σου. Και σιγά σιγά ότι μαθαίνεις από το γυαλί φέρνεις στην πραγματική ζωή τις εικόνες του αν είσαι άξιος.

Η οθόνη σε μαθαίνει.

Δεν σου αρκεί.

Achievements

Και όμως χάρη στους φόβους μου πέρασα στο ΒΕΤΑ και ανέβασα πανεύκολα εικόνες.

Με βοήθησαν οι φίλοι μου και ο Philos με πολλές συμβουλές σημαντικές για τους αδαείς.

Το δίδαγμα ήταν πολλαπλό. Ειδικά για κάποιον της επαγγελματικής μου φάρας που γνωρίζει από κώδικες και ψαρώνει τους αδαείς συχνά αθελά του.

Μήπως όμως έτσι δεν γίνεται σε όλα?

Φοβάσαι σταματάς και κάποιος σε παίρνει από το χέρι και προχωράς, ή δεν σε παίρνει και ζορίζεσαι και προχωράς μόνος σου.

Αρκεί να μην προσαράξεις σε καμιά ξέρα.

Ευχαριστώ παιδιά!