Σάββατο, Ιουλίου 15, 2006

Το αεροδρόμιο της Βηρυτού. Δύο -τρία πράγματα που ξέρω γι’αυτό

«Οι πυκνοί καπνοί από τις φλεγόμενες δεξαμενές καυσίμων του διεθνούς αερολιμένα σκεπάζουν τον καλοκαιρινό ουρανό της Βηρυτού. Το αδιάκοπο σφυροκόπημα του Λιβάνου από τους Ισραηλινούς συνεχίζεται και άπαντες απεύχονται τη μετουσίωση του εφιαλτικού σεναρίου μιας γενικευμένης σύρραξης στη Μέση Ανατολή σε πραγματικότητα..» Η Καθημερινή, Σάββατο 15 Ιουλίου 2006-07-15

Όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη μεταξύ 90-1993 ξεκίνησε να δημοπρατεί το νέο διεθνή αερολιμένα των Σπάτων προσέλαβε ομάδα διεθνών συμβούλων. Οι υποψήφιοι κατασκευαστές του σημερινού ΕλΒελ το αυτό. Ο διάλογος απαιτούσε γνώση αγγλικής, διεθνή εμπειρία, κοινοτικό δίκαιο, πολύ ρεαλισμό… Έτσι συνεχίσθηκε και με το ΠΑΣΟΚ μέχρι το 1995 οπότε και ανετέθη σε Όμιλο εταιριών όπου πρωταγωνιστικό ρόλο είχε η γερμανική εταιρία Hochtief.
Οι σύμβουλοι της Κυβέρνησης είχαν προσκομίσει σχέδιο σύμβασης και άφθονο υλικό όλα στην αγγλική από κάποιο ασιατικό αεροδρόμιο που αφορούσε νησί. Το θυμάμαι σαν τώρα. Έπρεπε να εξηγείς προς κάθε κατεύθυνση ότι δεν επρόκειτο περί νησιωτικού αερολιμένα. Ήταν η παγκοσμιοποίηση όπως την βίωσα στην κάθε μου μέρα.
Οι σύμβουλοι των Γερμανών παρέα με τα καλύτερα στελέχη τους μύριζαν όλοι Λίβανο. Είχαν μόλις ολοκληρώσει το αεροδρόμιο της Βηρυτού. Οι συμβάσεις τους, οι σκέψεις τους οι άνθρωποί τους κατάλληλοι για Μέση Ανατολή.
Τα παραδείγματα στη συζήτηση: εμείς στη Βηρυτό έτσι το κάναμε…
Οι όψεις των μηχανικών, πολλοί εκ των οποίων desperados του ανατολικού μπλοκ, έτοιμες για μάχη και δουλειά και λιβανέζικο φαγητό.
Τα κέφια των στελεχών ανάλογα. Θα μείνουμε στην Αθήνα (πίστευαν φαίνεται ότι θα ήταν και εδώ σαν το Παρίσι της Ανατολής). Θα χορεύουμε μαζί τους, θα τρώμε το έξοχο φαγητό τους (όπως το γνώρισα αργότερα είναι αριστουργηματικό), θα ζούμε την ζωή τους. Σκεπτόντουσαν Λίβανο, μόνον Λίβανο. Ήταν φυσικά στην Αθήνα.
Πολλοί από αυτούς μετά την ανάθεση χάθηκαν στον κόσμο. Άλλοι ξέμειναν. Κάποιοι όπως το σκέπτομαι, οι νεότεροι θα είναι έτοιμοι για την ανοικοδόμηση … Πίσω, θα ονειρεύονται να γυρίσουν στη Βηρυτό.
..............
Τα κείμενα τελείωσαν και λίγο καιρό μετά ολοκληρώθηκε και το ΕλΒελ ..(δεν ακούγεται κάπως μεσανατολικό αυτό το όνομα?)
Όποτε πηγαίνω στο ΕλΒελ σκέπτομαι ότι έγινε από αυτούς που ήρθαν από τη Βηρυτό. Ότι το αδελφάκι του το μεγάλο είναι στο Λίβανο. Ότι αν προσπαθήσεις θα διακρίνεις μικρά κέδρα να σκάνε μύτη και γαλλικά να ανακατεύονται με τα γερμανικά και τα αγγλοαμερικάνικα. Άσε στα Goodies που μου μυρίζει φαλάφελ.
..............
Σήμερα δεν θέλω να το σκέπτομαι.
Εκείνος ο ταλαίπωρος ο γερμανός γεμάτος τύψεις από το Αουσβιτς, οικονομικός μετανάστης και αλκοολικός από το Λίβανο ερχόταν και το Λίβανο ονειρευόταν. Δεν ξέρω αν απογοητεύθηκε με την Αθήνα αλλά μέσα μου, όποτε τον έβλεπα, ήταν σαν να γονάτιζε ικέτιδα η ανάπτυξη της Ευρώπης (πολύ πριν τη διεύρυνση) στη Μέση Ανατολή για καμιά δουλίτσα. Ν'ανασάνει!

Οι λέξεις στις συμβάσεις που θυμάμαι, (άλλαξαν βέβαια πολύ) χορεύουν έκτοτε στα μάτια μου. Οι δικηγόροι διέγραφαν τη λέξη «Βηρυτός» από το σχέδιο σύμβασης που επεξεργαζόμαστε για ευκολία.
Και μετά το cut, paste : Αθήνα.

10 σχόλια:

zinon είπε...

Ερώτηση: Τί είναι το πιο σπάνιο, όταν κάποιος έχει ταλέντο και είναι δημιουργικός;

Απάντηση: Το να μπορεί να ξεδιπλώνει το ταλέντο αυτό με διαφορετικούς τρόπους.

Η Ελένη 63 το καταφέρνει αυτό με μεγάλη μαεστρία. Γράφει με τρόπο που συγκινεί, με τρόπο φιλοσοφικό, αλλά και με ρασιοναλισμό. Δύσκολο πραγματικά να αλλάζεις τόνο, ύφος και θέμα, όταν γράφεις και μάλιστα αποδεδειγμένα καλά. Κυρίως όμως να μην προσπαθείς να γράφεις τα ίδια και τα ίδια.

Με ρωτάς (στο blog μου) αν είμαι Κύπριος. Όχι. Πάντως τις τελευταίες μέρες αισθάνομαι Λιβανέζος!!! Σπάω το κεφάλι μου να καταλάβω γιατί αυτά τώρα, γιατί η Κύπρος το ’74… και άκρη δε βγάζω.

apousia είπε...

Συγγνώμη για την άσχετη με το post παρέμβαση.

Ανταποκρινόμενη στην πρόσκληση τη δική σας,και σε ερωτήματα της paragrafos,άφησα ένα εκτενέστατο σχόλιο στο προηγούμενο post.


Ευχαριστώ πολύ!

paragrafos είπε...

Από το Βολταίρο

στη Βηρυτό!

Τα δύο άκρα: από την ανεκτικότητα στον πόλεμο.

Κρίμα ο κοσμάκης

κρίμα τα παιδακια..

ΜΕ αγάπη

Παράγραφος

Ergotelina είπε...

Πως ελεγαν την Βηρυτό;;..

το Παρίσι της Ανατολής;;


Καλημερα...

paragrafos είπε...

(άσχετο από το ποστ)


Ελένη μου, είσαι γλύκα!!!!!!!!

σ΄αγαπάμε

Α.

zinon είπε...

Καλησπέρα σε όλους. Χαίρομαι που ο διάλογος συνεχίζεται δημιουργικά και συναινετικά. Κια κυρίως με ανεκτικότητα!!!

Ελένη 63 συνέχισε να μας κακομαθαίνεις με τα γραπτά σου!!!

Nyktipolos είπε...

Το "σχόλιο" αυτό το μεταφέρω αυτούσιο από άλλο παρεμφερές ποστ (candyblue):


Στη γειτονιά μας πέφτουν βόμβες


Η πρώτη βόμβα έπεσε στη Σίφνο. Νομίζω κάνα δυο έπεσαν στην Ύδρα. Τα άρματα μάχης περνάνε στριγγλίζοντας από την Άνδρο. Τις νύχτες δεν φτάνουν ως εδώ τα ουρλιαχτά των ακρωτηριασμένων, αλλά είναι τόσο κοντά που τα ψυχανεμίζεσαι. Και ανατριχιάζεις. Στα παράλια της Πελλοπονήσου μαζεύονται στρατεύματα. Τρεις στρατοί ακκονίζουν μαχαίρια, γυαλίζουν τα παράσημα, λιπαίνουν τα όπλα και παρατάσονται, λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα.

(Είναι μακριά από δω τα μέρη που σας ιστορώ και πιο μακριά ακόμα και απίθανα τα περιστατικά. Μα είναι πολύ κοντά ο Λίβανος, το Ισραήλ και η Συρία. Κι εκεί, στη γειτονιά μας δηλαδή, πέφτουνε βόμβες. Και οι στρατοί συντάσονται. Άλλαξα λίγο τις τοποθεσίες για να καταλάβω πρώτα εγώ, αφού ακόμα όλα τα μετρώ με κέντρο την Αθήνα, πόσο κοντά, μα πόσο κοντά μας είναι αυτός ο πόλεμος εδώ στη Λευκωσία.)

Hliodendron είπε...

Εύχομαι να είσαι καλά Eleni63.

Eleni63 είπε...

Hliodendron said...
Εύχομαι να είσαι καλά Eleni63.

Καλά είμαι ευχαριστώ. Θα επανέλθω!

paragrafos είπε...

Μια καλημέρα!

Με αγάπη

Α.