Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006

20 χρόνια συντροφιάς


Ιδού λοιπόν, μερικές εβδομάδες αφού εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο, ο αλήτης που επιβίωσε 20 χρόνια και έγινε η σκιά της κάθε σελίδας που διάβαζα ή έγραφα. Μια που κατάφερα να ανεβάσω φωτογραφίες νομίζω ότι του χρωστούσα μια εμφάνιση στους γατόφιλους της μπλογκοχώρας. 20 ανθρώπινα χρόνια γνώρισε κάμποσους πρωθυπουργούς, σοσιαλιστές, εκσυγχρονιστές και εβίωσε την επάνοδο της ΝΔ. Αδιαφόρησε πλήρως. 20 χρόνια γι'αυτόν ήταν μόνον χάδια.
Την ίδια άποψη συμμερίζεται και ο σκύλος που πλέον συγγράφουμε παρέα: Το ανθρώπινο γένος δημιουργήθηκε ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για να τους χαϊδεύει και ... να τους ταϊζει.

16 σχόλια:

Fibi είπε...

Όλα στη ζωή έχουν κι ένα τέλος. Κράτα τα γουγουρητά που σου έκανε όταν τον χαιδευες σαν μια γλυκιά ανάμνηση λοιπόν.

καλησπέρες

dodos είπε...

"20 χρόνια γι'αυτόν ήταν μόνον χάδια"
Ήταν τυχερός που είχε τόσα χάδια- και σεις τυχεροί, που είχατε την ήρεμη ράχη του γιά να τα καταθέτετε...
Το όνομά του;

Ελπίς είπε...

Όπως λένε και οι Αγγλοσάξονες: Dogs have Owners, Cats have Staff! Οι σκύλοι έχουν ιδιοκτήτες, ενώ οι γάτες προσωπικό! Οπότε υποθέτω ότι η σχέση με το σκύλο είναι κάπως διαφορετική...

Eleni63 είπε...

γειά σου Fibi.καλώς ήρθες στην παρέα μας.

Dodouli είμαι τυχερή με κάθε καινούργιο σου σχεδιάκι. Τα απολαμβάνω όσο τίποτε. Το όνομα του γάτου όμως δεν θα το αναφέρω. ΄Μου είχε πει αν ποτέ γίνει διάσιμος να διατηρήσω την ανωνυμία του. Προτιιμά να είναι ένας απλός ασπρόμαυρος κόπρος για να σπάει τα νεύρα του Δον.

Eleni63 είπε...

ελπίς καλησπέρα και καλώς όρισες. Τα θέματα με ζώα έχουν συχνά καινούργιους φίλους. το παθαίνω και στο δρόμο. Ολο καινούργιες καλημέρες με το σκύλο.
Πραγματικά η σχέση με το σκύλο είναι διαφορετική. Αλλά η συζήτηση σκύλοι κατά γάτων δεν με πολυαφορά. εσύ έχεις κανένα πετ?

paragrafos είπε...

Έχει μαύρη μάσκα στο πρόσωπο, σαν αυτήν του Ζορό!!!

Γεια σου Ελένη με την ψύχραιμη ευαισθησία σου!

σε φιλώ

καλη σου μέρα

Με αγάπη

Α.

anonymos είπε...

Αιώνια η μνήμη του μασκοφόρου.

Χαιρετίσματα από το ... κουνέλι (μου?).

candy's τετραδιακι είπε...

Nα τον θυμασαι στις πιο ομορφες αναμνησεις σου:)

kαλημερα και..καλως σε βρηκα:)

αθεόφοβος είπε...

Υποψιάζομαι ότι ο μακαρίτης για να ζήσει 20 χρόνια θα ήταν ευνούχος.

Eleni63 είπε...

Γειά σας παιδιά. Τα ζώα λοιπόν μας έφεραν καινούργιους φίλους.
Ανώνυμε "αχ κουνελάκι κουνελάκι?"

Κάντυ μου θύμισες τον καιρό που στα παιδικά μου χρόνια πρωτοκυκλοφόρησε η Μανίνα και η Κατερίνα. Καλώς ήρθες καραμελωτή καραμελωτή και ροζ

Πράγματι Αθεόφοβε. Αλλά δεν ήξερα ότι έχει σχέση! ή το λες αλληγορικά?

Ανώνυμος είπε...

Κι όμως, Ελένη, έχει δίκιο η Ελπίς. Για τα γατιά είσαι το κατοικίδιό τους και το σπίτι σου είναι το δικό τους σπίτι όπου σε φιλοξενούν. Αν θέλεις να ρωτήσουμε και την όμορφη Ρόζα μου, που αυτό ακριβώς εφαρμόζει.

Eleni63 είπε...

Τι να σου πώ βρε Συνήγορε...
ούτως ή άλλως δε νομίζω ότι έχει και μεγάλη σημασία. Ο γάτος μου δεν επέτρεπε ούτε έπιπλα να μετακινούνται χωρίς δυσφορία. Και για να πεθάνει έπρεπε να απομακρυνθεί από το σπίτι. Στο τέλος σχεδός σερνόταν αλλά ΕΚΕΙ στο σπίτι του δεν επέτρεπε στον εαυτό του να σβήσει.
Χαιρετίσματα στη Ρόζα και πες της ότι έχει να θάψει ακόμη πολλούς πρωθυπουργούς! Ο δικός μου έθαψε ακόμη και το Ζολώτα! Νάχετε παρέα χίλια καλά χρόνια!

rednet69 (georgia m.) είπε...

Mην το λες "αλήτη" κι ας ήταν λίγο,αφού προφανώς σουλατσάριζε...Μου αρέσουν πολύ οι ασπρόμαυροι γάτοι και τους θεωρώ πολύ έξυπνους.Θα είχα κι εγώ έναν,αν η φίλη μου δεν μου έδινε τον δικό της ginger.
20 χρόνια!Υπέργηρος!Θα σου δώρισε πολλά όλα αυτά τα χρόνια!

Gitsaki
(gitsakichan.blogspot.com)

Ανώνυμος είπε...

τι κουκλακι!

(ξέρω πώς είναι).

Ελπίς είπε...

Ελένη μου, συμβίωνα κάποτε με μια γάτα. Επισκεπτόταν το τότε μπαλκόνι μας, την ταΐσαμε μια δυο φορές, μας προσέλαβε. Ήταν κατάμαυρη, τη φωνάζαμε Ξανθούλα, καθόταν στα γόνατά μου όσο δούλευα στον υπολογιστή. Οι συνήθειές της δυσαρέστησαν τους υπόλοιπους ενοίκους της πολυκατοικίας και αναγκαστήκαμε να τη φυγαδεύσουμε σε ένα κήπο της Πλάκας.
Καιρό αργότερα (και όταν ήδη είχε διαγνωστεί ότι το άσθμα μου σχετίζεται με το τρίχωμα των ζώων) αναγκάστηκα να συμβιώσω σχεδόν για 3,5 χρόνια με ένα μεγαλόσωμο σκυλί, συμπαθητικό αλλά θλιμμένο πλάσμα· δύσκολη σχέση, στον αστράγαλό μου ισοβίως το σημάδι από το διάστρεμμα όταν με έριξε, άθελα του αλήθεια, από τα σκαλιά.
Μήπως τελικά πρέπει να γράψω ένα post για όλα αυτά;

Eleni63 είπε...

Ελπίς νομίζω ναι. Να το κάνεις!