Η επιβεβαίωση

Σχετικά με τη Σεγκολέν και τα blogs δείτε σημερινό άρθρο στην Καθημερινή σε http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathextra_17_18/11/2006_172909

δείτε επίσης το blog της Σεγκολέν Ρουαγιάλ σε http://www.desirsdavenir.org/.
Στο δημοσίευμα της Καθημερινής (ένα μεταξύ πολλών για το θέμα πρέπει να τονίσουμε) υπάρχουν και οι διευθύνσεις των δημοκρατικών.
Να λοιπόν που το θέμα είναι επίκαιρο και το δίχως άλλο θα αποτελέσει trend στις δικές μας επικείμενες εκλογές. Πιάστε τα μετερίζια!

Χίλαρι και Σεγκολέν

Μετά την Αγκελα Μέρκελ, οι δύο κυρίες της αμερικανικής και γαλλικής πολιτικής συγκεντρώνουν τους προβολείς. Και πλέον υπάρχει ένα επίκαιρο θέμα:

Οι γυναίκες είναι παρούσες στην πολιτική.

Τονίζεται από τον τύπο ότι προβάλλουν τη γυναικεία τους υπόσταση και το γεγονός ότι είναι μαμάδες, σε αντίθεση με τη Θάτσερ και την Μεγίρ που έπρεπε να είναι σκληρές, ανδρόγυνες.
Είναι εντελώς γυναίκες με τα μαγιώ τους και τα ωραία πόδια τους και με τα κέρατά τους.

Χαιρετίζουμε τη συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική σκηνή. Με κάθε τρόπο την επιδοκιμάζουμε.
Και ως πολίτες και ως γυναίκες.
Αλλά θα προτιμούσαμε οι γυναίκες πολιτικοί να στέκουν στα πόδια τους μόνες τους
Να μην είναι σύζυγοι κάποιου (με ή χωρίς γάμο)
Να μην είναι κόρες κάποιου
Να μην είναι φιλενάδες κάποιου
Να μην είναι χήρες κάποιου
Να μην προσδιορίζονται σε σχέση με κάποιον ζωντανό ή νεκρό πατέρα ή σύζυγο.
Θα προτιμούσαμε να έχουν ολόδική τους οντότητα. Αυτοπροσδιορισμό.
Θα προτιμούσαμε να μην είναι το φύλο που τις καθιστά συμπαθείς και διαφορετικές, αλλά η αξία τους. Το έργο τους.
Και δεν ξέρω τι θα έχουν να εισφέρουν στον τομέα αυτό τα σχετικά παραδείγματα.
Ξέρω επίσης ότι πολλές άλλες γυναίκες με έργο και διαδρομή ανακόπτονται από την πολιτική διότι κάποιον σύζυγο ενόχλησαν ή η προσωπική τους ζωή δεν πολυάρεσε.
Τις είδα να σέρνονται στο έδαφος γιατί δεν ήταν «καλά κορίτσια»
Ακόμη και τις Μπάρμπι της πολιτικής τις προτιμώ καθώς έστω και έτσι έχουν το δικό τους τρόπο και στυλ.
Και θυμίζω… η Γαλλία είχε πρόσφατα μια άλλη κυρία πρωθυπουργό. Την κυρία Κρεσόν. Μαύρο φίδι που την έφαγε. Την θυμόμαστε ως «σκάνδαλο» και αν.

Αν με ρωτάτε λοιπόν ναι. Ναι στη Σεγκολέν. Καθώς ελπίζω να κατατροπώσει το Σαρκοζί. Αλλά φοβάμαι ότι χρόνια πριν όταν διάβασα την «Αλήθεια μιας Γυναίας» που μου χάρισε ο καλός εκδότης των εκδόσεων Πόλις (όπου και εκδίδετο) αδιάφορη μου φάνηκε, κουραστική και τώρα μόνον νοστιμούλα και γελαστή. Καλή κοπέλα.

Και το χειρότερο είναι ότι όπως πάμε έτσι ισχύει και για τους άνδρες.
Καλά παιδιά να μοιάζουνε και τα άλλα τι μας νοιάζουνε?
Παραδόξως οι γκει προτάσεις διατηρούν κάποια πάθη και συχνά τολμούν να είναι αντιπαθείς.

Γρανίτα από λεμόνι νο 7

Γρανίτα από λεμόνι, εφηβεία, μουσική και … φλερτ στο αυτοκίνητο του μπαμπά. Νιάτα στο δρόμο. Ολη η ομορφιά της ζωής να δοκιμάζει τις δυνάμεις της.
Το αυτοκίνητο που πήρε ο λεβέντης μόνος. Και που όλο μαγκιά και νιάτα το οδήγησε μια νύχτα όλο ξεγνοιασιά. Στα 16 στα 17 χωρίς δίπλωμα βεβαίως.

Και ποιος δεν τόχει ζήσει στο δυτικό κόσμο?
Αρχέτυπο των αμερικανικών ταινιών. Βίωμα των εποχών της αυτοκινητιστικής επανάστασης.
Το αυτοκίνητο και η ελευθερία. Ποιος δεν την πόθησε παράνομη και κρυφή?

Προχθές όμως ένα παιδί σκοτώθηκε μεθυσμένο νιάτα, ξεγνοιασιά και τόλμη.
Ένα άλλο παιδί οδηγούσε. Άλλα δύο πίσω.
Ένα ατελείωτο πένθος. Ένα νεκροταφείο παιδιά.
Γιατί σε εκείνον?
Κανείς δεν μπορεί να δώσει την απάντηση παρότι ο καθένας βιαστικά βγάζει τα συμπεράσματά του. Κριτική στους γονείς, στο άλλο παιδί, στον άλλο γονιό, στην εποχή, στον άλλο οδηγό. Κριτική στο θεό και στη μηχανή του. Αλλά πάλι τόσοι πήραμε αυτοκίνητα, γιατί αυτός?
Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος λόγος που άλλοι επιζήσαμε της εφηβείας μας, ούτε αν αξίζει τον κόπο η τόση ταλαιπωρία.
Ίσως και να το αγαπούσε κάποιος θεός αυτό το αγόρι. Που γλύτωσε τα όσα έπονται: πανελλήνιες, σπουδές, ανεργία, αφεντικά, πεθερικά, έναν θάνατο με αρρώστιες και γηρατειά. Ίσως να πεθαίνουν νέοι αυτοί που τους αγαπάει ο θεός.
Αλλά βρε αδερφέ τους υπόλοιπους γιατί μας άφησε πίσω?

Γιατί να γεμίσει ένα νεκροταφείο παιδιά?
Δεν σας το κρύβω: πάντα κάτι τέτοιες ώρες θα προτιμούσα να είμαι στη θέση του νεκρού και να μην πρέπει να αγκαλιάσω τη μάνα! Να λείπω από το δράμα.
Αλλά κάποιος θεός θέλει να είμαι εδώ ακόμη. Το πεπρωμένο βλέπεις.
Το σκέπτομαι κάθε φορά που πέφτει διατροφικός πανικός, σεισμός και κάθε πόνος. Τυχερός ο πρώτος που φεύγει.
Ο επόμενος, ο κάθε επόμενος μαζεύει δάκρυα και κουράγια.
Ελπίζω το αμάξι να ήταν κόκκινο και νάπαιξε μουσική δυνατά όταν έγινε το τρακάρισμα.
Ελπίζω να ξεχάσουν τα παιδιά που επέζησαν και να αντέξουν τη συνέχεια.
Ελπίζω να παρηγορηθούν κάπως οι επιζήσαντες.
Και ελπίζω ο θεός, όποιος θεός υπάρχει να βάλει λίγο μυαλό:
Επιτέλους χάθηκε να επισκεφθεί κανέναν διάσημο πρωθυπουργό, κανέναν διάσημο πλούσιο και σπουδαίο γέροντα? Νάχουν τα μίντια να λένε και οι κληρονόμοι να εισπράττουν?
Ο 16χρονος το έλειψε από τον παράδεισό του? Η εφηβεία στα ντουζένια της? Πότε επιτέλους και αυτός ο θεός θα βάλει λίγο μυαλό?
Έφηβος θεός δεν υπάρχει? Με ένα σαράβαλο αμάξι να τρέχει αντί να θερίζει στην άσφαλτο παιδιά? Να επιτρέπει τόσο πόνο, τύψεις και ενοχές?
Εκείνος δεν υπήρξε έφηβος ποτέ? Μόνο γέροι και πάνσοφοι είναι οι θεοί? Να σταυρώνουν τους γιούς τους?
Και καλά δεν ξέρει, δεν κατάλαβε, είχε και δουλειές σε άλλες χώρες.
Δεν μπορούσε να πάρει ας πούμε εμένα? Την ορθολογική, την ψόφια, την άτολμη, που ποτέ δεν έκλεψε αυτοκίνητο γονιού, που σταμάταγε στα κόκκινα?
Κατάλαβα εγκαίρως ότι το παζάρι αυτό δεν έχει τέλος. Πολλές φορές μέχρι σήμερα διαπραγματεύθηκα με το θεό αλλά δεν με ακούει.

Έχει κανείς σας άποψη γιατί?

Στη Γενιά του Πολυτεχνίου

Σας είδαμε στους δρόμους τότε που ήμασταν μικρά, με δέος και απορία. Κοιτούσαμε τα μακρυμάλλικα αγόρια όταν η μαμά μας τράβαγε να μην κολλάμε το μυτάκι στο τζάμι. Σας είδαμε στην τηλεόραση να πετάτε πέτρες. Μετά είδαμε, στην ασπρόμαυρη τότε τηλεόραση, την πύλη. Και πολλά μικρά κλαίγανε στο σχολικό. Οι γονείς ακούγανε Ντοϊτσε Βελλε. Η διπλανή κυρία θυμόταν τα δεκεμβριανά. Μικρούλα είχα διαβάσει και για την «Ηλένια» και να το μαύρο δάκρυ. Αυτά τα παιδιά ήταν για όλους μας πρότυπα. Τα παιδιά της γενιάς του πολυτεχνείου.

Μετά γίνατε σχολική γιορτή και δεν μας πολυάρεσε. Ως αργία κάτι προσφέρατε αλλά ως σχολική γιορτή θύμωνα τόσο!! Σιγά σιγά ως γιορτή γίνατε η αφορμή ο κόσμος να κλείνει το μαγαζάκι του μη του το σπάσουν. Γνωστή η κίνηση. Με τρόπο πέφτουν τα ρολλά. Ο αφεντικούλης κλείνει το μαγαζάκι. Περνάνε τα παιδιά και σπάνε. Πορείες μνήμης και βόμβες μνήμης.

Φυσικά η 17 Νοέμβρη έγινε και Οργάνωση. Αλλά αυτό ήταν άλλη ιστορία.

Αργότερα είσαστε όλοι βοηθοί στο πανεπιστήμιο. Μουστακαλήδες, γενάτοι, κοπελιές με φούστες και καθρεφτάκια, ταγάρι και απλησιά, όλες βοηθίνες. Λίγη η παιδεία σας πολλή η μαγκιά σας και τα χρονάκια σας Κάπως αιώνιοι φοιτητές, κάπως αιώνιοι βοηθοί, ελαφρώς . Τσιγάρο, αριστερίστικο λεξιλόγιο και άπειρες δάφνες. Με πόζα περπατούσατε στα αμφιθέατρα και οι τελευταίοι παλιοί καθηγητές (όσοι δεν έφυγαν με την αποχουντοποίηση) σας σέβονταν περισπούδαστα για να έχουν την ησυχία τους. Είσασταν ΜΕΣΑ στο σύστημα λίγα χρόνια μετά. Δημιουργήσατε το επιστημονικό κατεστημένο. Χωρίς μεγάλη επιστημοσύνη. Αλλά δεν πείραζε. Είσασταν η γενιά του Πολυτεχνείου. Τώρα τα αδιέξοδα στην Παιδεία τα πληρώνουν τα παιδιά. Πολλά από αυτά είναι και δικά σας. Αν και για να πούμε την αλήθεια τα δικά σας παιδιά είναι στο εξωτερικό και σπουδάζουν.

Πολλοί παραμείνατε βοηθοί. Άλλοι ψευτοκάνατε και διδακτορικά και γίνατε καθηγητές σιγά σιγά. Καταλάβατε σχεδόν όλες τις άλλες δημόσιες θέσεις. Αλλά και τις επιχειρήσεις. Η πληροφορική του 90 και οι μεγάλες εταιρίες στελεχώθηκαν από εσάς. Ήταν ωραία εικόνα. Φευγάτοι νεαροί με μεγάλους μισθούς. Άλλωστε και ο Κόκκαλης ήταν γιός του Πέτρου Κόκκαλη. Η αριστερά ήταν εδώ. Είχε την χρυσή της ευκαιρία.
Φυσικά δικαιωθήκατε και στο χώρο της πολιτικής. Τόσοι υπουργοί μα την αλήθεια.
Πασόκ και Νέα Δημοκρατία σας τιμούν. Φυσικά και οι άλλοι. Είσαστε νέοι και ωραίοι κρατάτε καλά. Όλοι οι ρόλοι είναι δικοί σας. Και ως δημοσιογράφοι. Και ως καλλιτέχνες. Και φυσικά ως δημόσιοι υπάλληλοι. Καθίσατε καλά στην καρέκλα σας. Αποζητώντας πάντα και άλλη μία. Ακόμη να ξεκουμπηστείτε, δυστυχώς.

Εξηνταρίζετε πια.

Κανείς σας δεν μετάνιωσε ποτέ για τη συνέχεια. Είσαστε απασχολημένοι με τη δόξα την τοτινή, τα διαζύγια, τις γκόμενες, τις κοπελίτσες και τα αγόρια που σας αγαπούσαν τυφλά μαζί με τις ελπίδες τους. Είσαστε απασχολημένοι όταν μας έπνιγαν και μας πνίγουν τα σκάνδαλα και η διαφθορά. Με τις δουλειές σας ή με τη συμμετοχή σας σε αυτά.

Στήσατε τη χειρότερη Ελλάδα. Ξενόφοβη, απελπισμένη, συντηρητική, δημοσιουπαλληλική, μίζερη και πετύχατε να επανέλθει η χειρότερη «βασιλεία». Οι Παπανδρέοι και οι Καραμανλήδες. Καθώς και οι Μητσοτάκηδες. Αποκαταστήσατε τους Γλύξμπουργκ. Σε κάθε κοσμική σοβαρή εφημερίδα είναι παρόντες. Και γίνανε καλοί γαμπροί για τις εκαλιώτισες του πλουτισμού της γενιάς του Πολυτεχνείου. Τις κόρες σας.
Κατακρεουργήσατε την αριστερά. Φτερά και πούπουλα κάθε ιδεολογίας. Όμως φοράτε Tods και Prada. Με στυλ ελαφρά ατημέλητο.
Δεν θα επεκταθώ ούτε θα γενικεύσω.

Με θυμώνατε όταν γίνατε σχολική γιορτή.
Με θυμώνετε όταν στρογγυλοκαθήσατε αμετακίνητοι σε ότι μπορούσαμε να ονειρευτούμε και το χαλάσατε.
Με θυμώσατε όταν απαγορεύσατε στους άλλους να προχωρήσουν. Όταν τους είπατε άμυαλους, απολιτικούς, ξεχαρβαλωμένους.
Δε λέω μπορεί να είμαστε.

Αλλά ποιος τάχα θάθελε να σας μοιάσει?

Καλωσορίσματα στη μπογκόσφαιρα που δεν θα διαβασθούν ποτέ.

Ολοι μας όταν ξεκινήσαμε το άθλημα, πολλοί με παρακίνηση του Νίκου Δήμου, άλλοι επειδή γνώριζαν αρχίσαμε διαβάζοντας. Πολλοί περάσαμε καιρό πριν αρθρώσουμε μια αράδα.

Αλλοι προσπάθησαν να γίνουν γνωστοί σε άλλα πολυσύχναστα μπολγκς. Από ανάγκη επικοινωνίας και απόκτησης ταυτότητας. Ποιός δεν γνώρισε την Παράγραφο και την Αφροδίτη στο Doncat ποιος δεν λάτρεψε την Κροτούλα και την παρέα της, τη φίλη που ονομάζω Αδαμαντία και έχει γενέθλια την ίδια μέρα με τον Πρωθυπουργό κοκ πριν δειλά δειλά δεν αφήσει ένα ίχνος του όντος του στον ηλεκτρονικό μας κόσμο. Και η αφεντιά μου ξεκίνησε δραστήρια μετά το πρώτο Νικοδήμιο βρισίδι. Τον ευχαριστώ πάντα γι'αυτό.

Και ποιος δεν προβληματίσθηκε όπως ο Νυκτιπόλος πρόσφατα για το αν πρέπει τάχα να σταματήσει? Ήδη κάποιοι φίλοι μας λείπουν σοβαρά. Και ας μην ξέρουμε πώς λέγονται. Και ας μην γνωρίζουμε το πρόσωπό τους. Για μένα μάλιστα μερικοί ξέρουν πως η Απουσία τους μου κόστισε και μου κοστίζει.

Η ελληνική μπλογκόσφαιρα όσο την γνώρισα μέχρι σήμερα (και η άτιμη η καθημερινότητα δεν μου επιτρέπει να την εμβαθύνω όσο της αξίζει) έχει πολλά να δώσει. Ερασιτέχνες ποιητές, μοναχικούς αγίους (γλυκέ μας Ζήνων δεν σε ξεχνάμε), ζωόφιλους Αδέσποτους και άλλους, δημοσιογράφους, διαφημιστές και πολλούς πολλούς ανώνυμους συνειδητούς όπως ο Ανώνυμος και άλλους με παράξενα Αβατάρ που αφήνονται στην γλυκειά ελευθερία του Τρολ ή της ποίησης.

Ξαφνικά μάθαμε για την εμφάνιση του Υπουργού. Το είπαν οι εφημερίδες, προφανώς δόθηκε δελτίο τύπου. Ηταν λίγες μέρες μετά την διάδοση της πληροφορίας ότι οι γαλλικές εκλογές συζητούνται στη Μπλογκόσφαιρα. Πρόκειται για μια εξέλιξη της ιστοσελίδας του κ. Βενιζέλου με αναφορές στα πολιτικά του κείμενα. Του εύχομαι να γίνει όπως ποθεί τόπος λαϊκού δημοψηφίσματος για τις απόψεις του και την ποθητή αρχηγεία του κόμματος που εκπροσωπεί. Γιατί όχι άλλωστε. Αλλοι ποθούν τη βασιλεία των ουρανών, τη συγγραφική δικαίωση γιατί όχι και την πολιτική συναίνεση?

Τον καλωσορίζουμε εγκάρδια.
Μόνον ένα μικρό παράπονο από την μπλογκόσφαιρα προς έναν άξιο νομικό και κάποτε παλαιότερα … δικηγόρο. Δεν ξέρουμε αν έμαθε την πρόσφατη λογοκρισία που έλαβε χώρα στον κόσμο μας. Δεν ξέρουμε αν γνωρίζει ολωσδιόλου ποιοι είμαστε και αν τον ενδιαφέρει.

Όμως αν (έστω ο καλός άνθρωπος που χειρίζεται το μπλογκ του) ενδιαφέρεται να το κάνει επιτυχημένο θα πρέπει να θυμάται ότι το πρώτο έργο του συνταγματολόγου στο «μαγαζί» μας είναι, πριν τον ανακηρύξουμε αρχηγό, να μας πει την άποψή του για τον φιμωμένο της παρέας.
Ποιος είναι και τι λέω?
Θα πρέπει λιγουλάκι να ψάξει.

Μετά, αν το βρει και το καταλάβει, θα τον καλωσορίσουμε με την καρδιά μας.
Ετσι η κίνηση θα είναι Και πολιτική πράξη.
Γιατί αν είναι μόνον μόδα ή τάση θα γεμίσουμε σε λίγο πολιτικούς και θα ζητάμε και ρουσφέτια από θέση ισχύος.

Μισθοδικείο ή Συνταγματικό Δικαστήριο?

Πολλά διαβάσαμε και ακούσαμε αυτόν τον καιρό για το μισθοδικείο που πρόσφερε στους δικαστές μισθολογικές αυξήσεις και διάφορα άλλα ανεπιθύμητα κοινωνικώς οφέλη. Πολλά θα ακούσατε τους τελευταίους μήνες και για την επικείμενη αναθεώρηση του συντάγματος και την πιθανή ίδρυση συνταγματικού δικαστηρίου.

Παρότι το μπλογκ δεν ειδικεύεται στη μαντική, σημειώστε την πρόβλεψη:

Πολλά τα δεινά που θα σημάνει για την ούτως ή άλλως αδύναμη δημοκρατία μας και τους θεσμούς της η συγκεκριμένη, αν και από έτη αναμενόμενη, σύγκρουση με τους δικαστές.

Στην αρχή έφταιγε ο Δεκλερής. Μετά ο Κόκκινος. Μετά είχαμε πρόεδρο για 11 χρόνια τον ίδιο. Και μετά έφταιγαν όλοι.

Επί μήνες τονίζεται η διαφθορά τους και τα παραδικαστικά κυκλώματα
Επί μήνες ιδρύονται όργανα να τους ελέγξουν και να τους ελέγχουν συνεχώς.
Επί μήνες συζητείται με έμφαση η έκδοση άδικων και στημένων αποφάσεων.

Και φυσικά δεν λέει κανείς. Υπάρχει βαθμός αλήθειας σε όλα τούτα. Διαφορετικής από όσα λένε τα κανάλια αλλά υπάρχει βαθμός αλήθειας. Υπάρχει πάντως και αντίθετη αλήθεια. Υπάρχουν και μάγκες δικαστές.
Κοίτα όμως ποιος μιλάει… τα κανάλια, οι πολιτικάντηδες, οι δικηγοράντζες. Οι κερδισμένοι με ημερομηνία λήξεως. Με τις πληρωμένες τηλεοπτικές παρουσίες. Κοίτα ποιός μιλάει.

Και γιατί τάχα στο στόχαστρο τώρα οι δικαστές?
Μήπως δεν συνεμορφθώθησαν εις τας υποδείξεις?
Μήπως δεν υπηρέτησαν σθεναρά την εκτελεστική εξουσία και τα καμώματά της?
Μήπως όλοι οι Πρόεδροι δεν φίλησαν την χείρα του εκάστοτε αρχηγού?
Γιατί τους μαλώνουν?

Μικρή έλεγα στη μάνα μου όταν με νουθετούσε για την αντιδραστικότητα και τις ανυπακοές μου ότι οι υπάκουοι, διαπίστωνα, ότι τιμωρούνται περισσότερο. Όμως λίγο αργότερα. Πάντως πιο σκληρά αφού έχουν σκύψει το κεφάλι. Ενώ οι άλλοι, οι ανυπάκουοι και οι λιγότερο ελεγχόμενοι, προκαλούν με τα χρόνια κάποιο δέος. Και παρότι τους μαλώνουν και δεν τους κάνουν όλοι παρέα, με τα χρόνια και την ησυχία τους την έχουν περισσότερο και κάποιοι τους εκτιμούν. Αυτά έλεγα στη μάνα μου και ακόμη και σήμερα τα πιστεύω με πάθος. Καλύτερα να καταβάλεις το κόστος του ανθρώπου που έχει γνώμη και σκέπτεται. Και για σένα και για όλους.

Ε λοιπόν σαν «καλόπαιδα» οι δικαστές την πάτησαν. Τους ροκάνισαν αφού τους δημοσιουπαλληλοποίησαν, τους αποδυνάμωσαν με μικροποινές, τους εξεφτέλησαν αφού πολλοί το επέτρεψαν και τώρα τους κουρεύουν εντελώς.
Γιατί κάποιος πρέπει να φταίει. Γιατί κάποιος πρέπει να γίνει ο αποδιοπομπαίος. Γιατί δεν ξέρω να σας πω.
Όμως σημειώστε ότι οι μέρες που έρχονται δεν θα είναι εύκολες. Οχι μόνον για την ελληνιική δικαιοσύνη αλλά και για την όλη δημοκρατία μας.
Οι δικαστές θα αντιδράσουν όσο μπορούν.
Θα στείλουν στο ΔΕΚ το Βασικό Μέτοχο και την αναθεώρηση του 2001.
Θα κρίνουν ως αντισυνταγματικά διάφορα νομοθετήματα όσο προλαβαίνουν.
Θα βγάλουν σκληρές αποφάσεις και αρκετές. Παρότι τους λένε τεμπέληδες.
Θα συγκρουσθούν πολλές δικαστικές ομάδες μεταξύ τους.

Οι αγράμματοι θα απογυμνωθούν με πατέντα. Οι πολύξεροι θα κατακεραυνωθούν.

Οι λύσεις που θα προταθούν θα είναι για γέλια.

Αν γίνει η αναθεώρηση θα κριθεί ως ανεπίτρεπτη για τα θέματα αυτά που άπτονται της διάκρισης των λειτουργιών. Ο σπόρος υπάρχει ήδη στην απόφαση του ΑΕΔ για τον κ. Λυκουρέζο. Το λένε και διάφοροι «συνταγματολόγοι» ότι η αναθεώρηση πλέον θα ελέγχεται ως προς τη νομιμότητά της. Ακόμη και ο κοντός.
Θα γίνουν και άλλα.
Αλλά το πράγμα δεν θα μείνει έτσι.
Αν πετύχω την προφητεία σιγά σιγά θα ανοίξω και μπλογκ προβλέψεων.

Ομως και αν γίνω Κόπερφιλντ ποιό το κέρδος?

Πες μου φίλε ΑΝΤVOL που είσαι νομικός.

Οσα δικαστήρια και να κλείσουν όσα και να ανοίξουν με νέα ονόματα, όσους "φίλους" και να συνταξιοδοτήσουμε πάντα η ξεφτίλα θα μας λούζει.

Δεν ξέρω αν υπάρχουν δικαστές στα μπλογκς αλλά καλά θα κάνουν σιγά σιγά να μιλάνε πιό χύμα.

Α! και να πάτε να δείτε τις Σημαίες των προγόνων μας στο σινεμά. και να θυμόμαστε όλοι ότι:

Οι ήρωες περπατούν στα σκοτεινά.

O El Greco της Ημερησίας

Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να φαντασθώ, οι εφημερίδες μοιράζουν βιβλία.

Βιβλία ποιοτικής λογοτεχνίας, βιβλία τέχνης, βιβλία εξαίρετα.
Η Ημερησία λοιπόν φθάνει στα χέρια μου με δώρα. Μετά τα εξαίρετα cd κλασσικής μουσικής τώρα και οι τέχνες. Τόσες οι κακές ειδήσεις. Αλλες τόσες οι ψευδείς. Κάτι είναι και τα δώρα.

Ευγνωμονώ την καλή εφημερίδα για το απροσδόκητο δώρο που μοιάζει να απευθύνεται σε μένα προσωπικά που τόσο μου λείπει μια φορά την εβδομάδα ένας ζωγράφος. Αγνοώ τα κίνητρα που οι εκδότες με νοιάζονται αλλά συμβαίνει. Κανείς πιά δεν μου χαρίζει ανάλογα δώρα και αναρωτιέμαι σοβαρά.

Στο σκοτάδι της καθημερινότητας αναδύεται ο Δομίνηκος.
Πριν λίγα χρόνια είχα πάει στην Ισπανία για να τον επισκεφθώ στο Τολέδο και να δω το μουσείο Guggenheim στο Βilbao.
Από τότε έχω να νοιώσω το ρίγος της άφθονης τέχνης παντού. Σε πόλεις και χωριά. Από τότε που προβληματίσθηκα ευκαιριακά και για το θεσμό της βασιλείας σε σχέση με την τέχνη.

Εδώ που κάθομαι και διαβιώ ριγώ πότε πότε μόνον με το κουράγιο των συντελεστών της Λυρικής να ανεβάζουν παραστάσεις και ακούω τις πρόβες στην Οδό Τζαβέλα, τις ηρωϊκές πρόβες των τραγουδιστών που στερούνται ακόμη και το κρύο νερό.

Ε λοιπόν ο El Greco της Ημερησίας μου θύμισε σήμερα τη μόνη στιγμή στη ζωή μου που χάρηκα που γεννήθηκα ελληνίδα: Στο Τολέδο όταν διαπίστωσα ότι ο Δομίνικος υπέγραφε σε γλώσσα ελληνική.

Είχαμε λοιπόν την ίδια γλώσσα.
Αυτή ήταν και η μόνη μου στιγμή εθνικής εξύψωσης. Τη θυμάμαι στοργικά όταν (όπως συμβαίνει συνήθως) έχω σοβαρούς λόγους να ντρέπομαι για τον ίδιο λόγο.

Δάνειο Θέρμανσηςκαι Θαλπωρής

Νέο είδος δανείου εμφανίστηκε στην ελληνική αγορά μετά τα δάνεια για την εκπλήρωση των στεγαστικών, καταναλωτικών, ταξιδιωτικών και λοιπών ονείρων των νεοελλήνων.
Δάνεια θέρμανσης.

Τούτο σημαίνει ότι πολλά νοικοκυριά τώρα που χειμώνιασε αδυνατούν να πληρώσουν το πετρέλαιο ή το φυσικό αέριο για να ζεστάνουν τα σπίτια τους. Και … η καλή μαμά το τραπεζικό σύστημα το προσφέρει έναντι δανείου.

Σκοπός του σημειώματος δεν είναι η κριτική στο τραπεζικό σύστημα. Αυτό διερευνά την προσφορά και τη ζήτηση και πράττει αναλόγως.

Η εθνική αυτογνωσία όμως δεν μας περίσσεψε διόλου. Καθώς όταν κανείς δανείζεται για να πληρώσει το πετρέλαιο για το εξίσου δανεικό του (με στεγαστικό) σπίτι είναι πλέον στο όριο της πενίας.

Αλλά αυτό δεν το συνομολογεί. Αντίθετα χαίρεται ο λαός ολόκληρος και η κυβέρνηση που βγαίνουμε από την επιτήρηση της ΕΕ. Ανεβαίνει και το χρηματιστήριο.
Τι μπορεί αλήθεια μια μάνα που δανείζεται για το πετρέλαιο να συμβουλέψει το παιδί της? Πώς να του πει για το καλό και το κακό?

Δανεικά τα όνειρα, δανεική και η καθημερινότητα.

Θα πρέπει μήπως τώρα που τη θαλπωρή την εξασφαλίζει μια κάποια τράπεζα να μας πει τις απόψεις της και για τα συναισθήματα?

Η τράπεζα κάνει τη δουλειά της. Και κατ'αυτό είναι έντιμη. Αυτός είναι ο ηθικός της κώδικας.

Αυτός μας μεταλαμβάνεται με την κάθε δόση του δανείου.

Εμείς όμως?

Γνωρίζουμε το κόστος της θέρμανσης? Μήπως αυτό της θαλπωρής?

Σεγκολέν και Blogging

Με ιδιαίτερη περίσκεψη σταμάτησα να γράφω και άρχισα να σκέπτομαι.
Ο ναρκισσισμός μου δεν ήταν τόσος που να θέλω η ζωή και η ιστορία μου να αφορά την οικουμένη.
Το ταλέντο μου στο είδος, συνηθέστατο.
Και η ανάγκη μου για έπαινο από παλιά κιόλας αφορά συγκεκριμένους και επώνυμους κριτές. Με χαρά διάβασα τον έπαινο ή την κριτική και έκανα κλικ στο όνομα του επαινούντος η του κρίνοντος όπως θα το επιθυμούσε.

Οι γαλλικές προεδρικές εκλογές όμως κρίνονται στα blogs. Το φαινόμενο αποκτά γιγαντισμό. Ας μην απουσιάζουμε λοιπόν.
Ας το παρακολουθούμε όσο πιο συχνά γίνεται, από κοντά και με περίσκεψη.
Έτσι αποφάσισα να μείνω. Να δοκιμάσω διάφορα πειράματα και να προσπαθήσω να είμαι μέσα στα γεγονότα. Να συνεχίζω να διαβάζω.
Δεν ξέρω αν οι γαλλικές εκλογές θα ψηφίσουν ηλεκτρονική επικοινωνία και θα επιλέξουν τον καταλληλότερο.

Κάτι πάντως θα πρέπει να πούμε, κάτι να σκεφθούμε και να συντάξουμε.
Κάτι να βρούμε και κάτι να είμαστε.

Ο ήρωας δειπνεί

Όλοι πίστευαν ότι το δύσμορφο πρόσωπό του ήταν από τα βασανιστήρια. Έτσι τουλάχιστον μπορούσαν να φανταστούν όταν τους καλούσε σε τραπέζι στο Πάρκο Ελευθερίας οπότε άρχιζε κάποια στιγμή με νόημα να υπενθυμίζει στην ομήγυρη ότι εδώ δίπλα ήταν οι χώροι βασανιστηρίων της χούντας…
Τόνιζε ότι φυλακίσθηκε.
Σημείωνε τα των δύσκολων ημερών σε κάθε ευκαιρία. Ιδίως εν μέσω διαπραγματεύσεων. Ήταν πια σημαντικό κυβερνητικό στέλεχος και ο ηρωισμός του είχε ανταμειφθεί.
Λογαριασμό δεν πλήρωνε ποτέ. Στο τέλος του γεύματος ερχόταν ο μαιτρ και τον ευχαριστούσε για την τιμή που έκανε στο μαγαζί με ελαφριά υπόκλιση.
Έτσι κάθε φορά που έτρωγαν στο Πάρκο, μετά το Μέγαρο όπου ήταν πάντα προσκεκλημένος ή μετά τη Βουλή όπου είχε διάφορες υποθέσεις κανείς δεν μιλούσε για τα σημάδια στο πρόσωπο. Αντίθετα όλοι αισθάνονταν ένα κάποιο σεβασμό. Ακόμη και όταν ήταν αντιληπτό ότι η πατρίδα εξοφλούσε τα χρέη της με το παραπάνω καθώς συμβαλλόταν με διάφορους διεθνείς εταίρους από τους οποίους ο ήρωας όλο και λάμβανε το κατιτίς του.

Εκείνη ήταν νεαρή σύμβουλος υπουργού. Προοδευτική όπως απαιτούσαν οι εποχές. Με εύσημα αριστεράς. Οι άνδρες που γνώριζε ήταν όλοι τους λιγάκι γιάπηδες και άχρωμοι. Ο ήρωας τη συγκίνησε. Και ας της έριχνε κοντά 20 χρόνια. Όμορφο κορίτσι.
Όταν ήταν φοιτήτρια διάβαζε και δεν είχε καιρό για μεγάλους έρωτες. Η κολλητή της τα είχε με έναν Παλαιστίνιο πελάτη του πατέρα της μεγαλοποινικολόγου της εποχής. Τη ζήλευε θανάσιμα. Ένα Πάσχα που ο Παλαιστίνιος τη συνόδευε, μόλις ο μπαμπάς τον είχε αποφυλακίσει πήγε να τρελαθεί. Ήταν ένα μηδενικό. Ένα μεγάλο μηδενικό. Βιβλία, εφημερίδες τηλεοπτικά σήριαλ, όλα συνηγορούσαν στο ότι ο έρωτας του ήρωα είναι άλλο πράγμα.

Όταν ο ξάδελφος του θείου της έγινε υπουργός (τάλεγε ο Κατσιφάρας ... ότι μέχρι τον Ανδρέα δεν μας ήξερα ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας) την προσέλαβε ως Σύμβουλο. Βέβαια δεν έκανε σχεδόν τίποτε. Ένα μισθό για λίγο καιρό να βγει η υποχρέωση. Φοβόταν μάλιστα ότι μετά τις εκλογές θα έπρεπε να γυρίσει πίσω στη Λάρισα και ήταν όλο άγχος. Τα κεράσματα του ήρωα ήταν εντυπωσιακά. Την πήγαινε παντού. Και παντού του άνοιγαν τις πόρτες.
Η ζωή της άλλαξε με τον ήρωα. Όταν εμφανίσθηκαν αγκαζέ στο Πάρκο λίγο από το αίμα του ΕΑΤ ΕΣΑ έσταζε στο μάγουλό της. Περήφανη που μοιραζόταν αυτή την τιμή δεν σκέφθηκε ότι ο ήρωας ήταν και παντρεμένος και δασκαλεμένος από τους συντρόφους του για τα μπλεξίματα που φτουράνε. Απέκτησε υπόσταση. Και τα έδωσε όλα. Ο ήρωας είχε πια άλλη μια οπαδό. Μια ακόλουθο που στόλιζε το δύσμορφο σώμα και το άσχημο πρόσωπό του με τα νιάτα της και τις ελπίδες της. Με αφοσίωση σχεδόν θρησκευτική. Της πρόσφερε στο τέλος την κρεμ μπρυλέ με καφέ εσπρέσσο και εκείνη ριγούσε.
Γιατί ο ήρωας είχε πολλές πολλές γυναίκες γύρω του. Αυλή που τιμούσε την άσχημη εικόνα του και μοιραζόταν τα πληκτικά βράδια των αναπολήσεών του στο Πάρκο δίπλα στο χώρο του μαρτυρίου. Πάντα με το λογαριασμό πληρωμένο.

Ο έρωτας την εποχή εκείνη είχε το στίγμα του αρχηγού. Πολύ ελεύθερος. Πολύ συμβιβασμένος. Πολύ υποταγμένος στην εξουσία του λαού.

Σύντομα έμελε να αντιληφθεί, λόγω και της θέσης της στο Υπουργείο, ότι ο ήρωας δεν είχε φάει ούτε χαστουκάκι από τη Χούντα. Μια πολιτική μάσκα ήταν ο ηρωισμός του που του τη φόρεσε το κόμμα για ομορφιά. Για δικαιολογία. Για ότι θέλεις άλλο εκτός από ιστορική αναφορά.
Ταυτόχρονα της αποκαλύφθηκε ότι η χώρα ήταν γεμάτη δήθεν ήρωες ομοίους του. Εν αγνοία των ξυλοκοπηθέντων. Παραδόξως δεν απογοητεύθηκε όσο φοβόταν. Σχεδόν ηρέμησε αφού έστω και έτσι δικαιολογήθηκε στην ψυχή της ο λόγος που το σεξ ήταν τόσο μα τόσο άνοστο και συνηθισμένο.
Οι ήρωες δεν θα έπρεπε να το κάνουν αλλιώς? Τόσες και τόσες ήταν ερωτευμένες με τον Τσε. Κάτι διαφορετικό θα υπήρχε. Ο δικός της ήρωας ήταν μάλλον μαϊμού. Τον άφησε και αναζήτησε καλύτερον ήρωα. Αν δεν ήταν πρίγκηπας ας ήταν τουλάχιστον ήρωας. Ο ήρωάς της.

Εκείνος στην αρχή δε νοιάστηκε. Είπαμε. Ο έρωτας στην εποχή τους είχε την πατίνα του αρχηγού. Όμως κάποια στιγμή ο αρχηγός απεβίωσε πλήρης ημερών. Το κόμμα μεταμορφώθηκε και εκείνος ήταν ανεπιθύμητος στη νέα τάξη πραγμάτων.

Την αναζήτησε. Τον απέφυγε.
Επέμεινε. Να που τα κινητά είχαν πλέον αποκτήσει νόημα και σκοπό και για κείνον που τόσο κατηγόρησε την κυβέρνηση Μητσοτάκη που τα έφερε. Στην αρχή ήταν όλο θράσος και άνεση. «Θα πέσει» σκεφτόταν. «Θα γυρίσει και θα με λατρέψει όπως παλιά. Θα ξαναγίνω ήρωας».

Δεν άντεξε. Τον αποκάλεσε πουλημένο, ασχημομούρη. Τον έδιωξε με τα πιο βάναυσα λόγια.

Εκείνος χωρίς μάσκα υποκρίθηκε το θιγμένο. «Μουνόπανο» σκέφθηκε.
Προφανώς δεν αυτοκτόνησε. Το βράδυ που τρώγανε στο Πάρκο με τους συντρόφους του σκεφτόταν πως έπρεπε να είχε δώσει και αυτό το κτίσμα του Λαμπράκη να το εντάξει στο Μέγαρο. Τι το άφησε εκεί το ΕΑΤ ΕΣΑ?
Τι τη χρειάζεται κανείς τη μνήμη χωρίς ήρωες?
Ηταν ένας ακόμη ψεύτης, άσχημος, ένας συνηθισμένος πελάτης του εστιατορίου, που σιγά σιγά θα έπρεπε να αρχίσει να πληρώνει και το λογαριασμό.

Κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο

Το κυριακάτικο τραπέζι τη δεκαετία του 70 είχε συχνά κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο. Η γενιά εκείνη έκανε στις πόλεις ένα δυό παιδιά οπότε έφθανε μια κότα που αγόραζε κανείς από το χασάπη της γειτονιάς. Πήγαινε το κοτόπουλο στο φούρνο σε ένα ταψί που τύλιγαν με εφημερίδα τα χερούλια για να μην καεί- λερωθεί- λερώσει. Την περίμενε ο φούρναρης και σημείωνε με μαύρο μαρκαδόρο το όνομα της οικογένειας: Παπαγεωργίου. Της χαμογελούσε με νόημα. Του στρατηγού. Εκείνη έφευγε για να γυρίσει αργότερα να παραλάβει το έδεσμα έτοιμο. Μέσα σε άφθονο λάδι και ρίγανη με λίγη φέτα στην κοιλιά της κότας και μπόλικη μουστάρδα. Προχωρημένη συνταγή που η μητέρα άκουσε στην καινούργια τηλεόραση στην εκπομπή της Έλλης Ευαγγελίου «Για σας κυρία μου».

Πολλά χρόνια μετά όταν γύρισε από το Λονδίνο κοίταξε τα μαύρα γράμματα στην αγγελία θανάτου του στρατηγού Παπαγεωργίου δίπλα στο φούρνο. Είχε πια γίνει Βενέτης. Και εκείνη είχε χωρίσει με το Φρανκ και ο σκύλος της ήταν ιδιαίτερα δυσάρεστος στη χήρα του στρατηγού. Ο καημένος της ο Φρέντι...
Τα μαύρα γράμματα σε κείνο το ντουβάρι της έκαψαν την καρδιά. Δεν ήξερα πια που να πάει. Ανέστια!

Μετά την κηδεία έπιασαν την κουβέντα. Θα έφευγε για το Λονδίνο ξανά? Θα έμενε λίγο καιρό στην Αθήνα? Σε κανέναν δεν είχε αποκαλύψει ότι το διαμέρισμα ήταν έτοιμο στο Μεταξουργείο, ένα πολύ νόστιμο λοφτ, ότι ο σκύλος με τον Αλέξανδρο έμεναν ήδη εκεί και ότι εκείνη θα ερχόταν μόλις τα κατάφερνε να πάρει απόσπαση στη Citybank στην Αθήνα.

Η χήρα του στρατηγού ξεκίνησε τα lexotanil για να ηρεμεί. Δεν καταλάβαινε πια αυτό τον κόσμο. Από τις φίλες της μια δυό είχαν εγγόνια και οι άλλες κάτι τρελλόπαιδα που γύρναγαν εδώ και εκεί και έτρωγαν σούσι. Και ας τα έστειλαν στα πιο καλά σχολεία. Και ας τα σπούδασαν. Και ας μη τους στέρησαν τίποτε. Ο θάνατος την περίμενε στη γωνία και η μπιρίμπα δεν ήταν σύμμαχος επαρκής. Ούτε φυσικά ο Χατζηνικολάου που γύριζε από κανάλι σε κανάλι και της έσπαγε τα νεύρα. Ασε πιά αυτός ο Ευαγγελάτος.

Πλησίαζε και Κυριακή και αναρωτιόταν αν θα φώναζε την αχαϊρευτη να φάνε, τώρα που όπως φαίνεται (αν και δεν της έλεγε τίποτε) γύρισε από το Λονδίνο. Και τι να τρώγανε? Σούσι? Επικύνδινη αποστολή έμοιαζε τούτο.

Της τηλεφώνησε να τη ρωτήσει αν θα φύγει και αυτό το σαββατοκύριακο, στα νησιά όπως έλεγε. Δεν άντεχε άλλη μοναξιά. Κόντευε χρόνος μετά που χήρεψε και δεν ήξερε πώς να σερβίρει τον εαυτό της. Δεν είχε πια ιδέα.

· Άντε βρε παιδί μου επιτέλους. Αφού θα είσαι εδώ έρχεσαι να φάμε? Μόνο πες μου τι θές.
· Έξω? Έ όχι και έξω. Μια φορά θα έρθεις στο σπίτι σου και να φάμε έξω, δεν συμφωνώ.

Να της έλεγε για τον Αλέξανδρο? Δεν έμοιαζε καλή ιδέα. Δε βαριέσαι όμως. Της το είπε.

· Φίλος σου? Άλλο και τούτο! Και γιατί δεν είπες τίποτε? Δεν αντέχεις άλλο τη γκρίνια? Ε προφανώς με τις τρέλλες σου τι να κάνω και εγώ! Τέλος πάντων και τι τρώει ο φίλος σου?
· Τι? 15 χρόνια μικρότερός σου?

…………….
Το κυριακάτικο τραπέζι μετά το 2000 σπάνια γίνεται στο σπίτι. Ποιόν να βρεις και τι να φας, μεγάλο το πρόβλημα. Άλλος εδώ άλλος εκεί. Οι περισσότεροι γονείς ή συναντούν το παιδί που πέρασε την εβδομάδα με τον άλλο, ή κοιτάνε να κοιμηθούν που το παιδί είναι στον άλλο και να ξεκουρασθούν λιγάκι. Και τι να φας κυριακάτικο. Πάλι μακαρόνι?
Ο Αλέξανδρος όμως μεγάλωσε αργότερα από εκείνη. Στην εποχή του δεν υπήρχε πια κοτόπουλο με πατάτες τις Κυριακές. Έτρωγαν έξω και όταν οι γονείς του πήγαν ο ένας στο Λονδίνο και η άλλη στη Σύρο εκείνος έτρωγε μόνος του, συνήθως κάτι πρόχειρο. Θάθελε πολύ να δοκιμάσει ένα κοτόπουλο με πατάτες, όπως εκείνη το διηγείτο όταν του μιλούσε για την παιδική της ηλικία. Ηθελε να μυηθεί στο δικό της παράδεισο έλεγε.
Η χήρα του στρατηγού μαγκώθηκε. Και καλά κοτόπουλο, καλά πατάτες, καλά φέτα και μουστάρδα. Στο φούρνο όμως ποιος θα το πήγαινε?
Αισθάνθηκε πιο μόνη από ποτέ. Ούτε άντρα, ούτε παιδί, μόνο εκείνη να περιμένει να πεθάνει. Ο χάρος θα το πήγαινε στο φούρνο?
Την έπιασε το ψυχοπόνιο όμως για το παλλικαράκι που θα γνώριζε. Είπε να δοκιμάσει. Έψαξε και βρήκε και το ταψί. Ο Βενέτης όμως δεν έψηνε φαγητό. Δεν υπήρχε πια κυριακάτικο φαγητό να ψήσει. Έτσι της είπε.
Θα δοκίμαζε στο φούρνο της κουζίνας.

Όταν σερβίρισε στο τραπέζι (τελικά δεν ήταν κακό παιδί ο Αλέξανδρος) είδε την κόρη της να κλαίει με μαύρο δάκρυ. Και καλά παιδάκι μου. Γιατί? Αφού στα έκανα όλα όπως τα ήθελες. Και Αλέξανδρος και κοτόπουλο με πατάτες και το βρωμόσκυλο σου έφερες να φάει τις πέτσες είπες μόνον και όχι τα κόκκαλα. Γιατί να κλαις?

Ο Φρέντυ ανησύχησε και κούνησε την ουρά με νεύρο. Ο Αλέξανδρος όλο αμηχανία έβλεπε τον παράδεισο των seventees να καταρέει.

Κάθε προσπάθεια συμβιβασμού θα αποτύγχανε πλέον δηλαδή?
Και όμως παιδί μου το κοτόπουλο έγινε καλούτσικο και στην κουζίνα λοιπόν... είπε δήθεν αδιάφορα. Ηταν ακριβώς ή ίδια συνταγή. Και ήταν τρείς όπως και τότε στο τραπέζι.

Δεν ήταν όμως ίδιο το κοτόπουλο αυτό. Δεν είχε τα μαύρα γράμματα επάνω. Που έγραφε με μαρκαδόρο στο ταψί...

Παπαγεωργίου

Αυτό έκανε το κοτόπουλο με τις πατάτες αξέχαστο. Το όνομα της οικογένειας. Παπαγεωργίου. Και ήταν μια λέξη για όλους. Αυτή που διάβαζε όταν με τα χεράκια της παιδάκι έφερνε το ταψί από το φούρνο.

Παπαγεωργίου ...

Στο ταψί και όχι στο ντουβάρι.

Υποκλοπές

Όταν ξέσπασε το σκάνδαλο αναρωτιόταν αν θα τον καλέσουν να υπερασπιστεί το διευθυντή της υπεύθυνης εταιρίας. Ήταν πολύ φιλόδοξος δικηγόρος. Δεν μπορούσε να λείπει από την υπόθεση. Έκανε μερικά τηλεφωνήματα να ασκηθεί και κάποια πίεση. Επισήμανε τις γνωριμίες του στου Μαξίμου και στην Βουλή. Περίμενε το τηλέφωνο να χτυπήσει, αδημονούσε, ματαίως όμως. Πληροφορήθηκε από την εφημερίδα ότι ανέλαβε άλλος δικηγόρος. Αγρίεψε λίγο αλλά συνέχισε επίμονα. Παρακολουθούσε καθημερινά την υπόθεση στην τηλεόραση και τις εφημερίδες. Έκοβε τα αποκόμματα για το ζήτημα και τα φυλούσε προσεκτικά. Σχημάτισε ένα τεράστιο αρχείο. Βρήκε και στο internet πληροφορίες. Χιλιάδες χαρτάκια σκέπασαν το τραπέζι του γραφείου του, μετά της κουζίνας… Κόλλησε και μερικά στον τοίχο. Τηλεφωνούσε πότε πότε στους γνωστούς του και περίμενε επίμονα.
Ήταν γι’αυτόν πολύ σημαντική υπόθεση.

Χρόνια σπούδασε δίκαιο των ΜΜΕ και των επικοινωνιών. Στη Γερμανία αρίστευσε. Το διδακτορικό του επαινέθηκε από όλους. Ο καθηγητής Adler το είχε πει σαφώς: Θα έκανε μεγάλη καριέρα.
Απογοητεύθηκε πρώτη φορά όταν δεν διορίσθηκε συνήγορος του Βασικού Μετόχου. Μετά είδε άλλες φάτσες και έμαθε για κάμποσους άσχετους ότι χειρίζονται το θέμα. Μετά η υπόθεση με το φιλί του Παπακαλιάτη. Πάλι δεν τον κάλεσαν. Τον απέφευγαν συστηματικά γιατί εκείνος ήξερε. Έπαιρναν μόνον τους πουλημένους. Να πχ τις προάλλες προσέλαβαν αυτόν που είναι στο παραδικαστικό κύκλωμα που αποκαλύφθηκε το καλοκαίρι πέρσυ. Και στην άλλη υπόθεση πήραν εκείνον τον πρώην Πασόκο που τώρα είναι συνεχώς στη Ρηγίλλης. Και μετά σου λέει κάθαρση της διαπλοκής.
Μετά όμως από το σκάνδαλο των υποκλοπών ανασκουμπώθηκε. Αυτή η υπόθεση ήταν δική του. Τηλεφώνησε και στον καθηγητή του στη Γερμανία που ήξερε έναν σύμβουλο του πρωθυπουργού.

Τέτοια ματαίωση όμως δεν μπορούσε πια να την αντέξει.

Περίμενε με το ραδιοφωνάκι ανοιχτό να παίζει. Του είχαν πει ότι κάνει κύματα και δεν μπορούν να τον παρακολουθούν. Έτσι όπως καταντήσαμε πλέον αν καλούσε, ο πελάτης, δεν έπρεπε να τους ακούσουν οι άλλοι. Του το είχε πει και ο φίλος του ο δημοσιογράφος στο Ντα Κάπο ότι όλους πλέον τους παρακολουθούν. Εκείνος ήξερε γιατί δούλευε στον αρχιμασώνο, το διαπλοκάρχη…Οι Υποκλοπείς.

Γιατί παντού πλέον υπήρχαν υποκλοπείς. Θυμόταν με άγχος και ίδρωνε πάντα εκείνο τον πελάτη που τον είχε προσλάβει πρώτη φορά τότε που ξεκίνησε η κινητή τηλεφωνία. Αρχικά τον διαβεβαίωσε ότι τα κινητά είναι ΟΚ. Μετά όμως του είπε το κόλπο. Έτρεμε ολόκληρος στη σκέψη ότι από πουθενά πλέον δεν μπορείς να κρυφθείς. Ούτε στη Μαρία τολμούσε να τηλεφωνήσει πια για τι ο πατέρας της ήταν στην Στετ. Είχε σίγουρα τον τρόπο να τον ακούει. Και εκείνος τι έκανε δα. Πότε πότε της έλεγε καμιά βρωμοκουβέντα. Κανένα ερωτόλογο, λίγο πρόστυχο ναι. Αλλά αυτά αρέσουν στις γυναίκες. Ούτε ένα ραντεβού δεν της ζήτησε. Τι ανάγκη την είχε άλλωστε.

Υποκλοπές. Εκείνος το ήξερε καλύτερα από τον καθένα. Γι αυτό και σπούδασε άλλωστε το ζήτημα. Μετά όταν έγινε και η ανεξάρτητη αρχή για το απόρρητο δικαιώθηκε. Όλη η Ευρώπη πια συμφωνούσε ότι είχε δίκαιο.

Μικρός άκουσε για πρώτη φορά τη φωνή μέσα του να του επισημαίνει να προσέξει. Ένα μικρό τσιπάκι υπήρχε στο μυαλό του, ένα δεύτερο στο πίσω πίσω δόντι του. Φρονιμίτη νομίζω το λέγανε. Εκείνος ήξερε ότι τον παρακολουθούν καλά. Αλλά όταν το είπε μια φορά στη μάνα του εκείνη γελούσε. Μετά ο πατέρας του τον πήγε και σε εκείνο το γιατρό. Φάρμακα, φάρμακα, στεναχώρια της μάνας. Όλα χωρίς νόημα. Βλακείες. Ο άνθρωπος ήταν μια χαρά. Τη νύχτα του φύτευαν στον εγκέφαλο το φριχτό εκείνο πληροφοριοδότη. Τη μέρα του έδιναν φάρμακα. Δήθεν για να φύγει και να μην ξανάρθει. Εκείνος όμως άκουγε τα πάντα. Δεν έχανε λέξη. Ούτε στιγμή.
Και έτσι είπε σε όλους ότι το τσιπάκι αφαιρέθηκε και ησύχασε και βρήκε την υγειά του. Όπως πήγαιναν θα του έκαναν ηλεκτροσοκ. Τόχε πει ο γιατρός. Αν συνεχίσει….
Αλλά τώρα πέρασε πια η περιπέτεια. Όλοι ήξεραν ότι είχε δίκαιο. Πόσα πέρασε και αυτός τόσα χρόνια. Ακούς εκεί σχιζοφρένεια. Ακούς εκεί κουβέντες.

Το ραδιοφωνάκι έκανε παράσιτα στο κινητό που χτυπούσε επίμονα τώρα.
· Μάλιστα?
· Ο κύριος Στεφαρής?
· Ποιος τον ζητά?
· Από την Εθνική Επιτροπή Απορρήτου, σας καλεί ο Πρόεδρος.

O Φρόιντ και η Σμυρνιά

Όταν έφθασαν στην Ελλάδα από τη Σμύρνη οι ιδέες της ψυχανάλυσης αποτελούσαν τη νέα μόδα στην Ευρώπη. Στα χρόνια που ακολούθησαν μα η πείνα, μα το δάκρυ, μα ο φόβος όλα ήταν τέκνα του παρελθόντος. Μνήμες που ζητούσαν δικαίωση και απαντήσεις. Η σύγχρονη σκέψη ήταν η ανάλυση του χθες. Εκείνη άκουγε πάντα να μιλούν για την «καταστροφή» και σιωπούσε. Λες και δεν την έζησε ποτέ. Ούτε φωτιά, ούτε καταστροφή, ούτε τίποτε.

Ήταν μια προσφυγοπούλα διαφορετική. Δεν ήρθε με το μεγάλο ρεύμα. Ούτε απένταρη. Μορφωμένη και όμορφη ξεκίνησε μια νέα ζωή με ψυχραιμία και θέληση. Οι φωτογραφίες της belle époque μαρτυρούν για μια καλλονή που ως φαίνεται από σκόρπια αλληλογραφία έκαψε καρδιές. Ζούσε πάντα στο παρόν.
Όταν η κόρη της έπαθε κατάθλιψη προχώρησε δραματικά αβοήθητη. Ο Φρόιντ δεν ήταν πια στη μόδα. Και μαζί του και οι ψυχίατροι. Μα ο φόβος της αρρώστιας, μα η έκπτωση της ψυχανάλυσης κανείς δεν δέχθηκε ότι μπορούσε με ένα απλό φάρμακο να σταθεί στα πόδια της. Σιγά σιγά πέθανε και τότε, πολλά χρόνια μετά τη belle époque, όλοι μιλούσαν για τη νέα μεγάλη επιδημία, την κατάθλιψη. Οι μνήμες και τα τραύματα, λίγο και η χημεία η κατάθλιψη έμεινε το μεγάλο αναπάντητο εύρημα της ψυχανάλυσης. Η εποχή πλέον διάβαζε Yalom. Όμως η κόρη της δεν ήταν ο Σοπενάουερ.

Εκείνη ήταν πάντα απόμακρη και τα γεγονότα την άγγιζαν ελάχιστα. Απανωτές συμφορές και απανωτά μεγαλεία ήρθαν και πέρασαν σαν όνειρο. Τώρα που δεν είχε πια χαμάμ, έκανε μπάνιο με αφρόλουτρο φαμάρ, πολύ καυτό και μετά αντί για τούρκικη κολώνια έβαζε στο σώμα της 4711. Δεν παραπονέθηκε για τίποτε ποτέ. Δεν θυμόταν και δεν αναμασούσε μνήμες ποτέ. Τις μνήμες της ίσως τις ήξεραν οι άλλοι από τη μαγειρική της ή κάτι παράξενες συνήθειες που είχε πότε πότε. Όταν έγιναν μόδα με την «πολίτικη κουζίνα» τα τούρκικα και ο «Παντελής», οι δικοί της ήταν προετοιμασμένοι με το καλύτερο. Τα σουτζουκάκια της, ο μουσακάς της έφερναν παραλήρημα και στον πιο εγκρατή. Ηταν πάντα αξιοπρεπής και καλοντυμένη. Όπως οι αστοί της Σμύρνης.

Η ομορφιά της με τα χρόνια έγινε μια μάσκα και η προσωπικότητά της τρομοκρατούσε στο πόκερ και τον πιο έμπειρο παίκτη. Νικούσε τις παρτίδες με τέτοια ευκολία, όταν οι άλλοι αγκομαχούσαν. Ο γιατρός της κόρης της οικογενειακός φίλος και συμπαίκτης στο πόκερ. Πάντα στον πληθυντικό, Χριστούγεννα ήταν μάλλον τότε, δοκιμάζοντας τον μπακλαβά που έκανε τέτοιες μέρες, τη ρώτησε πώς αντέχει. Το μυστικό της. Δεν του απάντησε. Δεν ήταν διόλου φλύαρη άλλωστε. Του χαμογέλασε και προσπέρασε αυτού του είδους τις σκέψεις. Εκείνη δεν τα καταλάβαινε αυτά.

Τη ζωή τη ζούσε. Δεν τη συζητούσε.

Εκείνος είχε σπουδάσει ψυχίατρος στη Βιέννη. Όταν έχασε την κόρη της μέσα από τα χέρια του απελπίσθηκε. Βλέπεις η κατάθλιψη σκοτώνει. Και η δουλειά που έμαθε ήταν η κουβέντα. Το παρελθόν. Οι ερμηνείες. Έτσι του έφευγε και εκείνου η ζωή, την οποία περνούσε παρέα με τις Ερινύες.
Όταν κάθισαν να συνεχίσουν την παρτίδα του σέρβιρε με τρόπο ένα δεύτερο κομμάτι μπακλαβά. Το δωμάτιο μοσχομύριζε βούτυρο και γαρίφαλο. Όμως εκείνη η χοληστερίνη…
-Όχι δεν θα πάρω, της είπε. Ένα φθάνει!
Δεν τον διόρθωσε. Δεν ήταν το χαρακτήρα της οι δεύτερες κουβέντες. Άφησε το κομμάτι δίπλα και συνέχισε την παρτίδα.
Ξαφνικά του χαμογέλασε.
Μια Ερινύα είχε ξεμυτίσει και έκλεβε αμυγδαλάκια και καρύδια από το ξεχασμένο στο πλευρό πιατάκι.

Χτικιό

Δυό χρόνια σε σανατόριο μετά τον πόλεμο και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου δεν είναι απλή υπόθεση. Ο κόσμος πέθαινε από φυματίωση σαν τις μύγες στη Νταού Πεντέλη. Ούτε ο πνευμοθώρακας τους έσωζε. Γκέτο θανάτου όπου όσοι επιβίωσαν της κατοχής πήγαιναν να πεθάνουν από τη φριχτή αρρώστια. Έφυγε από το χωριό του με αιμοπτύσεις για την Πεντέλη, έφηβος ακόμη. Όταν συνειδητοποίησε ότι είχε επιβιώσει ήταν στο χείλος του τάφου, εξήντα χρόνια μετά.
Όλη του η ζωή ήταν η ζωή με το χτικιό.
Επιστρέφοντας στην πατρίδα ήταν γεμάτος πίκρα. Κανένας δεν πήγε να τον δει. Ήταν νεκρός για όλους. Και όταν γύρισε όλοι ήταν ανήσυχοι. Διάλεγαν σχολαστικά τα μαχαίρια, τα πιρούνια, τα κουτάλια, τα ποτήρια, και τα δικά του τα έπλεναν ξεχωριστά. Ίσως να ήταν καλύτερα να είχε πεθάνει εντελώς.

Εκείνη έπινε νερό από το ποτήρι του. Ήταν ξανθιά και γαλανή και ζωντανή όπως ονειρευόταν τις γυναίκες τόσα χρόνια. Ήταν αφράτη και χαρούμενη. Γεμάτη αισιοδοξία. Και ήθελε έναν καλό και κατάλληλο σύζυγο. Είναι άγνωστο αν τον αγαπούσε. Κάποια τηλεφωνήματα χρόνια μετά που χώρισαν θα μπορούσαν να σε κάνουν να πιστέψεις ότι μέσα της υπήρχε κάτι. Τότε όμως δεν άντεξε. Περπάτησαν σε μερικά ακρογιάλια, βόλτες στην εξοχή, πονεμένα γράμματα και βαρύτατες λέξεις και ο γάμος με τον φαρμακοποιό ήταν γεγονός. Πήγε μάλιστα και στην Αθήνα. Τα κατάφερε.

Όσα χρόνια και να πέρασαν δεν την ξέχασε στιγμή. Μακάρι νάξερε και εκείνη πόσο πολύ πόσο συχνά την μελετούσε. Η γυναίκα του, η κόρη του όλοι του οι φίλοι τη θεωρούσαν την γνωστή άγνωστη με τα καταγάλανα μάτια. Κάποιοι αναρωτιόντουσαν περιπαιχτικά μήπως την φανταζόταν έτσι αγγελουδόμορφη, μήπως ήταν μια απλή χωριατοπούλα σαν τις άλλες.
Και εκείνος πάλι παράξενος άνθρωπος.

Όταν μιλούσε για το χτικιό δεν ήξερες: ήταν η μεταπολεμική φυματίωση ή ο έρωτας ο μεγάλος που τον έκανε να ζήσει τη ζωή ολόκληρη βαρυγκομώντας.

Volver

Έναν άνθρωπο που ζηλεύω ολόψυχα τον λένε Πέδρο Αλμαδοβάρ.

Πριν από λίγα χρόνια, ξεκίνησα να γνωρίσω την Ισπανία για χάρη του.

Στο λίγο χρόνο που είχα ανάμεσα σε διάφορες εργασίες της δικής μου ζωής.
Ζηλεύω το έργο του. Τη μοναδικότητα και την ποιότητά του. Τα χρώματα και την τέχνη του. Τη μουσική που διαλέγει. Την έμπνευση που έχει. Τα όσα δεν καταπνίγει. Που έκανε τον κόσμο να τον κοιτάξει και να μας δικαιώσει όλους. Που δημιούργησε ένα καινούργιο σινεμά. Που είναι και ζωγράφος και συγγραφέας και σκηνοθέτης και από όλα τα καλά.
Ζηλεύω τα όσα αισθάνεται. Το πώς τα εκφράζει. Το τι μπορεί να προκαλέσει με μια σκηνή.
Χαίρομαι που υπάρχει και που περιμένω κάθε ταινία του με ανυπομονησία.
Χαίρομαι που δεν ξέρω σχεδόν τίποτε γι’αυτόν αλλά που το όνομά του σημαίνει πολλά από όσα θα ήθελα να είμαι.
Στο Volver υπάρχει μια σκηνή ανεπανάληπτη.
Από χθες που το είδα στοίχειωσε μέσα μου.

Η Πενέλοπε ξεκινά ένα τραγούδι. Τραγουδάει.
-Η γυναίκαι και οι ρόλοι της.
Αραγε θα καταφέρω ποτέ να δημιουργήσω?

ΥΓ Συγγνώμη Νυκτιπόλε που δεν δουλεύω αρκετά τα κείμενά μου. Αλλά από τότε που επισήμανες ότι είναι λίγο επεξεργασμένα σχεδόν μου κόπηκε η όρεξη να γράφω εδώ μέσα. Θα προσπαθήσω και πάλι αυθορμήτως και με αδυναμίες. Δεν συνθέτω δα και την 9η συμφωνία…

και...."To παιδί "

· Αγόρι μου πόσο χαίρομαι πολύ που σε συναντώ. Τι όμορφο παλικάρι που έγινες, ίδιος η μανούλα σου. ………….
· Φυσικά την ήξερα τη μανούλα σου.

………………
· Φυσικά και την γνώρισα και δεν την ξέχασα ποτέ.

………………
· Είναι φυσικό να μην τη θυμάσαι. Ήσουν μωράκι που χάθηκε. Όπως το λες … την ώρα που σου ετοίμαζε την κρέμα για να φας. Ναι, πράγματι εκείνη δεν πολυέτρωγε έχεις δίκαιο.
…………………..
· Με ρωτάς πολλά μαζί. Μα την αλήθεια η μανούλα σου ήταν το ωραιότερο κορίτσι που συνάντησα στην Ελλάδα. Και φωτομοντέλο δεν είχα δει τόσο όμορφο. Έλεγα όταν την είδα ότι ήταν σαν τα μοντέλα που έβλεπα στο εξωτερικό. Δουλέψαμε στην ίδια δουλειά για καιρό. Όχι, όχι εκείνη ήταν πιο μικρή. Την χάζευαν όλοι. Τους έτρεχαν τα σάλια, όπως το λες. Της έφερναν κάθε μέρα τούρτες και γλυκά, όλοι οι άνδρες. Μα φυσικά το ξέρω γιατί εγώ τα έτρωγα. Εκείνη περιοριζόταν σε κανένα βραστό αυγό. Είχε μεγάλη αγωνία για την εικόνα της. Ντυνόταν άψογα. Και επειδή λυπόταν που την έλεγαν «χαζή», όπως συμβαίνει συνήθως με την όμορφες κοπέλες, ήθελε να σπουδάσει και όλο έγραφε επιστολές σε σπουδαία πανεπιστήμια.
…………..
· Τις φίλες της ? όχι δεν τις ήξερα. Σου λέω μόνο στη δουλειά την έβλεπα. Γνώρισα αργότερα αρκετές κοπέλες που την ήξεραν και συζητούσαν το χαμό της. Πράγματι τη ζήλευαν πολύ. Πράγματι υπέφερε από τις κακίες. Δεν έχει σημασία πόσος βαθμός αλήθειας υπήρχε σε όσα έλεγαν. Προσωπικά εμένα δεν με ένοιαζε. Μου άρεσε που την κοίταζα στο γραφείο που στόλιζε το χώρο. Μου έφθανε. Τα άλλα δε με ενδιέφεραν. Είχα και τα δικά μου να σκεφθώ.

………………..
· Όχι στο γάμο δεν με κάλεσαν. Έμαθα ότι ήταν σπουδαίος. Ούτε το μπαμπά σου τον γνώρισα ποτέ. Τον είδα μόνον στην κηδεία. Σκεπτόμουν για χρόνια μετά πόσο άδικη είναι η ζωή. Εγώ έτρωγα και τούρτες, είχα και ένα σωρό φλερτ, αγάπησα και με αγάπησαν και ζω ακόμη. Εκείνη την πήρε ο άνεμος πριν προλάβει να φάει ένα μεζέ από τη ζωή. Ήταν τόσο μα τόσο ευάλωτη σε όλα. Φοβόταν τόσο μήπως χαλάσει η εικόνα της και έτσι μια μέρα χάθηκε πριν φθαρεί.

…………………..

· Όχι μη το λες. Σίγουρα σε αγαπούσε. Η αγάπη της για σένα δεν έχει σχέση με την καρδούλα της που δεν άντεξε. Όχι δεν μου το είπε ,αλλά το φαντάζομαι… …………….
· Καλά μην εκνευρίζεσαι. Έχεις τα δίκια σου να είσαι θυμωμένος. Ούτε μπορείς να είσαι σίγουρος ότι αν ήταν 100 κιλά θα έμενε κοντά σου. Μπορεί και να ήταν γραφτό.

…………….
· Εγώ τι θα έκανα?
· Μα εγώ αγόρι μου, μην με παρεξηγείς που σε λέω έτσι, εγώ δεν έκανα παιδιά. Ενώ εσύ γεννήθηκες, υπάρχεις. Γιατί? Γιατί εγώ ήμουνα έξυπνη έλεγαν, και μετά έφευγαν οι μπαμπάδες. Και εγώ δεν ήθελα τέτοιους μπαμπάδες για το μωρό μου… Γι’αυτό σου λέω μη θυμώνεις και παραπονιέσαι.

…………….

· Α! καλώς το Μανώλη. Χαίρομαι που σε γνωρίζω Μανώλη. Δεν είναι απλώς ένας φίλος σου? Εν τάξει εμένα δεν με νοιάζει. Να με νοιάζει? Τι εννοείς? ……………………..
· Μα δεν είναι λόγια αυτά παιδιά. «Μόνοι μας οι άνδρες!»

Ποτέ με γυναίκα να κάνω έρημα παιδιά και μόνα?
· ….
· Να περνάτε λοιπόν καλά, παρέα και να ζείτε τη ζωή. Ε! όχι σαν εμένα, δεν εννοώ αυτό. Σίγουρα όχι μόνον βραστά αυγά και κοτόπουλο. Μα φυσικά και τούρτα και καριόκες και από όλα τα γλυκά και τις σοκολάτες. Και εκδρομές, και παρέες, και χαρές.,.. έχετε δίκαιο όλα. Όλα είναι η ζωή.
· Και τα παιδιά?
· Εν τάξει, εν τάξει, η φωνάζετε.... Όχι λοιπόν στα παιδιά!

................

O … γάτος

Από παιδί ονειρευόταν ένα σκύλο. Πίστευε ότι η «Λάσση» ήταν μαζί του όταν έπαιζε μοναχικό παιδάκι σαν αυτό που έβλεπε στην τηλεόραση. Ο αδελφός του, ο φανταστικός του προστάτης, ο ήρωας των παιδικών του χρόνων. Ο σκύλος δεν αποκτήθηκε ποτέ. Ενας γάτος υποκατέστησε την παρέα που δεν είχε. Αναρωτιόταν με τα χρόνια περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας και κοιτάζοντας τα pet- shop που φύτρωναν μέρα με τη μέρα περισσότερα τι έχει απομείνει από την «οικογένεια» που ήξερε κάποτε.
Ο γάτος του μοιραζόταν τη ζωή του για πολλά χρόνια. Ήταν η σκιά του και η ανάσα του. Ο μόνος που ήξερε τα μυστικά του. Ο μόνος που τον έβλεπε να κλαίει και να καταστρώνει σενάρια για να άρει την βαθύτατη μοναχικότητά του.
Ο γάτος γέρασε πολύ. Τα κόκαλά του διαγράφονταν στο σώμα του το τόσο μα τόσο συνηθισμένο. Στο μοντέρνο διαμέρισμα η παρουσία του ήταν πλέον αταίριαστη. Ο γάτος όμως αρνιόταν να πεθάνει με πείσμα.
Για κείνον ο γερασμένος του γάτος ήταν ο λόγος για άπειρες ενοχές, συναισθήματα. Έβλεπε και τα blog και ήταν σίγουρος. Δεν ήταν αυτός ο μόνος. Και άλλοι bloggers είχαν πάθος με τις γάτες. Σαν οικογένεια ήταν και γι’αυτούς. Σαν παιδιά τους. Παρηγοριόταν.
Κάποτε ο γάτος πέθανε. Δεν ήξερε πια αν έκανε ότι έπρεπε να κάνει. Τον φρόντισε όσο έπρεπε? Δεν τολμούσε να μιλήσει σε κανέναν. Σκεφτόταν μήπως τον κοροϊδέψουν. Παρηγοριά του τα blogs τόσων και τόσων γατόφιλων. Μια δικτυακή οικογένεια ανθρώπων και γάτων.
Το πρωί σήμερα ξεκινώντας τη μέρα είδε στο δρόμο τη γάτα του γείτονα περιστοιχισμένη με τα μωρά της. Τα φρέσκα της γατάκια όλα όμοια με το δικό του το μακαρίτη. Ναι, αλλά ο δικός του ήταν διαφορετικός. Ήταν μοναδικός και ανεπανάληπτος. Ερημος αναζήτησε τον αδερφό του. Τον ήρωά του, την παρεούλα του.
Βούρκωσε. Κατευθύνθηκε στο γνωστό pet-shop που ήξερε στην περιοχή και πήρε ένα κουτάβι. Ένα όμορφο λάμπραντορ. Τα έβλεπε στις διαφημίσεις και τα λάτρευε. Θυμόταν τότε που ήταν παιδί. Το πήρε στα χέρια ολόκληρος άνδρας και έδωσε άδεια στον εαυτό του.
Το όνειρό του ήταν πραγματικότητα.

Σαν το Ρεμύ με τα σκυλιά του πεθαμένου σενιόρ Βιτάλι ξεκίνησε να αναζητήσει την οικογένειά του.

Ave Maria - Η μαμά

Αποφάσισε να γίνει μητέρα για την αγάπη κάποιου που δίσταζε να δεσμευθεί μαζί της. Ήταν εκείνος πίστευε, σημαντικός και εκείνη τίποτα σπουδαίο. Καλλιτέχνες και οι δυό. Γέννησε το παιδί χωρίς να απαιτηθεί σύγκρουση ή εκβιασμός.

Ο Πατέρας είχε ήδη παντρευτεί μια άλλη.

Η μητέρα μεταλλάχθηκε σε σύγχρονη ανύπαντρη μητέρα με όλο τον ιδεολογικό εξοπλισμό που απαιτείται. Απολύτως άνεργη. Ευλογημένη όμως ανάμεσα στις γυναίκες με το πολύτιμο τέκνο της.
Το παιδί, κοριτσάκι, αν και χωρίς φωτοστέφανο ήταν ο μεσσίας της μοναδικότητας της. Το νόημα της ζωής της. Το αγαπούσε με πάθος και κτητικότητα.
Ήταν όμως και παραδοσιακή. Έπρεπε να το μεγαλώσει με αρχές, φουστανάκια και πολυτέλειες. Επιστρατεύθηκαν άλλοι χρηματοδότες. Εκείνη με ηρωισμό και ανευθυνότητα τους έριξε όλο το βάρος.
Λίγο καιρό πριν παντρευτεί το νέο σύντροφό της διεκδίκησε την αναγνώριση του τέκνου από το φυσικό πατέρα. Τη βρωμοδουλειά την έκανε μια φίλη της δικηγόρος και η χαζομάρα/τρομάρα του Πατέρα.
Στο γάμο της μαμάς η μικρή ήταν παρανυφάκι μαζί με το γιό του καινούργιου μπαμπά από τον προηγούμενο γάμο. Η μαμά έκανε και άλλο παιδί. Με πίστη στη θεία πρόνοια και την καλή της τύχη κάθε παιδί ήταν και μια άγκυρα νόμιζε προς τη σταθερότητα που χρειαζόταν. Ο σύζυγος δεν ήταν απένταρος. Δεν ήταν όμως και τίποτε σπουδαίο. Είχε και μια φριχτή αριστερή μαμά που βασάνιζε την όψιμη και παράδοξη νύφη.

Με δάνεια αγόρασε καινούργιο αυτοκίνητο, κράτησε το παλιό, αγόρασε σπίτι και φόρτωσε τις κάρτες ανεκπλήρωτες επιθυμίες δικές του και της μαμάς.
Η κόρη της αρίστευε και πάχαινε. Η μαμά την ταΐζε φιλοδοξίες και πολύ φαγητό. Ήταν όμορφη λιγομίλητη και χοντρούλα. Όταν δεν της έδωσαν τη σημαία στην 6η δημοτικού η μαμά έστειλε το σύζυγό της να λύσει το θέμα, αυτός τη φίλη τη δικηγόρο και τελικά τη σημαία την κράτησε ένα άλλο παιδάκι.

Κάποια στιγμή τα οικονομικά πήγαν κατά διαβόλου. Η μαμά ζούσε την ουτοπία της. Όλα θα λυθούν με αισιοδοξία. Ο σύζυγος προσέτρεξε σε τρίτους επικαλούμενος τα παιδιά. Και την αγάπη της μικρής.
Όταν η μικρή διασφάλισε σημαντικό χαρτζιλίκι από τη νονά, η μαμά, της το πήρε όλο.
Το άλλο παιδί βλέπεις είχε μαθησιακές δυσκολίες.

Ο γιος της.

Ο μπαμπάς

Ο μπαμπάς που φοβάται να σε πιάσει στα χέρια, που σε σηκώνει όταν είσαι μικρός ψηλά, που σε χαζεύει σαν το 8ο θαύμα, που δεν ξέρει πώς να σε ταΐσει, ο μπαμπάς που μαλώνει, που παραχαϊδεύει, που σε πάει και καμιά βόλτα και σου παίρνει και τα περισσότερα παγωτά, ο μπαμπάς που γυρίζει από τη δουλειά, που όλο λείπει και που όλο τον ψάχνεις αλλά και προτιμάς την απουσία του, ο μπαμπάς που φοβάσαι και υπολογίζεις, που ζηλεύεις και μιμείσαι, που μισείς και φθονείς,
Ο μπαμπάς της ιστορίας και της ψυχανάλυσης, της οικογενειακής φωρογραφίας, που οδηγεί το αυτοκίνητο και έχει τα λεφτά, ο εχθρός της μαμάς και της γιαγιάς, ο πρώην της μαμάς, ο μπαμπάς των παιδιών του νυν της μαμάς, ο μπαμπάς της μαμάς (που όμως εγώ μπαμπά δεν έχω…)
Ο πατέρας της θρησκείας και ο Πάτερ ημών,
Ο πατέρας του Χριστού, του Βαγγέλη, ο Πατερούλης, Ο Πατέρας του Πατερναλισμού, ο πατέρας της επιστήμης (κάθε επιστήμης)
Δεν υπάρχει πια.

Μαμάδες ανεξάρτητες και πληγωμένες τον υποκατέστησαν με δάνειο σπέρμα από δότες
Μαμάδες καταπιεστικές και κυριαρχικές τον οδήγησαν ως γιό προβληματικό να αρνείται την πατρότητα
Μαμάδες εγκαταλελειμμένες σε μαθαίνουν ότι είναι καλύτερα δίχως του
Μαμάδες μόνες που κλαίνε τα βράδια σου θυμίζουν ότι θα ήταν καλύτερα να μην υπήρχε
Μαμάδες προβεβλημένες δηλώνουν ότι περιττεύει

Άνδρες θυμωμένοι προτιμούν να ξεχνούν το θεριό της εφηβείας τους
Άνδρες πληγωμένοι θέλουν να ξεπεράσουν το μπαμπά τους
Άνδρες μόνοι αναρωτιούνται γιατί δεν τους συμπαραστάθηκε ποτέ
Άνδρες τρυφεροί προτιμούν μια γυναίκα μπαμπά …
Κόρες αποκαρδιωμένες λυπούνται που τους βλέπουν με γυναίκες νεότερές τους
Κόρες απογοητευμένες απορρίπτουν για χάρη του όλους τους άνδρες του κόσμου
Κόρες εξαρτημένες απορρίπτουν για χάρη του όλους τους άνδρες του κόσμου….
Υπάρχει όμως πάντα ο άνδρας που μπορεί να είναι ο μπαμπάς κάθε παιδιού.
Γι’αυτό πικραίνομαι πολύ και διαφωνώ κάθε φορά που κάποια γυναίκα δηλώνει ότι επιλέγει (με πάμπολλους τρόπους πλέον) να έχει παιδί (όχι απαραίτητα να το γεννήσει αλλά με κάποιο τρόπο να το έχει) χωρίς μπαμπά.
Γι’αυτό διαφωνώ με τις μαμάδες της προηγούμενης γενιάς που τόσο εύκολα ενίοτε συμβουλεύουν: να κάνεις ένα παιδί και να χωρίσεις, να κάνεις ένα παιδί μόνη σου βρε αδερφέ, τι τους θες τους άνδρες….
Γι’αυτό διαφωνώ με την αρκετών ετών μόδα που θέλει κορίτσια να υποκλέπτουν παντοιοτρόπως σπέρμα και μετά ο άλλος ή να πληρώνει ή να υβρίζεται…
Γι’αυτό προβληματίζομαι με την τόση προβολή της εικόνας του εφήμερου ή ανύπαρκτου μπαμπά του περαστικού αρσενικού το οποίο μας ενδιαφέρει ελάχιστα.
Γι’αυτό τα κίνητρα στις ανύπαντρες μητέρες με βρίσκουν να προβληματίζομαι
Γι’αυτό τα ομοφυλόφυλα ζευγάρια που «τεκνοποιούν» με προβληματίζουν
Γι’αυτό λατρεύω τον Αλμαδοβάρ που συλλογιέται ποιητικά το ζήτημα και απάντηση όπως και εγώ δεν έχει

Το παιδί χωρίς τον πατέρα του για τη γυναίκα πιστεύω είναι ένας άγνωστος τρίτος που θα έρθει στη ζωή της και θα δικαιώσει μια φαντασίωση απλώς μέχρι να μισηθεί για το βάρος που της προσφέρει (έστω και σιωπηλά)
Το παιδί χωρίς, τον έστω και προσωρινό σύντροφο, θα είναι ένα παιδί που θα έχει πατέρα (η μαμά δεν θα έχει τον ίδιο σύντροφο)

Και προτιμώ αν ποτέ αποκτήσω (καθ’οιονδήποτε τρόπο) παιδί να έχει μπαμπά τον άνδρα που θα αγαπώ και μόνον. Πιστεύω ότι παιδί – τέκνο δεν υπάρχει χωρίς μπαμπά. Το πιστεύω βαθειά.

Ο μπαμπάς είναι το όνειρο κάθε μαμάς, ας είμαστε ειλικρινείς.

Και το παιδί. Αλλά το παιδί είναι ένα άγνωστο πρόσωπο, ένα αίτημα για δικαίωση και αθανασία πριν το μπαμπά.
Μ’αυτό τον τρόπο και χωρίς Πατέρες, πατερναλισμούς και Πάτερ Ημών, εν επιγνώσει ότι ένας σύγχρονος γιος δεν επιθυμεί τη σταύρωση για να φέρει τη βασιλεία των ουρανών στον κόσμο του Πατέρα του, εγκαταλελειμμένος από ΑΥΤΟΝ αιώνες και δεκαετίες, ο μπαμπάς ξεσηκώνεται να αναγεννάται.
Θα τον βρείτε ακόμη και σε γειτονικά μπλογκ να λατρεύει το παιδί του
Θα τον βρείτε να ποζάρει με τα παιδιά της Αντζελίνας ή να ζητά μοσχεύματα για το υιοθετημένο του παιδί (το θυμάστε αλήθεια εκείνο το απίστευτο παλικάρι πέρσι στην τηλεόραση?)
Θα τον βρείτε παντού να δημιουργεί τη νέα του ταυτότητα. Μη σας αποθαρρύνει που σπανίζει. Ίσως να αλλάζει και όνομα, κέλυφος και εικόνα.
Απαντήσεις για όλα δεν έχουμε. Ούτε πατέρα να τις προσφέρει.
Αυτή είναι η μαγεία της αναζήτησης. Ο μπαμπάς είναι μαζί μας σε αυτή.

Η αιώνια επιστροφή και η επιστροφή στα θρανία

Ανήλικος Σεπτέμβρης και σχολικά είδη. Κασετίνα, μολύβι, γόμα και άγχος για τη χρονιά που ξεκινά, καθιστική σε ένα θρανίο, υποταγμένη στη φωνή της δασκάλας, τρομακτική υπό την απειλή του βαθμού και γεμάτη όνειρα για την απόλυτη στιγμή της ενηλικίωσης που το σχολείο θα τελειώσει και θα αρχίσει η αληθινή ζωή.

Ενήλικος Σεπτέμβρης και αρχή ενός νέου κύκλου προσδοκιών που δεν μοιάζουν να πραγματοποιούνται, ρουτίνας που προσεγγίζει απειλητική, συμβιβασμών που κανείς δεν επιθυμεί και όλοι πράττουμε, δουλειάς για όσους έχουν την πικρή τύχη να έχουν κατοχυρώσει, σισύφειας επιστροφής στον ίδιο κύκλο που στο βάθος του υπόσχεται μόνον το φυσικό τέλος. Αν νομίζουμε ότι τα καταφέραμε στη ζωή και είμαστε από τους εντός…

Στη μέση τα παιδιά των εισαγωγικών εξετάσεων. Και πρώτα από όλα αυτά που «δεν τα κατάφεραν».

Το ποστ αυτό το αφιερώνω ολόψυχα σε όσους απέτυχαν στις πανελλήνιες και δεν βιώνουν φέτος έναν πανηγυρικό Σεπτέμβρη αλλά πενθούν τον εαυτό τους και την αδυναμία τους να καταφέρουν όσα η κοινωνία περίμενε από αυτούς. Στους 18 χρονώ πιτσιρικάδες που νομίζουν ότι είναι ηττημένοι. Εκείνοι μόνον. Αν ήμουν πραγματικά δυνατή θα τους χάριζα σαν δώρο ένα ζευγάρι φτερά.

Και σε όσους άλλους ξεχνούν να γιορτάζουν καθημερινά τον εαυτό τους (με τα δεινά του συμπεριλαμβανόμενα) και πικραίνονται και η στεναχώρια τους δεν έχει τελειωμό νομίζοντας ότι κάπου στην άλλη όχθη του κόσμου κάθονται και ξαποσταίνουν οι νικητές αυτής της ζωής. Αυτοί για τους οποίους υπάρχει το αιώνιο καλοκαίρι. Αν ήμουν πραγματικά δυνατή θα τους χάριζα σαν δώρο ένα ζευγάρι γυαλιά.

Η επίγνωση ότι δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι κατακτιέται για κάποιους σταδιακά. Υπάρχουν μόνον περιστασιακές διηγήσεις ανθρώπων που ιστορούν το βίο τους ως το μόνο ορθό. Αυτοί είναι οι πλέον ανασφαλείς και αυτοί που μέλλει να διαψευσθούν από τον επόμενο όμοιό τους. Η σειρά βλέπεις της ιστορίας των ανθρώπων αποτελείται από συνεχόμενες και συχνά αντιφατικές διηγήσεις ανασφαλών προσωρινών νικητών που επιμένουν στην ιστορία τους μήπως και κάποιος τρίτος πεισθεί ότι έζησαν. Σήμερα πιά με τα ΜΜΕ και την εφήμερη δόξα τους τούτο είναι απόλυτα αντιληπτό.
Ξέρω φυσικά ότι τα ΜΜΕ σας έδειξαν τους πρώτους των πρώτων. Ξέρω ότι η μάνα σας βούρκωσε που εσείς δεν είσαστε ένας από αυτούς.
Ξέρω ότι πονάει να είσαι από τους έξω και ο φόβος σε κάνει να πιστεύεις ότι μόνον εσύ δυστυχείς. Ξέρω την οργή της απόρριψης. Ξέρω τη μοναξιά της.
Ξέρω πάλι ότι κάποιοι πιστεύεται ότι μόνον εσείς ξαναζευτήκατε το ζυγό, αρχίσατε το ωράριο, μόνο για σας φθινοπωριάζει ενώ για άλλους το καλοκαίρι συνεχίζεται.
Όμως ξέρω ότι τα ΜΜΕ του χρόνου θα δείξουν άλλους και άλλους και άλλους και όλοι μαζί θα ξεχασθούν όπως και οι νικημένοι όπως και όλοι μας. Πρωθυπουργοί, κονομημένοι, σούπερ μοντέλα, πλανητάρχες και ο πρώτος των πρώτων στο πολυτεχνείο θα είναι απλώς ένα μικρό σκουπιδάκι λήθης στο χρόνο που όλα τα προσπερνά.
Ένα μοντέλο ζωής επιβάλλουν όλοι που μας λένε να το ακολουθήσουμε και όταν βλέπουμε ότι δεν βγάζει πουθενά μας δίνουν φάρμακα και αλκοόλ και άλλα βοηθήματα για να πιστέψουμε ότι το λάθος είναι σε μας και όχι σε εκείνους.
Η ζωή μου έμαθε ότι πιότερο και από τον ηττημένο τιμωρείται ο νικητής. Ο κύριος λόγος είναι ότι πίστεψε στο μηχανισμό της νίκης και της ήττας και έτσι θεώρησε ότι δεν τούδωσε η ζωή όσα άξιζε. Αχ αυτός ο προμηθεϊκός άνθρωπος! Πόση ζημιά έκανε στην κάθε μας μέρα.
Ας είναι αυτή σας η αποτυχία να βοηθήσει να βρείτε τους εαυτούς σας κάπως νωρίτερα και μαζί σας και εμείς που σκεπτόμαστε το κόστος της επιστροφής στη ρουτίνα. Τη ρουτίνα αυτών που πέτυχαν κάποτε στις πανελλήνιες και συνειδητοποίησαν νωρίς τι κούφια λόγια ήταν αυτές οι υποσχέσεις και πόσα καλοκαίρια χάθηκαν ενόψει της προσδοκίας μιας επαλήθευσης που δεν θα έρθει ποτέ.

Αν έχετε παιδιά που επιστρέφουν στα σχολεία, αν επιστρέφετε στα σχολεία εσείς προσωπικά είτε σα μαθητές είτε σα δάσκαλοι νάχετε μια Καλή Χρονιά, να επαινείτε με κάθε αφορμή τους άλλους και να κάνετε πολλά πολλά σκασιαρχεία, πολλές πολλές κοπάνες και νάστε γεμάτοι γέλιο και ανεμελιά.
Αν πάλι γυρίζετε στις δουλειές σας νάχετε μια Καλή Χρονιά, να επαινείτε με κάθε αφορμή τους άλλους και να κάνετε πολλά πολλά σκασιαρχεία, πολλές πολλές κοπάνες και νάστε γεμάτοι γέλιο και ανεμελιά.
Αν τέλος δεν έχετε δουλειά νάχετε μια Καλή Χρονιά, να επαινείτε με κάθε αφορμή τους άλλους και να κάνετε πολλά πολλά σκασιαρχεία, πολλές πολλές κοπάνες και νάστε γεμάτοι γέλιο και ανεμελιά.

Η ζωή είναι ένα ξέφρενο σκασιαρχείο. Μια καλή κουβέντα. Μια ανέμελη στιγμή.