tag:blogger.com,1999:blog-282619492012-02-16T12:14:48.835-08:00Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.comBlogger791100tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-24610267354514731952008-10-05T03:49:00.000-07:002008-10-05T03:52:44.363-07:00Η eleni63 γράφει πλέον επώνυμα στο blog <a href="http://justar-lawblog.blogspot.com/">Νομικά Νέα.</a><br />Διατηρεί επίσης blog φωτογραφιών με θέμα <a href="http://lamouramort.blogspot.com/">Ερωτας ως το Θάνατο</a>.<br />Ευχαριστώ όλους τους φίλους που με αναζήτησαν!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-2461026735451473195?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-35222300530483033812007-06-11T08:05:00.000-07:002007-06-11T08:13:58.238-07:00<div align="justify">Ολοι διαβάζουμε με ενδιαφέρον την ιστορία της θυγατέρας Στεφανή ήδη και λέκρορος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με το έργο τέχνης κατά του οποίου έδρασε ο Υπουργός Πολιτισμού. </div><div align="justify">Ανώνυμη καταγγελία οδήγησε την ελληνική αστυνομία στην αυνανιζόμενη κυρία υπό τους ήχους του εθνικού μας ύμνου. </div><div align="justify">Και έγινε το έλα να δεις.</div><div align="justify">Ολοι μάθαμε για το κορίτσι που δημιούργησε το "έργο" όλοι θυμηθήκαμε το Outlook, όλοι γράψαμε παντού τις σκέψεις και τις ιδέες μας. Απίστευτη προβολή. Το κόλπο γνωστό. Λίγη λογοκρισία, κανένα δικαστήριο και το κάθε Μ στη ν γίνεται σπουδαίο και λαοπρόβλητο. Είδατε τα καμώματα του Κωδικού Ντα Βίντσι! Το καλύτερο διαφημιστικό γεγονός. Μέχρι και τα θρησκευτικά αισθήματα των κινέζων έθιξε...</div><div align="justify"> </div>Εμένα πάλι ένα μόνο με προβλημάτισε.<br /><br /><div align="justify">Πώς την πάτησε πάλι ο νυν Υπουργός Πολιτισμού. </div><div align="justify">Δεν είδε τα παθήματα του προκατόχου του επί του αυτού θέματος? Γιατί έσπευσε να γίνει ρεζίλι? Να προβεί σε αυτόφορες συλλήψεις?</div>Μόνον δύο απαντήσεις έρχονται στο νου μου!<br /><div align="justify">-Συμφώνησε στην προβολή της δημιουργού και του δημιουργήματος κατά τον αποτελεσματικότατο αυτό τρόπο αναλαμβάνοντας το ρίσκο των σχολίων υπό το δέος Καρατζαφέρη και λοιπών θερμοκέφαλων εθνικιστών...</div><div align="justify">ή δεύτερη</div><div align="justify">-ούτως ή άλλως κανείς δεν ξέρει τι του γίνεται...</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Εσείς τι λέτε για το θέμα?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-3522230053048303381?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-74180519864477228112007-06-05T01:10:00.000-07:002007-06-05T01:22:36.549-07:00<div align="justify">H μεγάλη κινητοποίηση της κοινωνίας των μπλόγκερς για διάφορα ζητήματα κατά καιρούς δίνει έρεισμα για πολλές σκέψεις.</div><div align="justify">Πόσο αλήθεια ανάγκη υπάρχει για εξεύρεση κοινού πεδίου αλληλεγγύης σήμερα?</div><div align="justify">Πόσο πολύ πιστεύει κανείς ότι με τον τρόπο αυτό ανήκει σε μία ομάδα και αναζητά κοινά αγαθά?</div><div align="justify">Πόσο έντονα το μέσον υπηρετεί τις προσδοκίες μας για τη ζωή?</div><div align="justify">Πόσο έντονη είναι η ανάγκη "αναγνωσιμότητας" των εσωψύχων των ανθρώπων ώστε να κινούνται κατά τον τρόπο αυτό?</div><div align="justify"> </div><div align="justify">αλλά και γιατί τέτοιες γενικεύσεις?</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Γιατί άνθρωποι με τόση ποιότητα και αναζητήσεις τείνουν να ονομάζουν "αλμπάνηδες" ομάδες ανθρώπων?</div><div align="justify">Γιατί με τόση προχειρότητα καθιστούν τη λύπη τους για την απώλεια ενός ανθρώπου κόλαφο κατά ενός ολόκληρου επαγγελματικού κλάδου?</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Το κορίτσι πάει. Και όπως κάθε ψυχή που χάνεται τόσο νέα είναι κρίμα και άδικο. </div><div align="justify">Το ξέρει πρώτα η ίδια. Και θυμώνει.</div><div align="justify">Το ξέρουμε όλοι. Και προσκηνούμε τα πάθη της.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Αλλά γιατί τέτοιες γενικεύσεις από ανθρώπους που ανοίγουν τις ψυχές τους στην δικτυακή κοινότητα?</div><div align="justify">Μήπως και αυτό δεν είναι ένας άλλος θάνατος? ενας μικρός αθώος φόνος?</div><div align="justify"> </div><div align="justify">...</div><div align="justify"> </div><div align="justify">όπως το καταλάβατε! </div><div align="justify">Κάποιο γιατρό, κάποια γιατρίνα θάψαμε με τα χεράκια μας που ίδρωνε να κάνει τη ζωή μας καλύτερη. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Ξέρετε πόσοι παλεύουν με ζήλο και αυτοθυσία για μια επιπλέον ανάσα μας?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-7418051986447722811?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-39723767061208506482007-05-24T08:46:00.000-07:002007-05-24T08:48:33.649-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RlWzt1XR1_I/AAAAAAAAAOQ/xBJILrfVi74/s1600-h/buddha_41.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5068154555675564018" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RlWzt1XR1_I/AAAAAAAAAOQ/xBJILrfVi74/s400/buddha_41.jpg" border="0" /></a><br /><div><br />Χαθήκαμε </div><br /><div><br />Φίλοι και Φίλες<br /><br />Πάει καιρός που χάθηκα και ο λόγος είναι για άλλη μια φορά η αναζήτηση μιας καλύτερης εκδοχής του blog μου.<br />Διαβάζω ανελειπώς πολλούς φίλους και χαίρομαι που η μικρή μας κοινωνία συνεχώς βελτιώνεται.<br />Επιστρέφω λοιπόν με κέφι.<br />Εχω κάποιες παλιές οφειλές αρχικά τις οποίες θα εκπληρώσω και βλέπουμε<br /><br /><br />Για σας και χαρά σας.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-3972376706120850648?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-84792056441870190542007-03-25T03:02:00.000-07:002007-03-25T03:15:56.826-07:00<div><div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RgZI_CGVGsI/AAAAAAAAANc/E_5Rp8ckq4k/s1600-h/piaf6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045800680247597762" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RgZI_CGVGsI/AAAAAAAAANc/E_5Rp8ckq4k/s400/piaf6.jpg" border="0" /></a>Οι γαλλικές εκλογές πλησιάζουν θέτοντας κάποιους από εμάς ενώπιον της ιστορίας της ζωής μας. Tων οραμάτων μας και των ψευδαισθήσεών μας. Της εφηβείας μας και της ωριμότητάς μας.<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045800431139494530" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RgZIwiGVGoI/AAAAAAAAAM8/0qEyYRUtCC0/s400/piaf2.jpg" border="0" /><br />Ποιος αλήθεια θα μπορούσε να πιστέψει ότι το δίλημμα για τις προεδρικές εκλογές θα ήταν τέτοιου είδους? Ποιος θα πίστευε ότι ο Σαρκοζί θα μπορούσε να είναι ένας υποψήφιος πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας? Κάποτε η γαλλική πολιτική ήταν στο νου μας ποίηση περισσότερο, ελευθερία, ισότητα, δημοκρατία, και.... εκείνη η ξεχασμένη fraternite. Κάποτε το κόκκινο κρασί και η φιλοσοφία έχτισαν το παλάτι των φιλελεύθερων κατοίκων ενός ανεκτικού και πλουραλιστικού κόσμου. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045800375304919666" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RgZItSGVGnI/AAAAAAAAAM0/b5gJztJ5CZk/s400/piaf+1.jpg" border="0" /><br />Ποιος από όσους από εμάς η Piaf είναι κάτι περισσότερο από μια καινούργια ταινία δεν σκέπτεται κάπως έτσι?<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045800633002957490" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RgZI8SGVGrI/AAAAAAAAANU/xUfr0kSQWso/s400/piaf5.jpg" border="0" /><br />Είδα πολλούς στο σινεμά. Λιώμα στο κλάμα κάποιοι.<br />Όμως σήμερα όσοι αγάπησαν το όραμα μιας Γαλλίας όπως ενσαρκώθηκε από κάποιες ποιητικές φιγούρες είμαστε πολύ στοχαστικοί.<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045800555693546146" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RgZI3yGVGqI/AAAAAAAAANM/Ad9lgxsQ3wI/s400/piaf4.jpg" border="0" /><br />Η Γαλλία δεν ήταν φυσικά ποτέ τόσο ποιητική όπως την φαντασθήκαμε κάποιοι και ίσως τη βιώσαμε με τα χρώματα της φαντασίας μας ακόμη και επί τόπου.<br />Με βασιλική παράδοση ποτέ δεν ξέχασε την αριστοκρατική της πάστα. </div><div align="justify">Οι "άλλοι" ήταν πάντα κατώτεροι.<br />Με φασιστικές τάσεις λάμπρυνε τον β πόλεμο με απόλεμους προδότες παρότι υπήρξαν και άλλοι.<br />Με το Παρίσι να διακοσμείται με άπειρους στρατηγούς και μεγαλείο η Δημοκρατία της ήταν πάντα πολύ ιδιαίτερη. Οι ξένοι ήταν πάντα ευπρόσδεκτοι, αλλά όχι ίσοι. Και η Piaf όπως και τόσοι άλλοι μια εύπεπτη ξένη που με την οντότητά της στόλισε το Οlympia και το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Μια κυρία της οποίας άλλαξε το όνομα και ξεχάστηκε η αραβική καταγωγή.<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045800740377139922" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RgZJCiGVGtI/AAAAAAAAANk/xh6d_8QfgRE/s400/piaf8.jpg" border="0" /><br /><br />Με γιαγιά την Emma (Aïcha) Saïd ben Mohammed και μητέρα την Annetta Giovanna Maillard μόνον ο ακροβάτης πατέρας Louis-Alphonse Gassion και η Αγία Θηρεσία (όχι βέβαια της Αβιλα! Του Lisieux) που της έδωσε το φως της έμοιαζαν να είναι Γάλλοι στη ζωή της. Ένας ακροβάτης και μία Αγία για ένα παιδάκι που γεννήθηκε σε γειτονιά μεταναστών στο Παρίσι του 1915. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045800482679102098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RgZIziGVGpI/AAAAAAAAANE/zxrwcCtv5Ls/s400/piaf+3.jpg" border="0" /><br />Το όραμα της ιδεολογίας που έχτισαν μερικοί ξεχωριστοί άνθρωποι που υιοθέτησαν τη Γαλλία και ιδίως, το Παρίσι σαν τόσο φιλοξενίας, να το κρατήσουμε. </div><div align="justify"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045800817686551266" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 147px; CURSOR: hand; HEIGHT: 102px; TEXT-ALIGN: center" height="80" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RgZJHCGVGuI/AAAAAAAAANs/odk5WIynHbw/s400/piaf9.jpg" width="126" border="0" /></div><div align="justify">Το έργο τους και την ψυχή τους να την αγαπήσουμε. Εχει άλλωστε ξεχωριστή γοητεία.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045800886406028018" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RgZJLCGVGvI/AAAAAAAAAN0/8p7xkzMhnw4/s400/piaf+10.jpg" border="0" /></div><div align="justify">Τα σώματά τους στο νεκροταφείο Pere Lachaise ή στο Pantheon να τα αφήσουμε να αναπαυθούν. Η Γαλλία τους επιστράτευσε στην πορεία για μια δημοκρατική, ώριμη, ποιητική, εναλλακτική, απελευθερωμένη, μοιραία, τραγική, χαριτωμένη, συγκλονιστική και ερωτική φαντασίωση.<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045800963715439362" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="284" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RgZJPiGVGwI/AAAAAAAAAN8/4RVFHEUNhyM/s400/-Piaf.grave+10.jpg" width="208" border="0" /><br /><br /><br /><br /><br /><div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-8479205644187019054?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-79038225111443808662007-03-24T05:31:00.000-07:002007-03-24T05:45:45.752-07:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RgUabSGVGgI/AAAAAAAAAL8/9T1T2mFhztk/s1600-h/καρυτινος3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045468013555685890" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RgUabSGVGgI/AAAAAAAAAL8/9T1T2mFhztk/s400/%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%823.jpg" border="0" /></a><br />Είδα την Τόσκα στη Λυρική ! Είδα την Λετονή Κριστίν Οπολάις και τον Ουκρανό Νίσα Ντίντυκ. Είδα τα εξαίρετα σκηνικά του Νίκου Πετρόπουλου που θα άξιζε να σκηνοθετεί στις καλύτερες σκηνές του κόσμου. Είδα ξανά και το Λουκά Καρυτινό.<br /><br /><div align="justify"><br />Την αδυναμία μου στον Λουκά Καρυτινό την έχετε ξαναδιαβάσει. Μικρόσωμος και συμπαθής αναδίδει μια εξαιρετική λάμψη που μόνον το ταλέντο μπορεί να δημιουργήσει.<br /></div><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045468176764443154" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RgUakyGVGhI/AAAAAAAAAME/IzH3UFQUT_c/s400/%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BD%CF%8C%CF%82.jpg" border="0" /><br /><div align="justify">Ο αρχιμουσικός Λουκάς Καρυτινός είναι διπλωματούχος νομικής. Όπως και ο Καντίνσκυ. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045470843939133986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RgUdACGVGiI/AAAAAAAAAMM/XfxgZZfUmLc/s400/kadinski+41.bmp" border="0" /></div><div align="justify"><br />Αναρωτιέμαι κάθε φορά που συναντώ τέτοιους ανθρώπους πώς θα ήταν όταν σπούδαζαν δικονομία και ποινικό, όταν συνυπήρχαν με αποστειρωμένους και φιλόδοξους νομικούς ενώ τους έκαιγε η ψυχή…<br />Θυμάμαι τη σχολική βιογραφία του Παλαμά: Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και Αισθητική στο Παρίσι. Πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί αυτή η διαδρομή. Στη λογοτεχνία βέβαια είναι αλλιώς. </div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045467815987190258" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="150" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RgUaPyGVGfI/AAAAAAAAAL0/XZk9prJ3knA/s400/%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BD%CF%8C%CF%82+2.jpg" width="160" border="0" /><br />Ψάχνεις για το συμπολίτη σου και να! Νεοσμυρνιός. Γεννήθηκε το 1952. Έχει δύο εγγόνια. Ενας κανονικός άνθρωπος. Διευθυντής ορχήστρας.<br /><br />Ενας μικροσκοπικός πρίγκηπας που δίνεται στην επαρχιώτικη Λυρική Σκηνή μας με τόσο πάθος…<br /><br />Τόσο παράξενη η ζωή.<br /><br />Ιδίως όταν στο πρόγραμμα της Λυρικής φιγουράρουν πάντα, ναι ΠΑΝΤΑ, στο Διοικητικό της Συμβούλιο διάφοροι νομικοί «διορισμένοι» από ευγνωμοσύνη της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας. Το πλεονάζον κατεστημένο που δεν δημιουργεί τίποτε από τη μια και η πηγαία έμπνευση από την άλλη.<br /><br />Ο Λουκάς Καρυτινός (τον οποίο γνωρίζω μόνον από το έργο του και το CV του προγράμματος της Λυρικής) έρχεται συχνά στα όνειρά μου με τα λουστρίνια του, το μαύρο του κοστούμι και τα ανακατεμένα του μαλλιά. Σαν παρηγοριά κάθε φορά που θέλω απλώς να φύγω και να αφήσω σκάνδαλα και αηδία σε όσους δεν νοιάζονται και τόσο.<br /><br />Αρχιμουσικός στην Ελλάδα, κολύμπησε μέσα στη Νομική Σχολή της Αθήνας και επέζησε, διευθύνει στη Λυρική της Αθήνας και αντέχει.</div><div align="justify"></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;"><strong>Vici d' Arte...</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-7903822511144380866?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-22984621005788469122007-03-19T10:01:00.000-07:002007-03-19T10:06:53.385-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Rf7C7v5vwEI/AAAAAAAAALU/-IrBpwturD4/s1600-h/DSC00037.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5043682964428275778" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Rf7C7v5vwEI/AAAAAAAAALU/-IrBpwturD4/s400/DSC00037.JPG" border="0" /></a><br /><div align="justify"><br /><br />Με αφορμή το Μαύρο Βιβλίο της Ψυχανάλυσης επιστρέφω σε έναν συγγραφέα που διάβαζα με ζήλο μερικά χρόνια πριν για τον οποίο έγραφα και σε ένα σχόλιο στο Doncat πριν λίγο καιρό.<br />Το βιενέζο ψυχαναλυτή Μπρούνο Μπετελχάιμ (1903- 1990).</div><br /><div align="justify"><br />Εβραίος, πρότυπο πανεπιστήμονα, φιλόσοφος, λογοτέχνης, ψυχολόγος με διδακτορικό στην αισθητική, πήγε στην Αμερική στο πανεπιστήμιο του Σικάγο αφού φυγαδεύθηκε από το στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Μπούχενβαλντ. Η θεωρία του βασίσθηκε πολύ στα βιώματα των στρατοπέδων συγκεντρώσεως και στο υπερβολικό άγχος που μπορεί να προκληθεί στον άνθρωπο. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ανάλυση παιδιών με αυτισμό και ίδρυσε ένα ειδικό σχολείο το ορθογενικό σχολείο. Η θεωρία του αγαπήθηκε πολύ ιδίως στη Γαλλία ιδίως μετά μια διάσημη τηλεοπτική σειρά του 1974 και παράλληλα με τον Νηλ και το Σάμερχιλ αποτέλεσε παιδαγωγικό πρότυπο του προοδευτικού ανθρώπου της εποχής. Ένα βιβλίο που πολλοί μελέτησαν με ζήλο, ιδίως για τις προσεγγίσεις του: Η ψυχανάλυση των παιδικών παραμυθιών.<br />Λίγα χρόνια μετά το θάνατό του ο δημοσιογράφος Richard Pollak δημοσιεύει μια τελείως διαφορετική εκδοχή της ζωής και του έργου του ανθρώπου αυτού μετά από εκτεταμένες έρευνες.<br />Ο δόκτωρ της αισθητικής και πανεπιστήμονας είναι ένας απλός και εύπορος ξυλέμπορος. Ο μάρτυρας του Νταχάου και του Μπούχενβαλντ ένας τυχερός Εβραίος που γλύτωσε ήδη από το 1939 μέσω του οικογενειακού του πλούτου και της σχέσης της συζύγου του με τις ΗΠΑ.<br />Όλα τα λοιπά δεν αποτελούν παρά μια έξυπνη επινόηση που δημιούργησε ο ίδιος και έπεισε μεθοδικά τους άλλους αντλώντας οφέλη.<br />Το «μαύρο γάλα» και η μομφή για όλες τις μανάδες παιδιών με αυτισμό πέρασε και ξεχάστηκε με τα χρόνια<br />Εξοχος παραμυθάς το δίχως άλλο πλάσαρε συστηματικά ως επιστήμη μια διήγηση η οποία αποδείχθηκε με τα χρόνια ανεπαρκής. Όχι τόσο αυτή της ζωής του όσο αυτή των επιστημονικών του θεωριών.<br />Διαβάζοντας για το θέμα κοντοστέκομαι.<br />Σκέπτομαι τις μανάδες με τα παιδιά τους αγκαλιά καταδικασμένες επειδή είναι "μανάδες ψυγεία" όπως τις ονόμαζε να αναρωτιούνται γιατί η αγάπη τους δεν φθάνει. Σκέπτομαι πόση φιλολογία περνά ως αλήθεια χωρίς καμία απολύτως βάση.<br />Ξυλέμπορος ή επιστήμονας? Τσαρλατάνος ή εμπνευσμένος?<br />Φιλόσοφος ή απατεώνας?<br />Το ερώτημα παραμένει. Και μαζί η πλάνη όσων λαχτάρησαν μια απάντηση. </div><div align="justify">Πλάνη ή άλήθεια?<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-2298462100578846912?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-74400889791991971742007-03-13T07:47:00.000-07:002007-03-13T07:57:13.776-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Rfa7ov5vwDI/AAAAAAAAALM/snqBu5i_dyk/s1600-h/Ξάνθη+1+2006+287.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5041423141615681586" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Rfa7ov5vwDI/AAAAAAAAALM/snqBu5i_dyk/s400/%CE%9E%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CE%B7+1+2006+287.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Oλο παιχνίδια είμαστε λοιπόν!</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Ξυπνώ με ναυτία και το κεφάλι πασαλιμένο με λιωμένο βούτυρο. Ποιος με τσιγάρισε αναρωτιέμαι με αγωνία ενώ το κεφάλι μου γυρίζει σαν καλειδοσκόπιο? O Μαμαλάκης?<br />Ξυπνώ με λιωμένο κεφάλι από ένα καλειδοσκόπιο που με αγωνία κάποιος έριξε με ορμή λόγω της συνεχούς ναυτίας που τον διακατείχε. Καλύτερα έτσι. Καλύτερο το λιωμένο κεφάλι παρά η ναυτία. Ας είναι η ναυτία να αφορά άλλον. Πχ τον Jean Paul Sartre.<br />Ξυπνώ με αγωνία καθώς η ναυτία δεν λέει να φύγει από το λιωμένο μου υποσυνείδητο που στρυφογυρίζει σαν καλειδοσκόπιο. Μα ποιος είμαι επιτέλους? Ο Haideger?<br />Ξυπνώ με το κορμί καλειδοσκόπιο. Ποιος μπαγάσας με αγωνία και κέφι για πλάκες με μεταμόρφωσε? Αναρωτιέμαι με ναυτία από τις πολλές σβούρες. Το λιωμένο μου μυαλό αναστατωμένο απαντά: ο Καφκα?<br /><br />Τελικά ποιος είμαι σήμερα? Τρίτη και 13.<br />Πώς ξύπνησα ο γρουσούζης? Ο γκαντέμης?<br /><br /><br />Πάω να φάω ένα <span style="color:#cc0000;">παγωτό</span> να ξαναπάρω κέφι για ζωή.<br />Πάω τσάρκα με το σκύλο <span style="color:#ff0000;">Victor.</span><br />Πάω να ξυπνήσω τον <span style="color:#ff6600;">Αλογοσκούφη</span>.<br />Πάω να ξαναγίνω ο καλός μου<span style="color:#cc0000;"> καλαμπουρτζής</span> εαυτός.<br />Ο <span style="color:#ff0000;">Πρωθυπουργός</span> τη χώρας!</div><br /><div></div><br /><div>η σκυτάλη στους </div><br /><div></div><br /><div>Ζήνων</div><br /><div>Ανώνυμος</div><br /><div>Φιλομήλα</div><br /><div>Αφροδίτη</div><br /><div>και</div><br /><div>Ιδεντιτικαφέ.</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-7440088979199197174?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-10781591074338985242007-03-05T09:40:00.000-08:002007-03-05T10:02:59.708-08:00<div><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RexWErtEYtI/AAAAAAAAAK0/Pd679ZUrthc/s1600-h/Native+Parliament.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038496721571963602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RexWErtEYtI/AAAAAAAAAK0/Pd679ZUrthc/s400/Native+Parliament.jpg" border="0" /></a>Μία διάταξη ψηφίσθηκε προς αναθεώρηση παρά την αποχώρηση των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ</div><br /><br /><div>η εξής: </div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>"ΠΡΟΤΑΣΗ</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div align="justify">Προτείνεται η αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος 1975/1986/2001 με την προσθήκη νέας παραγράφου 7 η οποία θα αποτελέσει το συνταγματικό θεμέλιο της προστασίας των ζώων" </div><br /><br /><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">Σημειώνεται ότι με ερμηνεία του ήδη υφισταμένου άρθρου 24 έχουν ήδη κριθεί ως προστατευόμενες οι καφέ αρκούδες, οι αετοί και οι χρυσαετοί, οι λύκοι, διάφορα πουλιά... και μόνον από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Η διάταξη ενδιαφέρεται για τα οικόσιτα μάλλον, καθώς κρίθηκε σκόπιμο να μεριμνά κανείς ειδικά για τα ζώα αυτά. Ειδικώς ενδιαφέρεται για τον Αζόρ ο οποίος και είναι συντάκτης του παρόντος. </div><br /><br /><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">Αζόρ ο συνταγματολόγος και περιχαρής!!!</div><br /><br /><div align="justify"></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038501214107755234" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RexaKLtEYuI/AAAAAAAAAK8/9AwNs3N3ksg/s400/Berolino+07+025.jpg" border="0" /><br /><br /><div align="justify">Πράγματι αυτό βεβαιώνει και η σχετική εισηγητική έκθεση:</div><br /><br /><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">"ΕΙΣΗΓΗΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ</div><br /><br /><div align="justify"><em>Έχει σήμερα γίνει δεκτό, ότι στην έννοια του φυσικού περιβάλλοντος, όπως αυτή κατοχυρώνεται στο άρθρο 24 του Συντάγματος 1975/1986/2001, περιλαμβάνεται και η άγρια πανίδα. Ζήτημα ωστόσο γεννάται, σχετικώς με το αν και κατά πόσο στο ανωτέρω άρθρο θεμελιώνεται , έστω και εμμέσως, η προστασία των λεγόμενων οικιακών ζώων ή και των ζώων που εκτρέφονται για τη διατροφή των ανθρώπων ή ακόμη και των μεγαλύτερων ζώων , που δεν ανήκουν στην άγρια πανίδα.Σημειώνεται, ότι ορισμένα από τα πλέον πρόσφατα συνταγματικά κείμενα κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης , συμπεριλαμβάνουν διατάξεις για την προστασία των ζώων [π.χ. άρθρο 20Α του γερμανικού Θεμελιώδους Νόμου , όπου προβλέπεται η υποχρέωση της πολιτείας να εγγυάται τους στοιχειώδεις όρους διαβίωσης (και) των ζώων με νομοθετήματα και δικαστικές αποφάσεις και το άρθρο 72 του Συντάγματος της Σλοβενίας, όπου ορίζεται ότι η προστασία των ζώων από τη βαρβαρότητα καθορίζεται με νόμο]. Σημειώνεται, επίσης, ότι στο πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης έχει συναφθεί η σύμβαση για την προστασία των ζώων συντροφιάς του 1987 (η οποία κυρώθηκε από την Ελλάδα με το Ν.2017/1992).Είναι δεδομένο, ότι οι σύγχρονες αξιακές αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας, καθώς και το πολιτισμικό της επίπεδο, επιβάλλουν τη θεμελίωση της προστασίας των ζώων στο Σύνταγμα. Η προστασία αυτή, μάλιστα, πρέπει να είναι αυτοτελής, να μην εξαρτάται δηλαδή από τα συναφή δικαιώματα του ιδιοκτήτη των ζώων</em>".</div><br /><br /><div><br /></div><br /><br /><div align="justify">Ολοκληρώθηκε ο κύκλος της αναθεώρησης και ετοιμαζόμαστε για περίσκεψη. Λεπτομέρειες όλοι γνωρίζετε. Και όλοι οι ζωόφιλοι προφανώς γνωρίζετε την ιστορία των γάτων και των σκύλων που θα προστεθούν στο άρθρο 24 μετά από εισήγηση πολλών βουλευτών.</div><br /><br /><div>των εξής:</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div align="justify"><em>Ανδρέας Λοβέρδος 2. Άρης Σπηλιωτόπουλος3. Τηλέμαχος Χυτήρης 4. Κυριάκος Μητσοτάκης5. Ντίνος Ρόβλιας6. Στυλιανός Παπαθεμελής7. Δημήτρης Ρέππας8. Μιλένα Αποστολάκη9. Στέλιος Ματζαπετάκης10. Νάσος Αλευράς11. Γιάννης Ιωαννίδης12. Βασίλης Μαγγίνας13. Φίλιππος Τσαλίδης14. Χρυσή Καρύδη15. Αικατερίνη Παπακώστα16. Μαργαρίτης Τζίμας17. Εύη Χριστοφιλοπούλου18. Αντωνία Αντωνίου19. Ξενοφών Βεργίνης20. Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης21. Δημήτρης Γαλαμάτης22. Ροδούλα Ζήση23. Γιάννης Μαγκριώτης24. Απόστολος Φωτιάδης25. Ευάγγελος Βενιζέλος26. Μάρκος Μπόλαρης27. Πάνος Παναγιωτόπουλος28. Μαρία Δαμανάκη29. Στέφανος Μάνος30. Θαλασσινός Θαλασσινός31. Χρήστος Πρωτόπαπας32. Σταύρος Μπένος33. Σοφία Βούλτεψη34. Νίκος Γεωργιάδης35. Σωκράτης Κοσμίδης36. Αλέξανδρος Ακριβάκης37. Μιλτιάδης Βέρρας38. Μιλτιάδης Παπαϊωάννου39. Γιώργος Ανωμερίτης40. Γιάννης Διαμαντίδης41. Αθανασία Μερεντίτη 42. Δημήτρης Λιντζέρης43. Κώστας Σπηλιώπουλος44. Κώστας Αγοραστός45. Θεόδωρος Σκρέκας46. Ιωάννης Γιαννέλης47. Νίκος Δένδιας48. Αδάμ Ρεγκούζας49. Άρης Σταθάκης50. Συλβάνα Ράπτη51. Ανδρέας Λυκουρέντζος52. Γιώργος Λιάνης53. Βασίλης Οικονόμου54. Άννα Διαμαντοπούλου55. Ευαγγελία Σχοιναράκη – Ηλιάκη56. Ελπίδα Τσουρή57. Μιχάλης Μπεκίρης58. Μιχάλης Παντούλας.</em></div><br /><br /><div align="justify"><em></em></div><br /><br /><div align="justify">Να υποθέσω ότι είναι ζωόφιλοι?</div><br /><br /><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">Οτι πάσχουν για τα αδέσποτα? </div><br /><br /><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">Το βέβαιο είναι ότι ενδιαφέρονται για τις ψήφους των οργανωμένων ζωοφίλων καθώς και αυτών που είναι ανοργάνωτοι αλλά δεν έχουν ιδιαίτερη συνταγματική παιδεία. Αλλιώς θα χαμογελούσαν πικρά. </div><br /><br /><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">Οσο για τη διάταξη αυτή είναι αντάξια του όλου εγχειρήματος το οποίο συμπληρώνει την προηγηθείσα αναθεωρητική πομφόληγα του 2001. Αυτή για την οποία άλλος συνταγματολόγος χαρακτήρισε ως δείγμα αρχοντοχωριατισμού. </div><br /><br /><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">Λόγια και λόγια και άλλα λόγια σε ένα κείμενο που μόνον σύνταγμα δεν θα θύμιζε.</div><br /><br /><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">Διότι και ο πρωτοετής θυμάται τη βασική θεωρία περί του ουσιαστικού συντάγματος και το παράδειγμα των αγελάδων στο ελβατικό σύνταγμα. Εκεί όπου κανείς αναφέρεται στο περιεχόμενο των συνταγμάτων το οποίο προδήλως δεν είναι του κάθε πικραμένου ο καημός.</div><br /><br /><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">Εγώ ο Αζόρ, συνταγματολόγος και περιχαρής μετρώ τις ψήφους μου. Και την κουταμάρα των συμπολιτών μου. Που συγκινούνται με τα κατορθώματά μου και τρυφερά τρυφερά ενδίδουν στα καπρίτσια μου. </div><div align="justify"> </div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038502343684154098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RexbL7tEYvI/AAAAAAAAALE/DDZ2HmI3Ynw/s400/Berolino+07+027.jpg" border="0" /><br /><div align="justify">Γιατί όταν τα αδέσποτα θα εξοντωθούν παντοιοτρόπως, </div><br /><div align="justify">εγώ </div><br /><div align="justify">θα είμαι και πάλι</div><br /><div align="justify">βουλευτής!</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-1078159107433898524?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-55638195727417778192007-03-04T04:22:00.000-08:002007-03-04T04:28:22.018-08:00<div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Req6TrtEYpI/AAAAAAAAAKU/43F0YpQXeTI/s1600-h/Berolino+07+226sex+1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038043980479357586" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Req6TrtEYpI/AAAAAAAAAKU/43F0YpQXeTI/s400/Berolino+07+226sex+1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div>Κάθε τόσο ενθουσιάζομαι να προκαλώ το ψαχτήρι.<br /><br />Και μετά να κάνω την αδιάφορη. </div><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038044568889877154" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Req617tEYqI/AAAAAAAAAKc/3eG_nYWbJA0/s400/Berolino+07+224+ping.jpg" border="0" /><br /><div><br /><br />Άνοιξη παιδιά !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!<br /><br />Βιαστική και ζαβολιάρα. </div><div>Bάλατε Μάρτη?</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-5563819572741777819?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-40834771471320693172007-02-28T03:38:00.000-08:002007-02-28T04:15:07.263-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReVyJBGPQxI/AAAAAAAAAJo/udC5A5EM7NM/s1600-h/Berolino+07+182.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5036557257522758418" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReVyJBGPQxI/AAAAAAAAAJo/udC5A5EM7NM/s400/Berolino+07+182.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><div><div align="justify">H αναζήτηση του νοήματος της διαφάνειας απαιτεί μια μακριά διαδρομή στη σύγχρονη ιστορία και μια σταδιακή απελευθέρωση από προκαταλήψεις για αυτούς που την επικαλούνται με ιδιαίτερη συχνότητα: Πολιτικούς, δημοσιογράφους, νομικούς, αρχιτέκτονες, πολιτικούς αναλυτές. Η αναζήτηση αυτή είναι μια περιπέτεια μέσα στον κόσμο των λέξεων και της χρήσης τους ικανή να συναρπάσει το Wittgenstein και να δικαιώσει τον Austin. Διότι σου επιτρέπει να κάνεις πράγματα με λέξεις. </div><br /><br /><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">Ξαφνικά η "διαφάνεια" η χωρίς σαφές νόημα λέξη καθίσταται η σημαντικότερη αρετή της ευρωπαϊκής δημοκρατίας!</div><br /><div><br /><div><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReVv3RGPQvI/AAAAAAAAAJY/SBSEFf-nHpg/s1600-h/Berolino+07+184.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5036554753556824818" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReVv3RGPQvI/AAAAAAAAAJY/SBSEFf-nHpg/s400/Berolino+07+184.jpg" border="0" /></a><br /></div><br /><br /><div align="justify">Επιθυμία της εξουσίας πάσης φύσεως ήταν να μην είναι προσβάσιμη. Οχι πιά. Τουλάχιστον στη θεωρία. Η εξουσία πλέον διακηρύσσει την προσβασιμότητα στη δράση της, στις διαδικασίες που ακολουθεί, στα έγγραφα. Η ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι γεμάτη πηγές και αναφορές στην προσβασιμότητα, την ανοικτότητα και άλλες τέτοιες έννοιες που συχνά στον εθνικό διάλογο είναι χωρίς κανένα απολύτως νόημα. Ετσι και η openness, έτσι και η lisibilite, έτσι και άλλες τόσες δάνειες λέξεις που αποτελούν το σύγχρονο "καλό".<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReVsVBGPQrI/AAAAAAAAAI4/uGUpyl04vA4/s1600-h/Berolino+07+178.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5036550866611421874" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReVsVBGPQrI/AAAAAAAAAI4/uGUpyl04vA4/s400/Berolino+07+178.jpg" border="0" /></a> </div><br /><br /><br /><div align="justify">Η αποιεροποίηση των κωδίκων συνιστά έναν επίκαιρο σοσιαλισμό στις λέξεις. Η σύγχρονη Ευρώπη φιλοδοξεί να μην είναι η Ευρώπη των ραβίνων και των μυστικών νομοθετών που συνομιλούν λατινικά ή άλλες ακατάληπτες γλώσσες. Χρησιμοποιεί λέξεις γνωστές. Αυτές τις λέξεις που δημιουργούν τη μοίρα των λαών, το ιστορικό τους πεπρωμένο. Και μεταφράζεται σε όλες τις επίσημες γλώσσες. Ετσι θα πρέπει σταδιακά να συμβεί με τη διαφάνεια και τα ποικίλα νοήματά της. Θα πρέπει να πάψει να είναι ένα μυστικό νόημα. Θα πρέπει να αποκτήσει και περιεχόμενο.<br /><br /><br /><br /></div><br /><div align="justify"><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReVt4xGPQtI/AAAAAAAAAJI/BxIpYy4_55E/s1600-h/Berolino+07+181.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5036552580303373010" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReVt4xGPQtI/AAAAAAAAAJI/BxIpYy4_55E/s400/Berolino+07+181.jpg" border="0" /></a></div><br /><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Η διαφάνεια είναι ένα γλωσσικό κατασκεύασμα της Ευρώπης που συνθέτει σκανδικαβικές μνήμες, καλβινιστικές αξίες, ποίηση και καλλιτεχνία, το αόρατο καλό, το φως και την θραύση των καλουπιών του λόγου και του νοήματος. Η διαφάνεια είναι ένα νόημα χωρίς σχήμα που αγωνίζεται να βρει θέση σε ένα θεσμικό κατασκεύασμα που διακατέχεται από το τυχαίο και το αβέβαιο.</div><br /><br /><br /><br /><br /><div><br /><br /><br /><br /></div><br /><br /><br /><br /><div align="justify">H διαδρομή μέσα από τους κανόνες των τελευταίων ετών οι οποίοι δημιουργήθηκαν παράλληλα με τη διαμόρφωση της σύγχρονης Ευρώπης αποκαλύπτει σταδιακά και στην εξέλιξή της τη διαφάνεια όπως τη συνθέτει η παρούσα Ιστορία. </div><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5036551729899848386" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="299" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReVtHRGPQsI/AAAAAAAAAJA/hujKVDL0xZE/s400/Berolino+07+180.jpg" width="320" border="0" /><br /><br /><div align="justify">Σε ένα πολιτειακό κατασκεύασμα με παραδοσιακή μυστικότητα στους θεσμούς, το νέο ευρωπαϊκό δημιούργημα δανείζεται από τις παραδόσεις κάποιων μελών του την βούληση αποκάλυψης των δομών και των κινήτρων της εξουσίας. </div><br /><br /><br /><div><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReVrmBGPQqI/AAAAAAAAAIw/x5HejseJMfE/s1600-h/Berolino+07+177.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5036550059157570210" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="287" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReVrmBGPQqI/AAAAAAAAAIw/x5HejseJMfE/s400/Berolino+07+177.jpg" width="357" border="0" /></a><br /></div><br /><div align="justify">Η διαδικασία αυτή βρίσκει σοβαρές αντιστάσεις είναι όμως αναγκαία στο μέτρο που τα κράτη μέλη αυξάνονται και η κοινοτική εξουσία και οι κανόνες της καταλαμβάνουν σταδιακά όλο και μεγαλύτερη έκταση. </div><br /><br /><br /><br /><br /><div><br /><br /><br /></div><br /><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReVqxxGPQpI/AAAAAAAAAIo/VBXTp3g275U/s1600-h/Berolino+07+176.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5036549161509405330" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 227px; CURSOR: hand; HEIGHT: 280px" height="304" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReVqxxGPQpI/AAAAAAAAAIo/VBXTp3g275U/s400/Berolino+07+176.jpg" width="323" border="0" /></a>Η αρετή της ευρωπαϊκής δημοκρατίας δεν είναι η αντιπροσωπευτικότητα. Τούτο πιά είναι γνωστό. Και συζητείται ευρύτατα.</div><br /><br /><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">Είναι όμως η διαφάνεια που εγγυάται τον έλεγχο της εξουσίας μέσα από τη συμμετοχή. </div><br /><br /><div align="justify"></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReVxEhGPQwI/AAAAAAAAAJg/OjnYU_PNBtc/s1600-h/Berolino+07+184.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5036556080701719298" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 172px; CURSOR: hand; HEIGHT: 158px" height="207" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReVxEhGPQwI/AAAAAAAAAJg/OjnYU_PNBtc/s400/Berolino+07+184.jpg" width="231" border="0" /></a><br /><br /><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Συμμετοχή?</div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-4083477147132069317?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-47670990652108457622007-02-26T02:15:00.002-08:002007-02-26T02:44:01.327-08:00<div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReK4ZhGPQhI/AAAAAAAAAG8/in5EOHxI928/s1600-h/Berolino+07+270.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5035790081874412050" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReK4ZhGPQhI/AAAAAAAAAG8/in5EOHxI928/s400/Berolino+07+270.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5035785357410386402" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 2px; CURSOR: hand; HEIGHT: 1px" height="98" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReK0GhGPQeI/AAAAAAAAAGk/8l61a4Y4TZE/s400/Berolino+07+136.jpg" width="293" border="0" /><br />Η «διαφάνεια» είναι μία λέξη χωρίς κανένα σαφές πολιτικό νόημα. Αποτελεί όμως αδιαμφισβήτητα την νέα αρετή της ευρωπαϊκής δημοκρατίας.<br /><br /><br /><div><div><br /> </div><div align="justify">Είναι εύλογο συνεπώς να την αναζητήσουμε </div></div><br /><div></div><br /><div><br /><div align="justify"><br />Αρετή των υλικών η οποία επιτρέπει να βλέπει κανείς το εσωτερικό, στην πολιτική ζωή υιοθετείται τα τελευταία χρόνια με αρχική αφορμή την glasnost. Σημαντικοί θεωρητικοί καταγγέλλουν το συνομωτικό χαρακτήρα της γλώσσας καταγγέλλουν. Για το σκοπό αυτό επικαλούνται τη διαφάνεια. Τη διαφάνεια, την οποία όμως ο κάποιος συγγραφέας αναφέρει ότι αντιπαθεί καθώς δεν εκτιμά, όπως αναφέρει, τις ασαφείς λέξεις. Η διαφάνεια για τον συγγραφέα αυτό είναι πολύ σκοτεινή και μυστικιστική. </div><br /><div align="justify"><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5035787990225338866" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="285" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReK2fxGPQfI/AAAAAAAAAGs/DMQbDqKDd7M/s400/Berolino+07+146.jpg" width="324" border="0" /><br />Η διαφάνεια στερούμενη σαφούς και καθαρού εννοιολογικού περιεχομένου εμφανίζεται πριν απ’ όλα ως ένας μύθος, του οποίου η εκφραστική δύναμη υπερβαίνει τις συγκεκριμένες εκδηλώσεις και ανάγεται στο επίπεδο του συμβολισμού. Το αντιμετωπίσαμε και στη χώρα μας με τις αποχρώσεις που έλαβε ως "διαπλοκή".</div><br /><div align="justify"><br /><br />Η διαφάνεια διαδόθηκε ως όρος στις εθνικές νομοθεσίες των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσω του κοινοτικού δικαίου, το οποίο πάντως θεωρείται από πολλούς αρκούντως δυσανάγνωστο και σκοτεινό το ίδιο. Πριν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ η αδιαφάνεια θεωρείτο μάλιστα ο κανόνας στη δράση των κοινοτικών οργάνων παρά την αμφισβήτηση που άσκησε στον κανόνα αυτόν το ΔΕΚ. Κοινοτικής καταγωγής και η ίδια, σκανδιναβικής ειδικότερα, απέκτησε μέσα στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα που διαμορφώνεται ένα νέο νόημα και επαναπροσδιορίζεται μέσα από τη διαλεκτική σχέση της αναγκαιότητας και των θεσμικών ισορροπιών.</div><br /><div align="justify"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5035788870693634562" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="277" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReK3TBGPQgI/AAAAAAAAAG0/_DAJMG4kEs0/s400/Berolino+07+149.jpg" width="354" border="0" /><br /><br />Ένας όρος με ασαφές νόημα πάντως είναι δυνατό να οδηγήσει σε περιπέτειες ιδίως αν συνδέεται με την συνταγματική διάσταση της Ένωσης. Για το λόγο αυτό καλείται η «διαφάνεια» να προσδιορίσει τη διαφάνεια. Μέσω του ίδιου όρου, απαντάται η στάση εκείνη που αξιώνει το κοινοτικό δίκαιο για τη νοηματοδότηση των κανόνων του με τρόπο σαφή και κατανοητό. </div><br /><div><br /><br /> </div><div align="justify"><br />Η διαδρομή στο Βερολίνο αναδεικνύει το νόημά της στα σύγχρονα κτίρια ή στις επεμβάσεις που έγιναν σε ήδη υφιστάμενα. Ακούγοντας τους παλμούς της πόλης αυτής η διαφάνεια αρχίζει να αποκτά νόημα και ουσία. </div><div align="justify"> </div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5035791413314273826" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/ReK5nBGPQiI/AAAAAAAAAHE/eT1p8oJeKGQ/s400/Berolino+07+206.jpg" border="0" /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-4767099065210845762?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-25019604679097434712007-02-23T07:41:00.000-08:002007-02-23T08:01:58.920-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Rd8P2Pj-o3I/AAAAAAAAAGM/KGTFXAYCJBI/s1600-h/Berolino+07+136.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5034760332988294002" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Rd8P2Pj-o3I/AAAAAAAAAGM/KGTFXAYCJBI/s400/Berolino+07+136.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Rd8PHvj-o2I/AAAAAAAAAGE/Yo53Q4_ibEQ/s1600-h/Berolino+07+135.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5034759534124376930" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Rd8PHvj-o2I/AAAAAAAAAGE/Yo53Q4_ibEQ/s400/Berolino+07+135.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Rd8MmPj-o1I/AAAAAAAAAF8/YsfCK2xMaW0/s1600-h/Berolino+07+133.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5034756759575503698" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Rd8MmPj-o1I/AAAAAAAAAF8/YsfCK2xMaW0/s400/Berolino+07+133.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><p align="justify">ελειπα λίγες μέρες και σκέφθηκα επιστρέφοντας να σας φέρω το κατιτις μου από την βόλτα μου στον κόσμο.</p><br /><br /><p align="left">Γλύκες λοιπόν ...............<a href="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Rd8L4vj-o0I/AAAAAAAAAF0/e48jCmwEscs/s1600-h/Berolino+07+132.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5034755977891455810" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Rd8L4vj-o0I/AAAAAAAAAF0/e48jCmwEscs/s400/Berolino+07+132.jpg" border="0" /></a></p><br /><br /><p align="left">όσες αντέχετε</p><br /><br /><p align="left">και χωρίς πολλές παρενέργειες...</p><p align="left"> </p><p align="left">γλυκαθείτε...</p><p align="left">λοιπόν</p><br /><br /><div><br /><br /></div><br /><br /><div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-2501960467909743471?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-7912940023709687632007-02-15T01:02:00.000-08:002007-02-15T01:08:33.696-08:00<div align="justify"><br /></div><div align="justify"><br /><br /><br /><br />Μετά από την πρόκληση του φίλου μου του Philos ενέδωσα στο παιχνίδι των 5 θέσεων της πυραμίδας.<br /><br />Ο κανόνας του παιχνιδιού είναι ότι θα πρέπει να πω 5 πράγματα για μένα και στο τέλος να προτείνω 5 μπλόγκερς οι οποίοι να συνεχίσουν το παιχνίδι.<br /><br />Αρχίζω λοιπόν:<br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5031683873683972898" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="370" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RdQh0vj-oyI/AAAAAAAAAFc/0wqXOWEsJMo/s400/buddha_32.jpg" width="258" border="0" /><br />1. Γεννήθηκα την ίδια μέρα με το Βούδα (όπως με πληροφόρησε η ηλεκτρονική βάση http://www.kakophone.com/kakorama/EN/ , πολλές εκατονταετίες μετά. Δεν έχω εισέλθει πάντως προς το παρόν στη Νιρβάνα και το μόνο που μας χαρακτηρίζει και τους δυό είναι ότι τάχουμε τα κιλάκια μας και είμαστε καλοί και γελαστοί.<br />2. Σε αντίθεση με τον συνεορτάζοντα τα γενέθλια είμαι γυναίκα και μάλιστα μαριόλα και τσαχπίνα. Μια γυναίκα με γεμάτη και περιπετειώδη ζωή που συνεχίζει ακάθεκτη παρότι εδώ κοντά όπου κατοικοεδρεύω η Στέλλα έφαγε τη μαχαιριά. Ελπίζω ο βίος μου να προχωρήσει μέχρι να περαιωθεί οπότε η συνέχεια δεν θα με αφορά περαιτέρω.<br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5031684517929067314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="208" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RdQiaPj-ozI/AAAAAAAAAFk/mdYrupR6W3g/s400/%CE%A3%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B1.jpg" width="248" border="0" /><p align="justify"><br /><br />3. Ονομάζομαι Ελένη, όπως αντιλαμβάνεστε και θα ήθελα έτσι να με αποκαλούν όλοι. Τρυφερές προσφωνήσεις Ελενίτσα κλπ δεκτές. Προσφωνήσεις του τύπου θεά, ντίβα, κα Υπουργέ, τρισμέγιστη, αγία, σπουδαία, μεγάλη κοκ απαράδεκτες ακόμη και σε ενδεχόμενο επικήδειο.<br />4. Eπαγγέλλομαι: πωλήτρια λέξεων. H αγάπη τα γράμματα και τη μελέτη μου επέτρεψε να ζήσω με ανεξαρτησία. Ήταν η μόνη τέχνη που έμαθα καλά όπως κάθε προσφυγόπουλο που μαθαίνει να μην θεωρεί πλούτο μοναδικό τίποτε άλλο πλην αυτού που φέρει στο κεφάλι του.<br />5. Ζω καλά με τους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν καθώς και με τα λοιπά πλάσματα με τα οποία συνδέομαι, όπως γάτους και σκύλους.. Δεν απολαμβάνω οπαδούς και σχέσεις εξάρτησης, ούτε λατρείας. Καλύτερα κανένα παγωτό. Ενας φίλος μου μου ζωγράφισε ένα σκύλο με φτερά. Με το αρνί του μικρού πρίγκηπα είναι το ωραιότερο ζωγραφιστό δώρο στην ιστορία των διηγήσεων.<br /><br /><br />Να τώρα και οι προτεινόμενοι πέντε<br /><br />Dodos<br />Antvol<br />Giant13<br />Isidoros<br />Και<br />Zinon </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-791294002370968763?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-46604213845147135162007-02-11T06:10:00.000-08:002007-02-11T04:56:09.088-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Rc8kc_j-oqI/AAAAAAAAAEU/DMzoL_U2ae4/s1600-h/cassatt_child_picking.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5030279389313409698" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Rc8kc_j-oqI/AAAAAAAAAEU/DMzoL_U2ae4/s400/cassatt_child_picking.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><br /><br />Θα γίνουν λέει εκλογές. Όλοι το λένε και όλα το φανερώνουν. Ούτως ή άλλως θα ήταν θέμα χρόνου.<br />Κανονικά θα ήταν μεγάλη γιορτή. Γιορτή της δημοκρατίας για την οποία μάθαμε ότι είναι το καλύτερο πολίτευμα. Για την οποία τόσοι και τόσοι αγωνίσθηκαν.<br />Όλοι θα ήθελαν να δηλώσουν την πολιτική τους βούληση. Να συμμετέχουν στα κοινά. Να εκφρασθούν.<br />Και όσοι δεν θα το μπορούσαν θα πάλευαν για να το επιτύχουν. Γυναίκες άλλοτε, οι ξένοι, οι νέοι. Πόσα δεν έγιναν για την ψήφο στα 18?<br />Αλλά όχι.<br />Θα γίνουν εκλογές και χλευάζουμε. Ενδιαφέρονται μόνον οι υποψήφιοι. Ενδιαφέρονται και όσοι αντλούν άμεσα ή έμμεσα συμφέροντα. Ναι κάποιοι ενδιαφέρονται πολύ. Αλλά όχι για τους λόγους που ενδιαφέρουν το εκλογικό σώμα.<br />Το εκλογικό σώμα που πονάει.<br />Είναι ένα κατάκοπο σώμα.<br />Ένα σώμα που βαριέται και είναι θυμωμένο. Τι θυμωμένο. Οργισμένο.<br />Που βλέπει τα βιβλία που εκδίδονται (ενόψει εκλογών φυσικά) και απαξιώνει το βιβλίο. Που απαξιώνει όλη την πραγματικότητα που τα βιβλία αυτά διηγούνται. Μετρήστε τα παρακαλώ.<br />Που ακούει τα όνειρα που πωλούνται αθρόα (ενόψει εκλογών φυσικά) και θέτει ωτοασπίδες. Οπως και για τα κάθε είδους συνθήματα.<br />Ένα σώμα που θέλει να κοιμηθεί. Να αποκοιμηθεί να γιάνει.<br />Ένα σώμα που θέλει να μιλήσει, να φωνάξει, να ουρλιάξει, αλλά ξέρει ότι δεν το ακούει κανένας.<br />Ένα σώμα που δεν ξέρει πού αρχίζει πού τελειώνει και πού πάει.<br />Ένα σώμα που δεν γιορτάζει καθόλου.<br />Το εκλογικό σώμα είναι ένα καταπονημένο σώμα που κανείς δεν λέει να αφήσει ήσυχο.<br />Που βιάζεται ασύστολα και αδιάκοπα. Ομαδικά και με διάφορα χυδαία μέσα.<br />Που το κολακεύουν και το περιφρονούν. Ενα σώμα που μετράει αλλά μόνον για να νομιμοποιεί.<br />Που ετοιμάζονται να το μελετήσουν ως φαινόμενο στα μπλογκ και τα καταμετρούν για να πιέσουν το εκλογικό σώμα.<br /><br />Ας πάμε λοιπόν για μπάνιο. Αν οι εκλογές πέσουν καλοκαίρι, όπως ακούγεται. Αν όχι ας γίνουμε χειμερινοί κολυμβητές.<br />Τουλάχιστον να γυμνάσουμε το εκλογικό σώμα. Να μην αργοπεθαίνει αγύμναστο και μπουχτισμένο στην κολακεία. Ας το ρίξουμε στο κρύο νερό.<br /><br />Η βοή της αποχής συγκλονίζει τον κόσμο. Μια τραγική βοή γιατί απαξιώνει πρωτίστως το ίδιο το πολίτευμα αυτό για το οποίο τόοοοσο αίμα.<br />Ας σκεφθούμε λοιπόν το νόημα αυτής της αποχής. Ας σκεφθούμε λύσεις για να ακουσθεί η φωνή της. Ας αφουγκρασθούμε τις φωνές που δεν συνιστούν εκλογικό σώμα (και …. είναι πολλές).<br />Ας αναρωτηθούμε για το πολίτευμα και τα θέλω μας.<br />Διότι για τους πολιτικούς νομίζω… που αναμένουν την ψήφο μας δεν έχουμε και τίποτε σημαντικό να πούμε.<br />Η κάνω λάθος?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-4660421384514713516?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-49675410340974464102007-02-08T00:22:00.000-08:002007-02-07T07:36:25.388-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Rcrd_fj-ooI/AAAAAAAAAD0/7kabyQGsjs0/s1600-h/asproskylos.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5029076016786481794" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Rcrd_fj-ooI/AAAAAAAAAD0/7kabyQGsjs0/s400/asproskylos.JPG" border="0" /></a><br /><div>Χθες βράδυ έζησα την καλύτερη εμπειρία στο bloging μέχρι σήμερα.</div><div>Ελαβα ένα δώρο. Ολοι καταλαβαίνετε τίνος έργο είναι φυσικά. </div><div>Κάποιου που βλέπει τις προσπάθειές μου να εικονογραφήσω το παραμύθι στο White Woolfy and friends και χαμογελάει </div><div>Κάποιου που θεωρεί ότι υπάρχει κάποιος λόγος να ρίχνει μια ματιά στο παραμύθι μου.</div><div>Κάποιου που δεν περνάει μέρα να μην αναζητήσω λόγω της ευφάνταστης φιλοσοφίας του που συνοψίζει σε μια δυό λέξεις και πάντα μια συναρπαστική ζωγραφιά.</div><div>Φυσικά του Dodos. </div><div>Eνα μεγάλο πολύ μεγάλο ευχαριστώ</div><div>Απολαύστε τον όλοι!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-4967541034097446410?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-60969841225986913252007-02-05T10:23:00.000-08:002007-02-05T10:24:40.163-08:00<div align="justify"><br /> Τους είδα που έβγαιναν από τις εξετάσεις. Φορτωμένοι παράξενους όγκους. Ρώτησα και μου είπαν ότι είναι μουσικά όργανα.<br />Δεν ήξερα τότε ότι το ΑΣΕΠ εξετάζει και μουσικούς. Ήμουν καινούργιο μέλος της επιτροπής. Περήφανος που διορίστηκα εκεί να διασφαλίσω τη διαφάνεια. Και ένα επιμίσθιο για τις τέμπερες.<br />Ήταν πολλά τα νέα παιδιά. Κάποια είχαν ταλέντο. Δεν ήξερα γιατί ήθελαν να γίνουν καθηγητές στα σχολεία. Κάποιοι μου εξήγησαν ότι τα ωδεία δίνουν ψίχουλα. Ένας μάλιστα που τα είχε τσούξει είπε ότι έχει και οικογένεια. Το τόλμησε και ας μην είχε δουλειά. Μου εξήγησε ότι πολλοί πλέον οι Βαλκάνιοι και Ρώσοι μουσικοί. Ποιος θέλει ένα έλληνα τσελίστα? Άσε πια το κορνέτο…Οι ορχήστρες πληρώνουν σπάνια. Πρέπει να έχεις ζήσει λένε στην Αλβανία για να αντέξεις την πείνα.<br />Μια κοπέλα είχε τελειώσει το πανεπιστήμιο. Σπούδασε χρόνια στην Κέρκυρα μου είπε. Λάτρευε τη μουσική. Είχε ξανθά μαλλιά και ήθελα να την καλέσω για ποτό. Όμως δύο δημόσιοι υπάλληλοι πήγαινε πολύ για καλλιτέχνες. Την είχαμε βλέπεις επιλέξει. Θα έβλεπε το όνομά της στη λίστα την επαύριο.<br />Σιγά σιγά συνήθισα να τους αναγνωρίζω πλέον<br />Είναι οι πιο απελπισμένοι. Στα μάτια τους υπάρχει η αίσθηση της τελευταίας ελπίδας για επιβίωση και της μεγαλύτερης ματαίωσης συνάμα.<br />Ταλέντα χαμένα.<br />Κάθε φορά που ανακοινώνεται η λίστα λυπάμαι αυτούς που διορίζονται. Σκέπτομαι τα χαμένα ταλέντα.<br />Ελπίζω στα κρυφά ότι αυτοί που δεν διορίσθηκαν κάπου θα ξενιτευτούν κάπου θα χωθούν θα συνεχίσουν να ελπίζουν στην τέχνη τους.<br />Όμως μετά θυμάμαι τη δασκάλα της ωδικής και μούρχεται απελπισία.<br />Τι ήθελα και διορίσθηκα και εγώ στο ΑΣΕΠ?<br />Εγώ δηλαδή τι σπούδασα… ζωγράφος άνθρωπος. Αλλά έγινα και εγώ καθηγητής στην Καλών Τεχνών και τώρα διορίζω στο ΑΣΕΠ.<br />Τι να σας πω, γκαλερί δεν με θέλει. Πουλάω όλο και λιγότερο.<br />Και εκείνοι και εγώ ματαιωμένοι.<br />Όμως να σας λέω μια δυό λέξεις απόψε εδώ που δεν μας βλέπει και δεν μας ακούει κανείς. Μιλάω στο ταλέντο σας. Και αναρωτιέμαι:<br /><br />Εσείς το ξέρατε ότι από το ΑΣΕΠ διορίζονται μουσικοί ?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-6096984122598691325?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-86578101837609691532007-01-27T12:20:00.000-08:002007-01-27T12:26:10.269-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Rbu1RgZPHnI/AAAAAAAAACg/XDe1fQ6n3wU/s1600-h/proto+skali.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5024809121620106866" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Rbu1RgZPHnI/AAAAAAAAACg/XDe1fQ6n3wU/s400/proto+skali.JPG" border="0" /></a><br /><div>Ετσι λοιπόν γεννηθηκε ένα μπλογκ για παιδιά το <a href="http://whitewoolfie.blogspot.com/">http://whitewoolfie.blogspot.com/</a>.</div><br /><div>Mε αφορμή το τελευταίο μου ποστ που το έκανα με πολύ χιουμοριστική διάθεση είναι η αλήθεια και ένα σχόλιο του Andy (αχ αυτός ο Andy Dufresneκαι οι ιδέες του!) σκέφθηκα πως η μπαμπίνα του δεν έχει ένα δικό της μπλογκ. Πως θα έπρεπε σιγά σιγά να το καλοσκεφθούμε.</div><br /><div>Ενα μπλογκ για τη Μαρία Φωτεινή, ένα μπλογκ για τα παιδάκια που έχουν σιγά σιγά ξεμυτίσει στη μπλογκόσφαιρα και ίσως δεν τα πολυνοιάζουν οι έγνοιες των μεγάλων.</div><br /><div>Και το δοκίμασα. </div><br /><div>μπορείτε να μου πείτε τις σκέψεις σας γι'αυτό εδώ</div><br /><div>Το άλλο μπλογκ είναι για παιδιά. </div><br /><div>Και για σας άμα θέλετε βέβαια. </div><br /><div>Εφόσον είστε παιδιά πότε πότε...</div><div>Αυτό είναι το πρώτο σκαλί .</div><div>Βλέπουμε μετά. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-8657810183760969153?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-58462268169032981022007-01-25T03:54:00.000-08:002007-01-25T04:02:51.010-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RbibWAZPHiI/AAAAAAAAABg/9IfqDPUM2Ew/s1600-h/DSC00625+nani4.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5023936186697063970" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RbibWAZPHiI/AAAAAAAAABg/9IfqDPUM2Ew/s400/DSC00625+nani4.JPG" border="0" /></a> <span style="font-size:180%;color:#993300;"><strong>This is a very dangerous terrorist!</strong></span><br /><p><strong><span style="font-size:180%;color:#993300;"></span></strong> </p><p><strong><span style="font-size:180%;color:#993300;"></span></strong> </p><p><strong><span style="font-size:180%;color:#993300;"></span></strong> </p><br /><br /><strong><span style="color:#993300;">I'm sure you are scared....</span></strong><a href="http://1.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RbibGwZPHhI/AAAAAAAAABY/8YmHCgD0ktU/s1600-h/DSC00623+nani+3.JPG"><strong><span style="color:#993300;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5023935924704058898" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RbibGwZPHhI/AAAAAAAAABY/8YmHCgD0ktU/s400/DSC00623+nani+3.JPG" border="0" /></span></strong></a><br /><strong><span style="color:#993300;">very scared...</span></strong><br /><p><strong><span style="color:#993300;"></span></strong> </p><p><strong><span style="color:#993300;">very very scared...</span></strong></p><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Rbia2gZPHgI/AAAAAAAAABQ/cAS7topoiw4/s1600-h/DSC00639+nani+2.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5023935645531184642" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/Rbia2gZPHgI/AAAAAAAAABQ/cAS7topoiw4/s400/DSC00639+nani+2.JPG" border="0" /></a><br /><strong><em><span style="font-size:180%;color:#993300;">more scared?<br /><br /></span></em></strong><div><strong><em><span style="font-size:180%;color:#993300;">Petrified!</span></em></strong><a href="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RbianAZPHfI/AAAAAAAAABI/4Uc5QTNF2bE/s1600-h/DSC00648+nani.JPG"><strong><em><span style="font-size:180%;color:#993300;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5023935379243212274" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RbianAZPHfI/AAAAAAAAABI/4Uc5QTNF2bE/s400/DSC00648+nani.JPG" border="0" /></span></em></strong></a><br /><strong><span style="font-size:180%;color:#993300;"><em>thanks god this terrorist is sleeping.</em></span></strong><br /><br /><br /><div> </div><div><span style="color:#66cccc;"></span> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-5846226816903298102?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-45965994149501525802007-01-22T09:01:00.000-08:002007-01-22T09:02:57.554-08:00<div align="justify"> <br /><br />Στην οδό Χαριλάου Τρικούπη, απ' το ΠΑΣΟΚ απέναντι, υπάρχει ένα βουλκανιζατέρ. </div><div align="justify">Τα κόκκινα χρώματα και τα ελαστικά το κάνουν να ξεχωρίζει απέναντι από τις πράσινες σημαίες και τις τηλεοπτικές κάμερες που περιμένουν κάποιο πολιτικό γεγονός.</div><div align="justify">Η άλλη πλευρά δεν περιμένει τίποτε έκτακτο. Η καθημερινότητα του αρκεί.<br />Το βουλκανιζατέρ ανήκει σε ένα παλικάρι που αποτελεί τον ορισμό της λέξης. Λεβέντης, μορφονιός με ένα γέλιο που φωτίζει όλη την Αθήνα. Ευγενικός και πρόθυμος όσο ο καλύτερα εκπαιδευμένος μάνατζερ. Αυθόρμητος σαν τη γάτα που πηδάει στην αγκαλιά σου. Φιλικός όπως ο κολλητός από το δημοτικό που έχεις να δεις χρόνια. Πάντα με τον πληθυντικό, πάντα με το κέρασμα, πάντα με ένα καλό λόγο. Ας τον πούμε Γιάννη, αφού το πρόσωπο υπάρχει και ζει και βασιλεύει.<br />Η σύγκριση αδύνατο να μη συμβεί. Τόσοι διάσημοι από τη μία πλευρά του δρόμου, τόσοι άσημοι από την άλλη. Συνήθως ταξιτζήδες, μηχανάκια μέσα στην πόλη εξυπηρετούνται άμεσα και χαρούμενα. Από την άλλοι πρώην υπουργοί, πρώην διοικητές ΔΕΚΟ ή και νυν θυμάμαι στο παρελθόν.<br />Το σημείο είναι κρίσιμο.<br />Κάθε φορά που με φέρνει ο δρόμος σκέπτομαι το ίδιο πράγμα:<br /><br />Γιατί να μην είναι ο Γιάννης ο Πρωθυπουργός (ή έστω ο πρώην) της χώρας. Γιατί. Και τηλεοπτικός θα ήταν και ξηγημένος λεβεντιά, και νοικοκύρης άνθρωπος και λεβεντόπεδο.<br />Εγώ λοιπόν ψηφίζω για πρωθυπουργό το «Γιάννη» απέναντι από το ΠΑΣΟΚ. Όποτε περνάτε κοιτάξτε κατά κει. Θα με θυμηθείτε. Παλικάρια δεν γεννιούνται κάθε μέρα. </div><div align="justify"><br />Μια μόνο πινελιά νοσταλγίας με κάνει να συμπαθώ την άλλη πλευρά. Όποτε θυμάμαι τη Μελίνα που πιστεύω ότι θα συμφωνούσε μαζί μου και θα του έγνεφε με ανάλογη γοητεία.</div><div align="justify"> Ε ναι . Αυτοί οι δυό θα έκαναν ένα υπέροχο ζευγάρι. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-4596599414950152580?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-61847084381030861392007-01-19T01:16:00.000-08:002007-01-19T01:19:50.565-08:00<div align="justify"><br /> H είδηση ότι το <strong>Ηabitat</strong> δεν κατάφερε να επιβιώσει την ελληνική αγορά σημαίνει πολλά. Δεν γνωρίζει η γράφουσα ούτε τον επιχειρηματία που έφερε στην Ελλάδα το κατάστημα, ούτε τους προσωπικούς λόγους για τους οποίους αναγκάσθηκε να το κλείσει. Η είδηση όμως καθ΄εαυτή έχει μια ιδιαίτερη σημασία λόγω του είδους της δραστηριότητας: την ευρωπαϊκή εικόνα της καθημερινότητας στο σπίτι.<br /><br />Η νοικοκυρεμένη Ελλάδα από τα κοφτά και τα προικιά πέρασε μια στιγμή στο Habitat για να ξαναγυρίσει θριαμβεύτρια στους κινέζους.<br /><br />Ένα από τα πράγματα που με ενθουσίασαν στις σπουδές μου στο εξωτερικό ήταν το Habitat. Το άλλο ήταν η FNAC. Η χαρούμενη γνώση με καταναλωτικό πρόσωπο, η ποιοτική εικόνα του σπιτιού και της ζωής που μπορούσες να εκφράσεις γούστο χωρίς τα σεμέν. Πέρσι βίωσα την δημιουργία μιας κουτσουρεμένης εκδοχής της FNAC στην Αθήνα και φέτος το κλείσιμο του επίσης κουτσουρεμένου αν και όχι στο βαθμό της FNAC, Habitat.<br /><br />Η ευρωπαϊκή εικόνα της καθημερινότητας, με σχεδιασμό, ποιότητα, καλές τιμές, χρώματα, άριστη εξυπηρέτηση, άφθονες αλλά επιλεγμένες επιλογές ήταν το παράπονο κάποιου που άφησε το ΑΚΡΟΝ ΙΛΙΟΝ ΚΡΙΣΤΑΛ στις μνήμες της εφηβείας του από τη μια και την COSTA BODA ως σπουδαία εκδοχή από την άλλη. Πριν περάσουμε στα μεγάλα πολυκαταστήματα και τις φθηνές απομιμήσεις για τους πολλούς η μέση τάξη ήθελε και αυτή τη θέση της. Την έψαξε με κέφι. Κάποιος έφερε το Habitat εδώ. Και επιχείρησε να εκπαιδεύσει τον κόσμο σε τέτοιες επιλογές.<br /><br />Ο μετασχηματισμός των αντιλήψεων προσέγγισε κάποτε και την ελληνική αγορά. Λίγο στην Κηφισίας, μετά στην παραλιακή τέλος στο κέντρο της πόλης το Habitat επιχείρησε να στολίσει την καθημερινότητα με μια αίσθηση ελευθερίας και ποιότητας που ήταν αναπάντεχη για το νεοέλληνα που είχε μάθει τα κοφτά της μαμάς. Ηταν μια ξαφνική ευρωπαϊκή αστικοποίηση. </div><div align="justify"><br />Υπήρχε όμως μέση τάξη στην Αθήνα του 2000?<br /><br />Η αισθητική και η στάση ζωής δεν αρκούν όταν προσφέρονται στο πλαίσιο μιας διεθνοποιημένης επιχείρησης. Η προσαρμογή στα τοπικά χαρακτηριστικά αλλοίωσε τη γνωστή επιχείρηση.</div><div align="justify"><br />Το Habitat της Αθήνας δεν είχε παρά ελάχιστα προϊόντα ετοιμοπαράδοτα. Όφειλες να περιμένεις συχνά 2 και 3 μήνες. Πού είναι η αντίληψη του καταστήματος που ήξερα από το Παρίσι λοιπόν?<br />Δεν είχε ούτε το σύνολο των προϊόντων του καταλόγου. Όφειλες να νοιώθεις κάπως επαρχιώτης.<br />Ηταν αισθητά ακριβότερο. Οι μεταφορές μας έλεγαν κοστίζουν. Για κάποιο περίεργο λόγο επέλεξε η εθνική εκδοχή του να απευθύνεται στα ψώνια που πληρώνουν «φύκια για μεταξωτές κορδέλλες». Κάτι που συμβαίνει επιτυχώς για πολλές άλλες φίρμες πάντως. Το πληρώναμε και πολλοί άλλοι πότε πότε, από νοσταλγία, από κέφι αλλά ξέραμε ότι ήταν υπερβολή.<br />Η εξυπηρέτηση ήταν, όπως συμβαίνει συνήθως με τον μέσω έλληνα πωλητή, βασισμένη στην περιφρόνηση του πελάτη. Το κατάστημά μας είναι Grande. Εσείς που εισέρχεσθε χάσατε κάθε ελπίδα. Καμία διευκόλυνση, καμία συζήτηση, όλοι απασχολημένοι, όλοι κάπως μπλαζέ, ενοχλημένοι που σου μιλούν, έντονα γκει (ανεξάρτητα του αν ήταν ή όχι στην αλήθεια)… Πολλές φορές σηκώθηκα και έφυγα εξαγριωμένη που δεν έβρισκα το παραμικρό έλεος όταν ζητούσα να αντικαταστήσω πιάτο του καθημερινού σερβίτσιου που είχα και συμπλήρωνα χρόνια τώρα. Πάρτε τα καινούργια μου έλεγαν. Μα συνεχίζουν να κυκλοφορούν αυτά που έχω. Γιατί να πάρω σερβίτσιο αν χρειάζομαι 2-3 πιάτα και μία γαλατιέρα? Καμία απάντηση.<br />Διότι το συγκεκριμένο μαγαζί υιοθέτησε μια αντίληψη διαφορετική από την αγγλική ή τη γαλλική εκδοχή. Εκεί θα βρεις το αγαπημένο σου σερβίτσιο για χρόνια να υπάρχει και ο πωλητής θα εκτιμήσει ότι υποστηρίζεις ένα προϊόν του και είσαι πελάτης σταθερός. </div><div align="justify"><br />Η ξιπασιά, στοιχείο και αυτό της έλλειψης παιδείας δεν ταίριαξε στη φύση μιας φίρμας που απευθύνεται σε ευρωπαίο καταναλωτή.<br /><br />Οσο γράφω αυτό το σημείωμα παρατηρώ ότι επαναλαμβάνω μερικές λέξεις ως αυτονόητες. Αισθητική, ευρωπαίος, αστικοποίηση… και θέλω να μαλώσω το χέρι μου που συνεχίζει να χτυπά το πληκτρολόγιο.</div><div align="justify"><br />Λυπάμαι για το Habitat αλλά λυπάμαι και για τη FNAC. Που στεγάσθηκε σε αυθαίρετο και μικρή μικρή και χαρωπή πωλεί εμπορικό βιβλίο. </div><div align="justify">Λυπάμαι για την ευρωπαϊκή μας εικόνα που αργεί. Αν έλθει. </div><div align="justify">Και για τα παιδιά που θα μείνουν στο δρόμο αγκαλιά με την ξιπασιά που πρόσφεραν ως πωλητές κάποιου «προϊόντος» που ούτε κατάλαβαν ούτε εκτίμησαν ποτέ. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-6184708438103086139?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-77391301060388379882007-01-14T13:00:00.000-08:002007-01-14T13:01:59.859-08:00<div align="justify"><br />Η γιαγιά μου είχε γεννήσει δύο παιδιά αλλά έλεγε ότι έχει τρία. Το τρίτο της παιδί ήταν η Φρόσω μας που της την έφεραν από ένα ορεινό χωριό της Ελλάδας να τη μεγαλώσει. Αυτό το έλεγαν τότε «Ψυχοκόρη» αλλά η γιαγιά μου το θεωρούσε κάτι πολύ περισσότερο. Έτσι όταν γεννήθηκαεγώ η «Σίσσι» ήταν για μένα κάτι πολύ περισσότερο από θεία. Ήταν αυτό που μου έλειπε πιο πολύ στη ζωή: μια μεγαλόσωμη αδελφή. Κυριολεκτικά σερνόμουν πίσω της και παρότι «την παντρέψαμε» όταν ήμουν τριών χρονών πάνω κάτω, θυμάμαι σαν τώρα το παραμύθι με την αρκούδα Ελσα που μου έλεγε τα πρωϊνά όταν μου έδεινε το γάλα μου. </div><div align="justify"><br />Η Φρόσω μας ήταν μία από τις πολλές περιπτώσεις της εποχής εκείνης που άκουγαν ιδίως στο όνομα Μαρία ή Κατίνα. Κυρίως όμως Μαρία. Στα σπίτια υπήρχε ένα μικρό δωματιάκι, τοσοδουλι, όπου έμενε αυτή η «κοπέλλα», όπου όπως μάθαμε από τη λογοτεχνία και είδαμε στο σινεμά εξυπηρετούσε πολλές αποστολές. Η ελληνίδα οικιακή βοηθός ήταν πολύ πιο κοντά στο σπίτι από την σημερινή αλβανή, γεωργιανή ή φιλιππινέζα και όχι μόνον της γλώσσας. Όσο δε και αν τη διακωμώδησε η Δέσποινα Στυλιανοπούλου, ο ρόλος της ήταν πολύ σημαντικός. </div><div align="justify"><br />Εμένα, ας πούμε, με αφήνανε να πηγαίνω στη λαϊκή μαζί της και οι βόλτες αυτές, οπότε κρατούσα και ψώνια στα χέρια ήταν σαν να είχα ενταχθεί στο αυτονομιστικό κίνημα της ΕΤΑ. Ελευθερία και χειραφέτηση που με τη μαμά δεν γινόταν με τίποτα. Εξάλλου ο ζαχαροπλάστης ο κύριος «Ρερές» μας κερνούσε και πάστα σεράνο συχνά δε λάμβανα πεσκέσι και τη μεγάλη σοκολάτα αμυγδάλου, αυτές που μας έφερναν σα δώρο οι θείες εκείνο τον καιρό, καμιά εικοσαριά εκατοστά. Όμως και ο μπακάλης μας κερνούσε το κατιτίς του και από παντού έρχονταν καλημέρες. Με τη μαμά δεν ήταν το ίδιο. Κανείς δεν θα τολμούσε τόσες χαρές στη μαμά. Μετά η Σίσσι με έπαιρνε να ακούω μαζί της ραδιόφωνο ενώ καθόμασταν στο μπαλκόνι. Μου απαντούσε όλες τις απορίες, όπως γιατί η Τζοβάνα δεν αγαπάει πια το Λαμπίρη και άλλα τέτοια. Τολμούσα να τη ρωτήσω λέξεις που δεν ρίσκαρα να ρωτήσω τη μαμά και ράβαμε μαζί φουστάνια στις κούκλες μου. Όταν παντρεύτηκε ήμουν το πιο καμαρωτό παρανυφάκι. Και όταν βαφτίσαμε την κόρη της ήμουν βοηθός νονάς. Νονά ήταν η γιαγιά μου. Βοηθός νονάς ετών πέντε. </div><div align="justify"><br />Ακριβώς τότε που έμαθα τι σημαίνει αποχωρισμός. </div><div align="justify"><br />Είχαμε πάει την περίφημη εκστρατεία στη λαϊκή όταν μου αγόρασε ένα πλαστικό φιδάκι να παίζω. Δεν το συνήθιζε. Και εγώ δεν το εκτίμησα σαν παιχνίδι και πολύ. Έπεσε μέσα σε μια κούτα πράσινο και μικρούτσικο και χάθηκε. Λίγες μέρες μετά στο Ελληνικό η Φρόσω μας αποχώρησε οικογενειακώς για ταξείδι όπως μου είπαν. Με την Ολυμπιακή. Την Ολυμπιακή του Ωνάση. Λίγο καιρό θα έμενε στο Αμέρικα, όπου πρώτος είχε πάει ο αδελφός της. Στο Αμέρικα (!) έλεγε ο πατέρας μου και μουρμούριζε κάτι άσματα του Καζαντζίδη που δεν καταλάβαινα καλά.<br />Το τι σήμαινε «λίγο καιρό» θα το καταλάβαινα πολλούς μήνες μετά όταν παίζοντας θα ανακάλυπτα τυχαία το φιδάκι ανάμεσα στα κουζινικά και τα κουκλόπανα. Όχι, ο καιρός ήταν πολύς και εγώ ήμουν πια μαθήτρια του νηπιαγωγείου. Δεν υπήρχε τρόπος να με κοροϊδέψουν πιά. Είχε φύγει. Εκείνο το φιδάκι τόχω πάντα μαζί μου να μου σπαράζει την ψυχή.<br /><br />Ο αποχωρισμός αυτός δεν γιατρεύτηκε ποτέ. Η αποδημία της δεκαετίας του 60 καρφώθηκε στην ψυχή μου και δεν γιατρέφτηκε ούτε όταν ήρθαν οι Μπάρμπυ σωρό, ούτε όταν λάμβανα φωτογραφίες και γράμματα με υποσχέσεις για γρήγορη επιστροφή, ούτε όταν η βαφτησιμιά μου (όπως αυτοονομάστηκε όταν πέθανε η γιαγιά) μου έδειξε το New Jersey στην κατακίτρινη turbo Transam όπου τα μεγάφωνα εξέπεμπαν Μαρία Με τα Κίτρινα μέχρι τη Νέα Υόρκη. Τη Νέα Υόρκη που είχε ακόμη τους πύργους στη θέση τους.<br /><br />Μαζύ με τις Μπάρμπυ ήρθαν οι πρώτες Σμαρτις, μια φωτογραφική μηχανή Kodak instamatic εικόνες με σουβλιστά αρνιά, γάμους και μπουζούκια και η φήμη μιας σπουδαίας προκοπής. Εγώ από τη μεριά μου έσπευσα να μάθω αγγλικά. Για να πάω να τη βρω εκεί που ήταν. Αγκομαχώντας δεχόμουν τα γαλλικά, αλλά τα αγγλικά ήταν άλλο πράγμα. Με τη βοήθεια της τηλεόρασης παρίστανα ότι μιλούσα και έκανα φανταστικούς διαλόγους στο αεροδρόμιο όπου θα πήγαινα να τη συναντήσω. Όταν κάποτε μάλιστα «προσκλήθηκε» στην ΗΠΑ η μητέρα της Φρόσως μας και έμεινε σπίτι μας για λίγες μέρες πριν φύγει αποφάσισα να της διδάξω αγγλικά πάραυτα. Η κυρά Γιωργία με κοιτούσε απορημένα με το ζήλο μου και με ταΐζε χορτόπιτα που είχε φέρει από το χωριό. Νομίζω ότι παρίστανε ότι μιλούσε αγγλικά να μη μου χαλάσει το χατήρι. Γύρισε με πολύχρωμο καπέλο. Τα παιδιά της είχαν όλα προκόψει. Τα αγγλικά μου βελτιώθηκαν και πλέον πήγαινα φροντιστήριο.</div><div align="justify"><br />Στη γιορτή μου μεγαλώνοντας έπαψαν τα «δέματα» με τα λαμέ φορέματα. Άρχισε να μου στέλνει και δολάρια. Η Αμερική έγινε για μένα η γη της επαγγελίας όπου η «Σίσσι» μου έγινε αρχόντισσα. Απέφευγε βλέπεις να μας λέει τα κακά μαντάτα. Μας έγραφε όλο για γιορτές. Πολλά γράμματα. Λίγα τα λάθη της τα ορθογραφικά. Μόνο το όνομά της μίκρυνε και έγινε πιο αμερικάνικο. Τα παιδιά της πήγαν σχολείο. Είχαν μια όμορφη μονοκατοικία. Τα Χριστούγεννα και το Πάσχα η γιαγιά μου λάμβανε θριαμβευτικές φωτογραφίες χαράς στημένες σε καλό φωτογραφείο. Όλοι ελπίζαμε αυτό να είναι η αλήθεια.</div><div align="justify"><br />Πώς να σας το πω τώρα, για μένα η Αμερική δεν είναι αυτή που όλοι νομίζετε. Από τότε που πήγε η Φρόσω μας είναι η φωλιά της. Ο τόπος που την έκανε να ζήσει και να μεγαλώσει τα παιδιά της. Και παρότι μεγάλωσα και κατάλαβα η Ολυμπιακή παραμένει η εταιρία που μου την πήρε μακριά και το φιδάκι, ο όφις της γνώσης. Όχι του καλού και του κακού. Μόνο της οδύνης του αποχωρισμού. Αλλά και η μνήμη των αυτονομιστικών περιπάτων στη λαϊκή. Τότε που με μικρά χεράκια κουβαλούσα κουνουπίδι και φασολάκια όλο καμάρι. Στο πλευρό της.<br /><br />Στη δεκαετία του 60 η χώρα έχασε τα καλύτερα παιδιά της. Που έγραφαν ελληνικά και διάβαζαν. Που είχαν όνειρα. Και οι ΗΠΑ κέρδισαν μια γενιά ανθρώπων που γεννήθηκαν λίγο πριν ή μετά την κατοχή. Μια γενιά σπουδαία. Τα αγγλικά που έμαθα μου χρειάσθηκαν πολύ. Όμως δεν πήγα να τη βρω και να τη φέρω πίσω. Η Ολυμπιακή δεν ανήκει πιά στον Αριστοτέλη Ωνάση και τα ορεινά χωριά από όπου η Σίσσυ ξεκίνησε τώρα έχουν κάτι σπίτια που λέγονται και σαλέ. Οι Μπάρμπυ πουλιούνται στα Τζάμπο έναντι ολίγων ευρώ. Πολλά έχουν αλλάξει από τότε.</div><div align="justify"><br />Όμως σε κάθε τυχαία κίνηση το φιδάκι ξεπροβάλει και είμαι τόσο απαρηγόρητη όσο όλη η Ελλάδα μαζί που έστειλε τα παιδιά της στην ξενιτιά απελπισμένη και αυτή όπως όλες οι χώρες που διώχνουν τον κόσμο γιατί δεν έχουν να τον θρέψουν και να τους προσφέρουν όνειρα. Και εκείνα… φωτογραφίζονταν δήθεν σπουδαία και χαρούμενα και παριστάνουν ότι όλα μα όλα ΕΚΕΙ ήταν γιορτή και χαρές. Σαν ΟΛΑ να πήγαιναν καλά.<br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-7739130106038837988?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-85839173232764755202007-01-13T03:40:00.000-08:002007-01-13T03:47:07.448-08:00<div align="justify"><br /><br />Δεν πήγαινα ακόμη σχολείο, όταν ο πατέρας μου έφερε στο σπίτι την πρώτη μας ασπρόμαυρη Telefunken. Στα αστικά σπίτια της Αθήνας η τηλεόραση ήρθε νωρίτερα από την Urania που είδαμε στο σινεμά αλλά άργησε κάπως και εκεί. Ποδόσφαιρο οι άνδρες έβλεπαν συχνά πυκνά έξω από τα καταστήματα ηλεκτρικών ειδών του κέντρου. Η τηλεόραση πριν τη Χούντα ήταν κάτι σπάνιο. Και η μετάβαση από την πρωϊνή «Θεία Λένα» στο ραδιόφωνο, τον Κωστή και το Μαράκι, στα παιδικά της τηλεόρασης με εικόνα ήταν επανάσταση. Το σπίτι μας έγινε ξαφνικά πολύ σημαντικό. Αποκτήσαμε επισκέπτες και η θέαση συνοδευόταν με κεράσματα και σχόλια. Εγώ, καθόμουν στο χαλί.<br />Λίγοι είχαν τέτοιο πράγμα στο σπίτι τότε. Ο πατέρας μου είχε μια παράξενη αγάπη γι’αυτή την τεχνολογία. Πρέπει να αγόρασε την ακριβότερη ασπρόμαυρη τηλεόραση και την ακριβότερη έγχρωμη πολλά χρόνια αργότερα. Βιαζόταν να τις κατακτήσει και τις ακριβοπλήρωνε. Ο πατέρας μου έφυγε από τη ζωή χωρίς να αποκτήσει Plasma. Λάτρεψε όμως και την οθόνη του υπολογιστή και θεώρησε κατάλληλο δώρο για την κορούλα του τον υπολογιστή το 1988, αν δεν κάνω λάθος…<br />Στην τηλεόραση που στήθηκε στο σαλόνι βλέπαμε πρόγραμμα μόνον το απόγευμα. Τα κανάλια δύο και αν. Άρχιζαν με κάτι κουδούνια κατσικιών και τέλειωναν με τον Εθνικό Ύμνο. Όταν άνοιγες την τηλεόραση είχε «ψαράκια» που μικρή θεωρούσα σαν μήνυμα ότι κάτι θα φανερωθεί. Συχνά η εικόνα κουνούσε. Οι εκφωνήτριες είχαν όλες φουντωτά μαλλιά και οι κύριοι φορούσαν κοστούμι.<br />Παιδικά η Λάσση, το άλογο ο Φιούρι, ένα απίθανο δελφίνο ο Φλίππερ. Στη Λάσση πρέπει να οφείλεται και η πρώιμη ζωοφιλία μου περισσότερο από τη μόδα των sixties για ένα παιδί. Πέρσυ στο Σινεμά που τη φέρανε πρέπει να ομολογήσω έκλαιγα από τα γράμματα. Πριν αρχίσει το έργο. Πολλά χρόνια αργότερα το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι και οι Γουώλτονς. Ο Τζων Μπόυ ήταν ένας έρωτας για κάθε κορίτσι του δημοτικού της Αθήνας επί χούντας. Αλλά αυτό χρόνια μετά.<br />Οι μεγάλοι έβλεπαν Μπονάντσα. Ποδόσφαιρο, Πέιτον Πλέις. Το Πέιτον Πλέις ήταν μια αμερικανική πόλη. Η Κόνστανς, ο Ελιοτ, η Αλισον, ο Μάθιου, ήρωές του που δάνεισαν τα ονόματά τους στις πρώτες μας Μπάρμπυ και τα παιδικά μας παιχνίδια. Είχαν φουντωτά μαλλιά κομμωτηρίου, μίνι φούστες και ήθη αυστηρά. Έβλεπα και εγώ Πέιτον Πλέις μετά τη ρυθμική. Τότε η μαμά μου αποφάσισε να με πάει μαζί με μία φίλη της και την κόρη της. Ακόμη θυμόμαστε συχνά τις εξορμήσεις με τα παπουτσάκια της ρυθμικής, την επιστροφή με τυρόπιττες και τρούφες από τον Ασημακόπουλο, τις μαμάδες να πίνουν καφέ και εμείς να κοιτάμε το κουτί!. Μέχρι να πάρουν και εκείνοι ερχόμασταν στο δικό μας σπίτι. Γιατί το δικό μας σπίτι ήταν μικρό αλλά ήταν μαγικό. Η πρώτη μας Telefunken και η αγάπη του πατέρα μου για την τεχνολογία το έκανε σαν το σπίτι των εξωγήινων στο Enterprise. Ο δόκτωρ Σποκ με τα τραβηχτά αυτιά ήταν φίλος μου από τότε.<br />Η τηλεόραση όμως είχε και άλλα κόλπα. Οι ενημερωτικές εκπομπές ήταν συναρπαστικές. Με έμφαση παρακολουθούσα την προφεμινίστρια Έλλη Ευαγγελίδου στο Γεια σας Κυρία μου να δίνει συνταγές ζωής και μαγειρικής στις πρώτες μικροαστές της πόλης. Αργότερα η κ. Αλίκη Νικολαϊδου μας έδινε μια περισσότερο διανοουμενίστικη εκδοχή της «τότε» γυναίκας. Έβλεπα και την επιστημονική εκπομπή «Οι ειδικοί σας ενημερώνουν» ενός παντογνώστη γιατρού. Έτσι, όταν έπαθα ερυθρά στα 5 ανακοίνωσα στη θεία μου περισπούδαστα ότι είμαι πολύ τυχερή που δεν είμαι έγκυος γιατί η ερυθρά θα ήταν επικίνδυνη για το μωρό. Εξάλλου εκεί είδα το πρώτο σχέδιο μήτρας και αναλύσεις για κάτι πράγματα που λέγονταν σπερματοζωάρια. Όταν αργότερα άρχισαν οι εκπομπές του κ. Γεωργαλά δεν καταλάβαινα τίποτε.<br />Οι ειδήσεις δεν με πολυέννοιαζαν τότε ούτε τα ποδόσφαιρα. Το ποδόσφαιρο ήταν η χαρά των ανδρών. Από το Καραϊσκάκη με το Γιούτσο, το Δεληκάρη και τον Αττίλιο είμασταν τώρα στο Γουέμπλει και σε άλλα διεθνή γήπεδα. Ο πατέρας μου προτιμούσε αγγλικό ποδόσφαιρο. Μου εξηγούσε τις διαφορές αλλά επειδή δεν υπήρχε Ολυμπιακός στην Αγγλία εμείς ήμασταν όλοι Ολυμπιακοί. Εγώ προτιμούσα το Καραϊσκάκη γιατί μου έδιναν μπαρμπούνια στο Τουρκολίμανο και με είχαν για γούρι στις κερκίδες. Προτιμούσα να φωνάζω ΓΚΟΟΟΟΟΛ εκεί. Ερμήνευα μάλιστα όλες τις κραυγές σαν ΓΚΟΟΟΛ και θεωρούσα ότι κερδίζαμε 100-0.</div><div align="justify">Αργότερα άρσχισαν τα ελληνικά σήριαλ, ο Αγνωστος Πόλεμος, οι Πανθέοι. Η Μάρμω παραμένει στην τηλεόραση όμως από τότε΄, νομίζω τώρα λέγεται Βέρα στο Δεξί.<br />Όταν έγινε ο σεισμός το 81 η Ελλάδα έβλεπε σήριαλ. Και όταν άρχισε η ιδιωτική τηλεόραση ήμουν στο Παρίσι. Μαζί με την ΤF1 γνώρισα το Μinitel. Αυτό που επρόκειτο να γίνει ο παππούς του ιντερνετ. Ο κόσμος είχε αλλάξει πολύ. Στα νεώτερα χρόνια η τηλεόραση απέκτησε ΕΣΡ και ασυμβίβαστα. Η Ελλάδα διαπλοκή. Και φυσικά τηλεόραση έχουν όλοι.<br />Σήμερα που σας γράφω έχει παντού γύρω οθόνες. Πολλές τις κουβαλώ μαζί μου. Και τις αλλάζω συχνά. Σε αντίθεση με την πρώτη μας οθόνη που «βγήκε καλή» και την αποχωριστήκαμε με δυσκολία γιατί όφειλε να ζήσει δεκαετίες, οι τωρινές οθόνες αλλάζουν μέρα με τη μέρα. Οι τωρινές δεν είναι ίδιες.<br />Αλλά καθώς σας νοιώθω να κοιτάτε την οθόνη αναζητώντας τη νοσταλγία στις γραμμές μου, θέλω κάτι να σας εξομολογηθώ. Περιμένω με αγωνία την «καινούργια» και τα κόλπα της. Κληρονομιά στο DNA και εθισμός παιδείας περιμένω την νέα οθόνη που θα έρθει και θα επιτρέπει νέα πράγματα. <br />Ναι. αγαπητέ Pascal, για κάποιους η παιδική ηλικία δεν τελειώνει ποτέ. Μόνο το σκυλί βγαίνει από το γυαλί και κάθεται στα πόδια σου. Και σιγά σιγά ότι μαθαίνεις από το γυαλί φέρνεις στην πραγματική ζωή τις εικόνες του αν είσαι άξιος. </div><div align="justify">Η οθόνη σε μαθαίνει. </div><div align="justify">Δεν σου αρκεί. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-8583917323276475520?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-12503916239638266722007-01-12T09:23:00.000-08:002007-01-12T09:31:12.811-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RafE0wZPHaI/AAAAAAAAAAM/pL-usYpANWo/s1600-h/spasmeno+karavi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5019196720350698914" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_FbWlpSktwI0/RafE0wZPHaI/AAAAAAAAAAM/pL-usYpANWo/s400/spasmeno+karavi.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:85%;">Και όμως χάρη στους φόβους μου πέρασα στο ΒΕΤΑ και ανέβασα πανεύκολα εικόνες.</span><br /><div align="justify"><span style="font-size:85%;">Με βοήθησαν οι φίλοι μου και ο Philos με πολλές συμβουλές σημαντικές για τους αδαείς. </span></div><div align="justify"><span style="font-size:85%;">Το δίδαγμα ήταν πολλαπλό. Ειδικά για κάποιον της επαγγελματικής μου φάρας που γνωρίζει από κώδικες και ψαρώνει τους αδαείς συχνά αθελά του.</span> </div><div align="justify"><span style="font-size:85%;">Μήπως όμως έτσι δεν γίνεται σε όλα?</span> </div><div align="justify"><span style="font-size:85%;">Φοβάσαι σταματάς και κάποιος σε παίρνει από το χέρι και προχωράς, ή δεν σε παίρνει και ζορίζεσαι και προχωράς μόνος σου.</span></div><div align="justify"><span style="font-size:85%;">Αρκεί να μην προσαράξεις σε καμιά ξέρα.</span></div><div align="justify"><span style="font-size:85%;">Ευχαριστώ παιδιά!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-1250391623963826672?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1168513540298061522007-01-11T02:57:00.000-08:002007-01-11T03:05:40.326-08:00<ul><li><div align="justify"><br /><br />. Η γνώση για το μέσο προήλθε από μια τηλεοπτική παρουσίαση του Νίκου Δήμου. Ο ενθουσιασμός του με συνάρπασε. Αρχικά να δω τι σκαρώνει. Μετά να ερευνήσω το μέσον. Δεν έγινα οπαδός του. Είναι η φύση μου να αντιστέκομαι στην ένταξη. Θαυμάζω όμως αυτό που κάνει. Θαυμάζω ιδίως το ότι αλλάζει και μεταμορφώνεται. Άνοιξε και έκλεισε μπλογκ. Άλλαξε ύφος και θεματολογία. Άνοιξε την ψυχή του, μάλωσε με κάποιους τα βρήκε. Χάιδεψε και μάλωσε. Και συνεχίζει να αλλάζει. Η στάση του ενέχει την αναζήτηση υπαρξιακής δικαίωσης. Φυσικά δεν θα την βρει από τους μπλογκερς αλλά προσπαθεί. Εν τέλει για μένα σημασία έχει ότι καθημερινά εκπέμπει ποιοτικό λόγο. Και ας διαφωνείς μαζί του. Ξέρει την τέχνη από τη διαφήμιση, έχει παιδεία. Κάτι σκαρώνει. Σα στάση ζωής με γοητεύει. Ελπίζω, αν φθάσω τα χρόνια του να συνεχίζω να σκαρώνω πράγματα. Ελπίζω όμως να μην χρειάζομαι οπαδούς και επιβεβαίωση. Να μην μετρώ πόσοι με διαβάζουν ή με χαιρετούν. Να μου αρκεί και ένας ή κανένας. Αποτελεί πάντως (και) προσωπική μου πεποίθηση ότι είναι το καλύτερο μπλόγκ που υπάρχει στη χώρα με την επιφύλαξη των όσων δεν έχω ακόμα δει.<br /><br />· Η δημιουργία του μπλόγκ μου οφείλεται στην ανάγκη να σχολιασθεί κάποιο κείμενο στο μπλόγκ του Νίκου Δήμου (και όχι του γάτου Δον! Όποιος ξέρει έστω και λίγα από γάτους καλά γνωρίζει ότι απαξιώνουν αυτές τις συμπεριφορές. Τους αρκεί να λιάζονται στον ήλιο). Το πρώτο σχόλιο αποτέλεσε το πρώτο μου βήμα. Που δεν ήταν διόλου λίγο. Για καιρό μετά έβλεπα τα αντίστοιχα πρώτα βήματα κάποιων με συγκίνηση. Μετά, για λόγους διερευνητικούς ανέβηκε μια φωτογραφία για να δω πώς γίνεται. Μετά και ένα κείμενο. Το όνομα και το avatar εντελώς τυχαία. Το όνομα είναι το δικό μου στο οποίο προστέθηκε αριθμός για να το πάρει το σύστημα αφού προϋπήρχε. Η φωτογραφία γιατί ήταν το μόνο πρόσωπο που είχα στο αρχείο μου και είκαζα ότι δεν υπάρχουν δικαιώματα στην εικόνα πια. Ναι, έπρεπε να είναι πρόσωπο. Υστέρα μπήκα στο χορό. Δεν ξέρω πώς και αν θα συνεχίσω.<br /><br />· Στη διάρκεια του πρώτου χρόνου έλαβα ένα και μόνον καθυβριστικό σχόλιο με αφορμή ένα ποστ για το τζαμί της Αθήνας. Πολύ βρισίδι. Όμως μόνον ένα. Συμπέρανα ότι η moderation δεν με αφορά. Τα μπλογκ είναι άσκηση στην ελευθερία και στην ελευθερία του λόγου. Έτσι άρχισα να συμπαθώ το μέσον ιδιαίτερα. Φθηνό, άμεσο και ελεύθερο. Σχετικό με το λόγο και με εργαλείο τη γλώσσα τη μουσική και την εικόνα. Ενδιαφέρον! Εφήμερο και παροδικό. Αυτό είναι λιγάκι σπαραχτικό. Όμως αληθινό.<br /><br />· Στη διάρκεια του χρόνου μελέτησα κάποιες κατηγορίες μπλόγκ. Ιδίως τα πολιτικά, τα δημοσιογραφικά και τα νομικά. Εγινα καθημερινή παραλήπτης μαιλ της κυρίας Ρουαγιάλ η οποία έχει ένα ολοζώντανο και αισθητικά άρτιο μπλογκ. Νομίζω ότι εκεί γίνεται πολύ σημαντική εργασία. Δεν θα έλεγα το ίδιο για τους Έλληνες πολιτικούς. Είδα τις ηλεκτρονικές εφημερίδες. Νομίζω ότι η κατάσταση που διαμορφώνεται είναι σημαντική. Ίσως όχι όσο λένε κάποιοι, αλλά προς το παρόν σημαντική. Και αρκετά οικολογική. Λιγότερο χαρτί. Λιγότερο ταχυδρομείο. Πάντως όχι πολύ ειλικρινής. Ο εικαζόμενος διάλογος δεν υπάρχει παρά σπάνια. Περισσότερο ενδιαφέρον έχουν ξενόγλωσσα μπλογκ, ή πολύγλωσσα. Διάβασα ημερολόγια και προσωπικές εξομολογήσεις. Είδα μπλογκ στρατευμένα. Όχι, δεν νομίζω να επαληθεύεται η κατηγοριοποίηση ότι οι μπλογκερς είναι χωρισμένες, γκει, αριστεροί και μισόζουρλοι. Είναι κάθε καρυδιάς καρύδι. Ίσως με έφεση στην καθιστική ζωή.<br /><br />· Στη διάρκεια του πρώτου χρόνου εκτίμησα πολύ τη γραφή πολλών άγνωστων ανθρώπων και θεώρησα ότι είχα μια πνευματική επικοινωνία. Έμαθα πληροφορίες, πλησίασα ψυχές. Θαύμασα κάποια ταλέντα. Όχι όπως με τα βιβλία. Ομολογώ ότι τα προτιμώ. Είναι μάλλον η συνήθεια. Είναι μάλλον η παιδεία του βιβλίου. Ίσως να είμαι τελικώς παιδί του Γουτεμβέργιου. Το μέσον έχει ενδιαφέρον για άλλο τρόπο επικοινωνίας νομίζω. Δεν θεωρώ ότι είμαι η πλέον κατάλληλη να τον εξερευνήσω αλλά χρειάζεται πολύς πειραματισμός. Κάποιοι τον προωθούν επιτυχώς. Διαπίστωσα ότι υπάρχουν μερικά ξεχωριστά ταλέντα που εκφράζονται μέσα από το ίδιο μέσο, με φωτογραφίες, εικόνες, video, τραγούδια και κείμενα. Η με σύνθεση όλων. Προσέγγισα το μέσον. Ανεπιτυχώς πάντως καθώς παρά τα φροντιστήρια σε διάφορα μπλογκ που δίδουν πληροφορίες παρέμεινα κουμπούρα. Δεν μπόρεσα να κάνω ούτε λίστα λινκ. Και δυσκολεύομαι να ανεβάσω φωτογραφία. Πότε πότε γίνεται. Όχι όμως πάντα. Παραμένω καθηλωμένη στο παρελθόν τελικά. Γιατί σε τι άλλο να οφείλεται η άρνηση?<br /><br />· Στη διάρκεια του χρόνου αυτού είδα και άφθονους σχετικά άσημους δημιουργούς κατά τη γνώμη μου, να πιστεύουν υπέρμετρα στο εγώ τους, βοηθούμενοι από επαινετικά σχόλια, ή από τη λαχτάρα μιας ανταπόδοσης. Αυτό όμως συμβαίνει ούτως ή άλλως. Καλύτερα πάντως από την εκτύπωση κακής ποίησης. Ποιο οικολογικό. Και πού ξέρεις. Κάποια μέρα μπορεί να σκάσει το ταλέντο….<br /><br />· Στη διάρκεια του χρόνου αυτού θεώρησα κάποιους άγνωστους ανθρώπους σα φίλους. Ειδικού τύπου φίλους, αλλά οικείους. Με καθημερινή σχεδόν αλληλεγγύη. Κάποιες φορές με συγκίνηση. Για κάποιους γιόρτασα και ευχήθηκα. Για κάποιους νοιάζομαι. Γνωρίζω τα παιδιά τους. Είδα συγκρούσεις και καβγάδες. Οι άνθρωποι είναι πάντα άνθρωποι. Είναι φυσικό. Είδα σχέσεις υποταγής και ομαδούλες. Παρέες πάσης φύσεως. Κάποιους, ομολογώ, τους βαρέθηκα να τους διαβάζω. Έψαξα αλλού. Κάθε μέρα ξεφυτρώνει και ένας. Και διαπίστωσα ότι οι παλιοί είναι αλλιώς αλλά οι νέοι είναι πιο αγνοί. Και ας είναι η διαφορά μόνο λίγων μηνών. Υπάρχει ήδη εθνικό διαδικτυακό κατεστημένο. Υπερήφανο για τα λάθη του. Με άποψη ότι η δόξα του μεγάλη. Με λίστες αναγνωσιμότητας που τους δικαιώνουν (ποιος τις στήνει? Με τι κριτήρια?). Με όλες τις αρετές και τα ελαττώματα του κατεστημένου. Υπάρχουν όμως και οι νεότεροι. Όλο και καλύτερα. Διαπίστωσα ότι η Κύπρος έχει πολύ ενδιαφέροντα λόγο και μας ενώνει η γλώσσα πιο πολύ από ότι θεωρούσα. Η Αθήνα και οι άλλες πόλεις πιο κοντά. Οι ελληνόφωνοι όλης της γης πιο κοντά.<br /><br />· Στη διάρκεια του χρόνου αυτού δοκίμασα τις δυνάμεις μου με διάφορους τρόπους. Εκτέθηκα σε ένα μέσο που επιτρέπει άμεση επικοινωνία και απάντηση. Σε άμεσο χρόνο. Δοκίμασα άλλο τρόπο έκφρασης. Το ύφος, η σκέψη, η φαντασία, οι στόχοι, οι αντοχές, στα λάθη. Δεν πίστεψα τα κολακευτικά σχόλια, γιατί τα είδα παντού. Δεν μέτρησα σχόλια ως νομιμοποιητικά της ύπαρξής μου. Δεν κατάφερα να κατανοήσω ακόμη το σκοπό του μπλογκ που έχω. Ούτε το σκοπό των άλλων. Είναι λίγο ανάμεικτα. Έχω διαβάσει πάμπολλα μπλόγκ τα οποία δεν σχολίασα. Διαπίστωσα πάντως ότι κάποιοι, λίγοι άνθρωποι ενδιαφέρονται για τις σκέψεις μου και τις προωθούν με το δικό τους τρόπο. Ένας δυό άνθρωποι μου δήλωσαν ότι έκαναν μπλογκ με αφορμή το δικό μου, γιατί είχαν κάτι να πουν. Αυτό ειδικά το θεωρώ τη μεγαλύτερη χαρά. Η επικοινωνία είναι ένας στόχος. Δεν αρκεί όμως νομίζω. Η επικοινωνία εκπληρώνεται καλύτερα με άμεση επαφή. Το μέσον απαιτεί ψάξιμο και στοχοθεσία. Θα συνεχίσω να προσπαθώ.<br /><br />· Στη διάρκεια του χρόνου αποφάσισα τρεις φορές να τα παρατήσω. Την πρώτη όταν βρήκα ένα επιθετικό και υβριστικό σχόλιο του Νίκου Δήμου σε μπλογκ τρίτου για μένα. Βίωσα για γνωστή απογοήτευση όταν ο συγγραφέας διαψεύδει το κείμενο. Η κίνηση αυτή πυροδότησε το κέφι να συνεχίσω μόνη μου, κάτι που μέχρι τότε ήταν αβέβαιο. Την δεύτερη όταν έλαβα ένα επιθετικό και αρκετά προσβλητικό mail από έναν μπλογκερ. Έχει αρρώστια το μέσον. Τότε σκέφθηκα να τα παρατήσω από φόβο. Το μέσον βοηθά όμως. Είναι μακριά από μας. Ασφαλές όπως πολλά στην εποχή μας. Ούτε αφροδίσια, ούτε ψυχικοί εμετοί απάνω μας. Μόνο στην οθόνη. Το ψευδώνυμο είναι μια βοήθεια. Όμως δεν μου αρέσει αυτό σα στυλ. Την τρίτη όταν γνώρισα από κοντά κάποιους μπλόγκερ. Όχι γιατί ήταν κακοί ή φοβιστικοί. Αλλά γιατί ήταν φανατικοί. Μετρούσαν χτυπήματα, λογάριαζαν σειρά σε ειδικές λίστες, είχαν κατασκόπους και ήξεραν ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει στο μπλόγκ τους. Ήταν ολιμερής πάνω σε μία οθόνη. Άλλες δραστηριότητες? Εργασία? Καμιά βόλτα βρε παιδιά? Αυτό δεν το ήξερα. Τα τερτίπια της τεχνολογίας ήταν κάτι που δεν αναζήτησα. Όπως μου είπε ένας παρευρισκόμενος στη σύναξη άλλο το βιβλίο άλλο το μπλογκ. Δίκαιο είχε βέβαια αλλά δεν θα μπορούσε το μπλογκ να αποτελέσει τη διευκόλυνση της βλακείας και του φανατισμού. Όχι δεν θέλω να είναι όπως εκείνοι.<br /><br /><em><span style="font-size:85%;">Θα περπατώ στην πόλη και τη φύση και θα γυμνάζομαι στο ωραίο μου γυμναστήριο. Θα πηγαίνω βόλτες και με το σκύλο (να γιατί ίσως η τόση γατοφιλία?)<br />Θα μιλάω και θα συζητάω με κανονικούς ανθρώπους. Θα αγγίζω πραγματικά σώματα. Θα τηλεφωνώ σε φίλους από άλλους κόσμους όπως έκανα. Θα βλέπω φίλες για καφέ και θα πηγαίνω σε σπίτια. Θα έχω σχέσεις εκτός οθόνης.<br />Θα διαβάζω. Απαιτεί χρόνο πολύ. Θα γράφω σε χαρτί. Όχι μόνον στο τζάμι.<br />Θα εργάζομαι. Όσο και να είναι φτηνό το σπορ αγαπώ και άλλα ακριβά. Στη ζωή μου το χρήμα είναι ελευθερία και καλή ζωή. Όλη μέρα στο γυαλί φοβάμαι πως για όποιον δεν είναι συνταξιούχος είναι κάπως πρόβλημα.<br />Δεν θα μετρώ τίποτε και δεν θα μάθω τεχνολογικά κόλπα με κοριούς και κατασκόπους. Πιστεύω στην ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μου και μόνον. Οι άλλοι δεν είναι στόχος. Δεν με νομιμοποιούν. Υπάρχω ούτως ή άλλως.<br />Δεν θα ενταχθώ σε παραιίτσες, σέχτες, δεν θα μιλώ με κώδικα και δεν θα γράφω με μυστικά λεξίδια. Θα υποστηρίζω την αυτονομία και την ελευθερία. Με κάθε τίμημα.<br /></div></li></ul></span></em><div align="justify"><em><span style="font-size:85%;">Και μάλλον θα συνεχίσω την αναζήτηση. </span></em></div><p><em><span style="font-size:85%;"></span></em> </p><p><em><span style="font-size:78%;color:#660000;">Οφείλει κανείς να παραδεχθεί πάντως ότι ο πλέον αναγνώσιμος μπλογκερ Νίκος Δήμου, εξωθεί δια του παραδείγματος και σε άλλες ασχολείες. Σε ανθρώπινες σχέσεις. Σε βόλτες και ενδιαφέροντα. Δεν μοιάζει να κάνει χρήση κοριών. Μια φορά αν δεν κάνω λάθος τρίτος του ανέφερε τα περί σειράς κατάταξης.... Αν και συνταξιούχος δεν συμπεριφέρεται ως τέτοιος. Αλλάζει και σκέπτεται. Με ενθαρρύνει αυτό πολύ. </span></p><div align="justify"><br /><br /></em><br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116851354029806152?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1168119247850059242007-01-06T13:26:00.000-08:002007-01-06T13:34:07.896-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/1600/499713/????????????-??????????????????"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/400/934478/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F-%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%202006%20084.jpg" border="0" /></a> Εν Ιορδάνει ή στο κύμα της θάλασσας<br /><br />ο εικονιζόμενος απολαμβάνει το κοίταγμα των φίλων του και τ<br />ην απόλυτη στιγμή.<br /><br /> Καλή χρονιά σε όλους!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116811924785005924?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1167474598672705732006-12-30T02:26:00.000-08:002006-12-30T02:29:58.696-08:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/1600/314467/karta%201.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/320/624267/karta%201.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#990000;"><strong>H Ελένη και το αγγελουδόσκυλό της σας εύχονται μια Καλή Καλή Χρονιά και μια χαρούμενη Πρωτοχρονιά.</strong></span></div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="color:#990000;"><strong>Θα πάνε μια μικρή εκδρομούλα και θα γυρίσουν κοντά σας γρήγορα με ιδέες με εκπλήξεις και με πολύ πολύ κέφι.</strong></span></div><div align="justify"><span style="color:#990000;"><strong></strong></span> </div><div align="justify"><span style="color:#990000;"><strong>Καλή Χρονιά Παιδιά </strong></span></div><div align="justify"><span style="color:#990000;"><strong>Πολύ ωραία ήταν που βρεθήκαμε το 2006!!!</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116747459867270573?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1167312791292965152006-12-28T05:16:00.000-08:002006-12-28T05:35:32.056-08:00Η μαγεία των αριθμών συνεχίζει το έργο της απογύμνωσης.<br /><br />Σειρά έχει το <strong>16</strong>.<br /><br />Μεγάλο το έργο της Επιτροπής Βερέμη, της σημερινής ανακοίνωσης της Ακαδημίας Αθηνών (<a href="http://<a"> Kαθημερινή σήμερα</a>) συμπάντων των συνταγματολόγων (δείτε και τον έντονο διάλογο Αλιβιζάτου – Βενιζέλου), σημαντικής μερίδας του Τύπου (δείτε τα καθημερινά δημοσιεύματα αφιερώματα κοκ), σημαντικός ο διάλογος και στα blogs <a href="<a">,κλείσαν τόσες φορές και οι δρόμοι, χάθηκαν εξεταστικές, οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται. </a><br /><br />Γιατί?<br /><br /><div align="justify"><br /><span style="color:#000000;">Διότι</span> ομόφωνα, αν και με αποχρώσεις, τα δύο κόμματα εισηγούνται την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος. ώστε να επιτραπεί η ίδρυση ιδιωτικών μη κερδοσκοπικών Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων.<br /><br />Η αναθεώρηση είναι κάτι που απασχολεί τη χώρα κάθε τόσο περισσότερο από την ανεργία ή την ακρίβεια. Περισσότερο από την πολιτική αποτυχία των κομμάτων ή την χωρίς όνειρα και προοπτικές ζωή των πολιτών της. Η αναθεώρηση χρόνια τώρα είναι μια κάποια λύση για να περνά ο καιρός, να προκηρύσσονται εκλογές χωρίς άλλη δικαιολογία. Και όλοι τσιμπάμε. Πριν λίγα χρόνια η αναθεώρηση στόχευσε στη διαπλοκή. Τώρα στοχεύει στο 16.<br /><br />Θα ήθελα λοιπόν και εγώ η χαζή ξανθειά όπως με βλέπετε στη φωτογραφία, να θέσω έναν αυθόρμητο προβληματισμό προς τους αναθεωρούντες και αναθεωρητές πάσης φύσεως.<br /><br />Η τύχη των προηγούμενων αναθεωρήσεων δεν μας προβληματίζει διόλου? Η αποτυχία της υπόθεσης των ασυμβιβάστων δεν μας δίδαξε τίποτε? Είτε πρόκεται για το Λυκουρέζο είτε για το Μπόμπολα και τα λοιπά «διαπλεκόμενα» κανείς δεν αισθάνεται την ανάγκη να προβεί σε αυτοκριτική που τόσα χρόνια εκθέτει τον τόπο με την αγραμματοσύνη του? Όσοι υπεραμύνονται τώρα του άλλου αριθμού του 14.9 ή κλαίνε για το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και τον δυστυχή Λυκουρέζο που έχασε τη θέση του στη Βουλή γιατί δεν μίλησαν τότε, λίγα μόλις χρόνια πίσω?<br /><br />Τους θυμάμαι στα συνέδρια. Ήταν όλοι τους εκεί.<br />Τους διάβαζα και στις εφημερίδες. Ήταν όλοι τους εκεί.<br />Διάβαζα και τα βιβλία τους. Για την ταμπακέρα κουβέντα. Γκρίνιαζαν μόνο για το περιβάλλον (άλλος αριθμός και αυτός: το 24 !)<br />Διάβασα μετά και τις γνωμοδοτήσεις τους. Το παπί όλοι.<br />Θυμάμαι μόνο το ζήλο τους να εμπλακούν ως δικηγόροι στις υποθέσεις που άνοιξαν όταν το πράγμα ζόρισε. Τότε το Σύνταγμα (και την κατάντια του) δεν το πόνεσε κανένας. Ούτε έκλαψε στο ενδεχόμενο να καμφθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το δικό μας μικρό και τιμημένο Συνταγματάκι. Λίγο γκρίνιαζε το Συμβούλιο Επικρατείας και να! Το αναθεωρούμε και αυτό να μάθει να προσέχει.<br /><br />Αφού λοιπόν γεμίσαμε το Σύνταγμα «Ανεξάρτητες Αρχές» και «Διαπλοκή» τώρα του προσθέτουμε και άρθρο 16. Που είχε βέβαια μπόλικο.<br />Διότι τόσα χρόνια κανείς μα κανείς δεν γκρίνιαζε για ένα κείμενο ποτάμι που έλεγε τόσα και τόσα άκομψα (πλην της απαγόρευσης για τα ιδιωτικά ΑΕΙ).<br />Τώρα φυσικά και ορθά θέτει τα θέματα ο κ. Αλιβιζάτος. Και ποιος να διαφωνήσει τάχα μαζί του? Προφανώς και είναι κραυγαλέοι οι αναχρονισμοί του άρθρου 16. Προφανώς και μετά την απόφαση Valentina Neri του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου δεν είναι δυνατό να μην αναγνωρίζονται τα πτυχία. Προφανώς και η ελληνοχριστιανική παιδεία είναι κατάλοιπο της Χούντας. Προσωπικά με βρίσκει σύμφωνη.<br />Έχω όμως βρε καλέ μου κύριε Καθηγητά μια απορία.<br />Τόσα χρόνια δεν τόβλεπες? Όταν μιλούσες για τον αρχοντοχωριατισμό της προηγούμενης αναθεώρησης φωνούλα δεν είχες να πεις και για τούτο το ρημάδι? Την οδηγία που ερμήνευσε το ΔΕΚ στην Valentina Neri δεν την είχαμε και τότε ολόιδια?<br />Και εσύ Ευάγγελε που περί πολλά τηρβάζεις και μπλογκάρεις ενεργά γιατί τέκνον δεν σκέπτεσαι τα έργα σου την προηγούμενη φορά που ήσουν αρχι - αναθεωρητής? Γιατί μαλώνεις με το Νικολάκη τώρα που τον φώναξε ο αρχηγός για να γνωμοδοτήσει?<br /><br />Και τόσα χρόνια που διδάσκεται παιδιά δεν σκεφθήκατε ότι αυτό το πανεπιστήμιο που υπηρετείτε τα σακατεύει? Τόσα χρόνια που ανήκετε στο μαγαζί αυτό δεν ξέρατε αυτά που δηλώσατε με την Επιτροπή Βερέμη? Αλλά και οι Ακαδημαϊκοί μας από ποιο Πανεπιστήμιο προέρχονται? Αν θυμάμαι καλά εκείνο τον αμερικάνο τον έδιωξαν. Το ελληνικό πανεπιστήμιο τους άνδρωσε και τους προήγαγε στην ακαδημία. Εκεί που ήταν τότε λοιπόν άλλο 16 τους καθοδηγούσε?<br />Καλά εμείς οι απέξω να λέμε. Αλλά εσείς πώς άντεξατε?<br /><br />Μετά το νόμο πλαίσιο του Πασοκ «<em>τω καιρώ εκείνο</em>» και την αποχουντοποίηση «<em>τω καιρώ</em> <em>εκείνω</em>» τα πανεπιστήμια της χώρας γέμισαν βοηθούς και καθηγητές πάσης φύσεως που με τα χρόνια έγιναν κατεστημένο. Φυσικά τα χρόνια αυτά έγιναν και Πασοκ και λειτούργησαν ως ΠΑΣΟΚΟΙ ή συνεργάτες τους. Μετά που έγινε η Νέα Δημοκρατία κυβέρνηση και ήθελε και αυτοί τις elites της (καθότι ο κ. Βαρβιτσιώτης δεν αρκεί για αναθεωρητής… προδήλως ενώ ο κ. Παυλόπουλος καταδικάσθηκε σε αναθεωρητική σιγή μετά το φιάσκο του άλλου μαγικού αριθμού του 14.9) έπρεπε να βρούμε φωνές να μας στηρίζουν. Κάτι βέβαια γίνεται και με τους υπάρχοντες. Αλλά …λίγα πράγματα.<br />Έτσι αφού γέμισε η χώρα διάφορα τοπικά πανεπιστήμια (<em>κάθε πόλη και στάδιο κάθε χωριό και γυμναστήριο</em>) και δεν έχει φοιτητές να βάλει μέσα ούτε πτυχία να τους δώσει σοβαρά προχωρεί στα περαιτέρω. Μαγικός αριθμός αυτή τη φορά το άρθρο 16.<br /><br />Η Ελλάδα δεν είχε ποτέ της δομημένη αστική τάξη ούτε κατάφερε να τη δημιουργήσει μέχρι τώρα. Κινείται εκδικητικά κάθε κύμα συμπολιτών που αποκτά χρήμα κατσαπλιάδικο και θρασύ. Να φάει τους άλλους. Κάτω η σημαία του Αλβανού. 40% οι συγγενείς στην Ιατρικοί, σίγουρες καριέρες οι βοηθοί... Σπουδάζει για να μπορεί να βρίζει έγκυρα. Όχι για να σκέπτεται. Διδάσκει για να κονομάει. Ή να περνά στην πολιτική. Και να αναπαράγεται με γαλήνη.<br /><br />Οι «άλλοι» είναι αλλού σε χώρες άλλες. Τόσα παιδιά που αξίζουν έφυγαν και ευτυχώς γι’αυτά. Και αν έχετε παιδιά και σεις εκεί να τα στείλετε.<br /><br />Ελπίζω το άρθρο 16 να αναθεωρηθεί. Κακό δεν θα είναι. Δεν σας κρύβω όμως ότι θα επιθυμούσα να αφαιρεθούν κάποια πτυχία για όσους ασελγούν στο Σύνταγμα χρόνια τώρα και δεν ντρέπονται να επανέρχονται με δικαιολογίες άσχετες. Τόσες αποτυχίες δεν δίδαξαν τίποτε? Κανείς δεν ντρέπεται ποτέ?<br /><br />Αν λοιπόν γίνει κάποτε ένα πάρτυ για τους πονεμένους αριθμούς αυτού του τόπου, για τη μαγεία τους που ξεγυμνώνει, θάθελα όλοι οι κουμπούρες που δυστυχώς μα με ρουσφέτι μα με αντιγραφή πέρασαν και πήραν πτυχίο να είναι εκεί. Να μετρηθούν τα λάθη που μας κόστησαν τόσα χρόνια. Και να λάβουν τον «έπαινό» τους αντί να εκλέγονται βουλευτές και να γίνονται Υπουργοί.<br /><br />Στο πάρτυ αυτό θα τραγουδώ Happy birthday sweet sixteen αλλά δεν θα είναι για το άρθρο 16. </div><div align="justify">Θα είναι για όλα τα δεκαεξάρια αυτού του τόπου που αριστεύουν και με κάποιο απόλυτο μαγικό αριθμό (19.7... 19,4...) περνούν στα Ιδρύματα (που διόλου δεν μας νοιάζει αν είναι ιδιωτικά ή δημόσια) για να μαδήσουν από ελπίδες και φαντασία. Για να ισοπεδωθούν και να υμνήσουν την αγραμματοσύνη. Για τα επιτυχημένα «δεκαεξάρια» αυτά που έκαναν περήφανους τους γονείς και πήραν δώρο αυτοκίνητο.<br />Θα είναι, ακόμη πιο πολύ, για τα άλλα δεκαεξάρια που δεν πήραν τους μαγικούς βαθμούς και έμειναν απέξω. Που έτρεξαν στα Κολλέγια, στην Αγγλία και τη Ρουμανία που έγιναν άνεργοι και μόνοι συμπολίτες σε απόγνωση. Τα λυπημένα δεκαεξάρια της «αποτυχίας». Αυτά με τις θυμωμένες μαμάδες και την ήττα στην όψη.<br />Θα τους τραγουδήσω και θα χορέψω την εφηβεία τους που πέρασε και πάει. Και: Ας αχίσουν οι χοροί...</div><div align="justify"><br />Όσο για το άρθρο 16, κανείς δεν δικαιούται δια να ομιλεί γι’αυτό, και ιδίως οι νυν πανεπιστημιακοί και ακαδημαϊκοί. Χρόνια τώρα επιτέλεσε το σκοπό του: τους έδωσε άφθονη δημοσιουπαλληλική εργασία και παράλληλες ενασχολήσεις, τους έδωσε ψευδαίσθηση μεγαλείου, τους έστειλε σε αξιώματα, τους έδωσε μαχαίρι και πεπόνι.<br />Μόνον να το υμνούν μπορούν. </div><div align="justify"><br />Διότι τους επέτρεψε να υπάρχουν ενώ χρόνια τώρα θα όφειλαν να είχαν αργά αργά και διακριτικά αποσυρθεί,μετά από τόσα σφάλματα και τέτοια κατάντια της παιδείας.<br /><br /><span style="color:#33cc00;"></span><em><span style="color:#33cc00;">τα φροντηστήρια στου Μίκυ δεν καταφέρνω να μάθω τα links, μπορείτε όμως μόνοι σας να τα καταφέρετε αν πάτε στο coogle)</span> </em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116731279129296515?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1167150487731488182006-12-26T08:20:00.000-08:002006-12-26T08:28:07.766-08:00<div align="justify">Αν ρίξετε μια ματιά στο κυριακάτικο Βήμα (όσοι δεν τον γνωρίζετε ήδη) θα πληροφορηθείτε διάφορα σημαντικά για έναν άνθρωπο που είναι εξαιρετική περίπτωση για τη χώρα(ίσως κάποιος να με βοηθούσε με ένα link?). Δεν τον συναντάτε συχνά στον τύπο, ούτε είναι διάσημος, όπως άλλοι πολλοί. Όσοι τον ξέρουμε και τον αγαπάμε γνωρίζουμε πως είναι ιδιαίτερος και κάπως μονόχνωτος. Πως δεν θα γίνει ποτέ το φιλαράκι που θα θέλαμε. Έχουμε όλοι όμως τους λόγους μας να τον αγαπάμε και να έχει γράψει πολλά στην ψυχή μας.<br /><br />Ο Μανώλης για πολλούς ήταν και μάλλον συνεχίζει να είναι ένας διάσημος φροντιστής. Ίσως ο διασημότερος της οδού Σόλωνος. Ο Μανώλης δεν σιτίζεται στο Πρυτανείο.<br /><br />Όσα δεν μας έμαθε το σχολείο ή τα "καλά σχολεία" που φοιτήσαμε, μας τα δίδαξε χαριτωμένα και ταχύτατα ο Μανώλης. Και για πολλούς, τους περισσότερους, ήταν πολύ αποτελεσματικός ως προς τις προσδοκίες των γονέων. 99% επιτυχία στις Πανελλήνιες. Το 1% είχε ή πυρετό ή ατυχία. Είναι αυτό που στο Βήμα αναφέρει ως ιδιωτικό χώρο εργασίας. </div><div align="justify"><br />Γιατί το Μανώλη δεν τον απασχόλησε ποτέ το Κράτος καθώς το ελληνικό Πανεπιστήμιο ήταν ήδη γεμάτο άφθονους δημοσίους υπαλλήλους για να αντέξει έναν δημιουργικό άνθρωπο. Για το θέμα αυτό όμως ο τόπος οφείλει να κάνει μόνος του την αυτοκριτική του. Τώρα που ο χρόνος τελειώνει ας αυτομαστιγωθεί πριν βγει στους δρόμους για το άρθρο 16 καλή του ώρα.<br /><br />Πολλοί όμως από τους μαθητές του έχουν και προσωπικούς λόγους να τον αγαπούν. Εκτός από το ότι δηλαδή τους έμπασε ανώδυνα στο Πανεπιστήμιο και έκανε τους γονείς ευτυχισμένους.<br /><br /><em>Θα σας πω την προσωπική μου ιστορία.</em></div><em><div align="justify"><br /></em>Εμένα με έσυραν το φροντιστήριο γιατί δεν διάβαζα πολύ. Η μόδα διέτασσε τότε ξενύχτι. Παρότι άριστη (κατά τον έλεγχο) μαθήτρια θεωρείτο άκρως πιθανό να αποτύχω. Η λυκειάρχης είχε δηλώσει στη μάνα μου ότι: <em>Κυρία μου είναι πολύ έξυπνη η κόρη σας, επικίνδυνη… μάλλον θα καταλήξει στην ΚΝΕ!</em> (τόσο σοφή η λυκειάρχης σπουδαίου ιδιωτικού). Αρον άρον κατέληξα στο φροντιστήριο όπου θα μελετούσα υποχρεωτικά (ευτυχώς δεν με ανέθεσαν να με ξεστραβώσει η ίδια η λυκειάρχης όπως θα το ποθούσε, μάλλον υπήρξε θεός τότε για μένα).</div><div align="justify"><br />Ο Μανώλης με γράδαρε λίγο και μετά με κάθισε λίγο παράμερα από τα άλλα παιδιά. Μου έφερνε εξωσχολικά βιβλία με πρώτη τη διατριβή του με αφιέρωση «Και στα δικά σου» και μου μιλούσε για το Σολωμό και άλλους δαιμόνους. Πέρασε η χρονιά, σωρός τα 20άρια στις πανελλήνιες. Όλοι ευχαριστημένοι. Η δεύτερη χρονιά των πανελληνίων (είμαι παιδάκι της εκπαιδευτικής μεταγυθμισης Γάλλη) ήταν εξίσου άνετη. Διαβάζαμε άλλα εξωσχολικά και οι βαθμοί σωρός. Στο τέλος μόνον ενθουσιάστηκε ο Μανώλης και ήθελε πρωτιές. Εκεί λύγισα και κόντεψα να αποτύχω. Ευτυχώς το κατάλαβε και διέταξε να ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΩ ΑΛΛΟ. Φυσικά δεν ήμουν πρώτη, ήμουν όμως στην πρώτη δεκάδα ακόπως (ΟΖΟΡΕΡΕΖΟ Μανώλη!!!).<br />Τον συναντώ συχνά στο Κολωνάκι, στη Σόλωνος να περπατά με βήμα γοργό. Ποτέ δεν τον ξέχασα στη ζωή μου μέχρι τώρα. Τα νέα μου τα μαθαίνει τυχαία. Γλείψιμο δεν αποζήτησε ποτέ. Λένε μάλιστα κάποιοι ότι είναι «σκοτεινός τύπος…».<br /><br />Η βασιλεία των ουρανών βιάζεται μούλεγε, και βιασταί αρπάσουσιν αυτήν. Ο Μανώλης δεν ξέρω αν εβίασε τη βασιλεία των ουρανών είμαι όμως σίγουρη ότι την δημιούργησε με το δικό του τρόπο.<br /><br />Πολλοί ‘ναι οι δρόμοι πώχει ο νους… μούλεγε. Και αναρωτιόμουν τι εννοούσε τότε. Όταν με απέρριψαν και όποτε με απέρριπταν στη ζωή μου το θυμόμουν. Οι απορρίψεις με έκαναν πιο ενδιαφέροντα άνθρωπο. Καθόλου δημόσιο υπάλληλο βέβαια αλλά πιο δημιουργικό. Η ζωή μου ήταν περιπετειώδης και τσαχπίνα. Όχι βέβαια δημοσιοϋπαλληλική.<br /><br />Συχνά μου θύμιζε και το Θουκυδίδη. Το αντίπαλον δέος μόνον πιστόν εξ ξυμμαχίαν. Πιστέψτε με και γι’αυτό δεν τον ξεχνώ ποτέ.<br /><br />Ο μοναχικός αυτός άνθρωπος, για τον οποίο δεν μάθαμε σχεδόν τίποτε ούτε καταλάβαμε πολλά οι μαθητές του μας γέμισε αισιοδοξία και κέφι στο χειρότερο κομμάτι της ζωής μας, αυτό που πάντα επιστρέφει σαν εφιάλτης. Αυτό των Πανελληνίων. Αυτό της εποχής που σφάζεις την εφηβεία σου ενόψει του να γίνεις σαν όλους τους άλλους.<br />Ο παράξενος και πολυτάλαντος Μανώλης είχε ένα μαγικό τρόπο να κάνει το δικό του παρότι όλοι ήταν σε άλλο μήκος κύματος. Η τουλάχιστον να προσπαθεί. Ένα εθνικό πνευματικό κεφάλαιο που κάνει φροντιστήρια στην Οδό Σόλωνος.<br />Αναρωτιέμαι συχνά πόσα παιδιά θα μπορούσε να ελευθερώσει όπως εμένα αν ήταν σε ένα δομημένο σύστημα παιδείας. Αλλά σε μια χώρα κατσαπλιάδων τι περιμένεις… Τι θέση έχει ο Χατζηγιακουμής στους πειρατές και τους αρματωλούς…<br /><br />Χρόνια σου πολλά Μανώλη! Λοιπόν. Είμαι σίγουρη ότι δεν θα άρω την ανωνυμία μου με το να περιγράψω τα φροντιστηριακά μας μαθήματα. Πολλοί συμμαθητές μου άλλωστε έλαβαν το ίδιο μήνυμα με εμένα όταν με κάθισες παράμερα:<br /><br />Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Το εκπαιδευτικό σύστημα σκοτώνει. Άσε τον εαυτό σου ήσυχο και δεν θα σε προδώσει. Εγώ σε εμπιστεύομαι. Πέτα ψηλά.<br /><br />Και τα καταφέρναμε όλοι. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Mήπως τελικά η αφιέρωση "και στα δικά σου" ήταν το πολυτιμότερο μήνυμα? Από το κράτος μακρυά, να δημιουργείς μόνος όπως αρμόζει, να αγωνίζεσαι για την οικονομική σου αυτονομία και να σκέπτεσαι χωρίς αμοιβή. Η σκέψη δεν εκπορνεύεται! αυτό εννοούσες Μανώλη?</div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116715048773148818?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1166609903349794382006-12-20T02:16:00.000-08:002006-12-20T02:18:23.376-08:00<div align="justify"><br /><br />Το αυτοκίνητο ήταν για κείνη λιγάκι φετίχ. Όπως και για πολλούς νεοέλληνες. Είχε βέβαια τους δικούς της λόγους γι’αυτό. Που δεν έχουν και τόση σημασία εν τέλει. </div><div align="justify"><br />Αγόρασε ολομόναχη το πρώτο της αυτοκίνητο αρκετά μεγάλη ήδη και με τη δουλειά της. Ομως το μόνο που κατάφερε ως προς την επιλογή του τότε ήταν το χρώμα. Ηταν κατακκόκινο. Ηταν και Alfa Romeo αλλά όχι το μοντέλο που ήθελε. Όφειλε να επιλέξει συμβατικά και όσο το δυνατό πιο σύμφωνα με τα γούστα των άλλων. Με το ρόλο της. Με αυτό που οι άλλοι περίμεναν από εκείνη. </div><div align="justify"><br />Το δεύτερο αυτοκίνητο ήταν πιο νευρικό και δίπορτο. Ήταν και πάλι όμως το αυτοκίνητο που θα ενέκριναν οι άλλοι. Δεν την πήγε και πολύ μακριά. Στα 40.000 χλμ το άλλαξε και αυτό. </div><div align="justify"><br />Το τρίτο αυτοκίνητο ήθελε να το διαλέξει. Ξεκίνησε μια και δυό να βρει τα θέλω της. Είχε πιά κερδίσει τα προς το ζην. Είχε καταφέρει κάποια πράγματα στη ζωή. Δεν όφειλε να δώσει λόγο σε κανέναν. Οι συμπτώσεις την έκαναν να επιλέξει και πάλι συμβατικά. Μια στραβή κουβέντα του πωλητή όταν πήγε να δει το αυτοκίνητο που ήθελε, μια στραβή κουβέντα ενός άνδρα που τα ήθελε όλα δικά του, λίγο και ο φόβος του τι θα πει ο κόσμος… Πήρε ένα καλύτερο αυτοκίνητο, δίπορτο και δυνατό. Αλλά με μεγάλο πορτ- μπαγκαζ, ικανοποιητικό για τα μάτια όλων. Ήταν λίγο κουπέ, λίγο σπορ, ήταν ακριβότερο αλλά βρε αδερφέ πολλοί του κύκλου της θα το επέλεγαν. Ήταν άλλωστε και intellectuel ως αυτοκίνητο. To κράτησε περισσότερα χρόνια. Πήγε και κάποια ταξίδια με αυτό καθώς πλέον η δυνατή του μηχανή ταίριαζε με τη ζωή της που είχε λίγο ελεύθερο χρόνο από καιρού εις καιρόν. Στο πορτ μπαγκαζ εκτός από ψώνια και άπειρες μετακομίσεις, φόρτωνε και τα βιβλία που έγραφε. Με αυτό το αυτοκίνητο ερωτεύθηκε τον μόνο άνθρωπο που επιθύμησε ποτέ αληθινά. </div><div align="justify"><br />Όμως μεγάλωσε και σκεπτόταν ότι οφείλει στον εαυτό της πριν τη χώσουν στο μεγάλο μαύρο αυτοκίνητο (που προφανώς δεν θα ήταν υπουργικό) να κάνει του κεφαλιού της.<br />Ο πωλητής ήταν ευγενέστατος και αγνόησε τις κάπως εντονότερες μετά από τόσα χρόνια ρυτίδες της. Αγνόησε επίσης το γεγονός ότι ήταν γυναίκα. </div><div align="justify"><br />Της έδωσαν τη Ζ4 της έκθεσης. Ένα υπέροχο μοντέλο Μ. Που για να προχωρήσει λίγο αξιώνει 4η ταχύτητα. Που δε ρολάρει. Πετάει. Και που θυμίζει με το θόρυβο της μηχανής του ότι το καλύτερο που έχει να κάνει κανείς είναι να πετάει. Της είπαν μάλιστα ότι θα είναι άριστη διαφήμιση για το μοντέλο. Το καινούργιο πανέμορφο μοντέλο…<br />Το πήρε ανενδοίαστα. </div><div align="justify"><br />Για κάποιο λόγο δεν σκέπτεται πιά τους άλλους τόσο. Δε νοιάζεται που δεν θα χωράει όλη η παρέα σε αυτό. Μπορεί να πάνε με το άλλο. Με κάποιο άλλο. Δεν υποχρεούται να μεταφέρει στο αμάξι όλη της τη ζωή. Το πορτ μπαγκάζ χωράει το σήμερα και μόνον.<br />Δεν νοιάζεται ούτε για τον επαγγελματικό ή κοινωνικό της περίγυρο. Θεωρεί τις σκούρες τους μερσεντές ή τα τεράστια τζιπ ασήκωτα και άξια να κουβαλάνε την κατάθλιψη της χωρίς νόημα ζωής τους και μόνον. Το δικό της κουρσάκι χωράει μόνον τον έρωτά της ή ένα φίλο ή ένα σκύλο. Μια μοναδική αγάπη. Και την ίδια. Της αρκεί.<br />Δεν νοιάζεται ούτε για την οικογένεια. Λίγο που βοήθησε η μοίρα, λίγο που αλλάξανε μυαλά και οι μεγάλοι «το τετράθυρο να μας πάει και σε κανένα γιατρό» δεν την αφορά. Ας πάει όποιος θέλει στο γιατρό πετώντας με το διθέσιο. Η καλύτερα ας μην πάει στο γιατρό. Αυτό το αμάξι δεν φιλοξενεί εκ φύσεως την αρρώστια και το θάνατο. Μονάχα το παιγνιώδες ύφος της ζωής.<br />Είναι φυσικά και ακριβό. Αλλά όχι πλέον ενοχές. Ο αυτοδημιούργητος άνθρωπος δικαιούται και αυτός τη χαρά. Ο διανοούμενος δικαιούται και αυτός το γέλιο και την ταχύτητα, την ανεμελιά και την τρέλα. Οι ιδέες του χωράνε μόνον στο μυαλό και τα αισθήματα μονάχα στο στήθος. Οι φίλοι με τα 2 CV, τα SAAB, και τα Passat, ας κρατήσουν τη συμβατική τους σκέψη για τους υπουργούς που επισκέπτονται ταπεινά… μήπως και κάτι τσιμπήσουν.<br />Είναι βέβαια και το γεγονός ότι είναι ανδρικό αμάξι. Θα την κλείνουν στο δρόμο, θα της μπαίνουν από δω και από εκεί, θα την στριμώχνουν οι νταλίκες. Τι φταίει που γεννήθηκε στην εποχή που οι γυναίκες κερδίζουν και μπορούν? Όχι δεν τη νοιάζει πια. Η εποχή που κάποιος της έλεγε: Αν οδηγούσες ένα Peugeot 205 θα ήταν αλλιώς, έχει περάσει. Η εποχή που την κατηγορούσαν γιατί είχε «οργασμό» παρόλα αυτά είναι φευγάτη. Το Ζ4 επιτρέπει οργασμούς και χαρές. Σε άνδρες και σε γυναίκες. Και σε άλλα φύλα προφανώς. Οι νταλικέρηδες ας κάνουν τη δουλειά τους. Εκείνη τη δική της.<br /><br />Αν τη δείτε να πετάει αυτές τις μέρες κάπου δώθε μην απορήσετε. Παρότι μοιάζει να οδηγεί μια Ζ4Μ δεν είναι αυτό που νομίζετε απλά. Ο δρόμος μέχρι το κουρσάκι αυτό ήταν πολύ μακρύς και δύσβατος. Τόσα τα όχι, τόσα τα εμπόδια. Όμως πρόλαβε και το έκανε. Σιγά σιγά θα κάνει και άλλα πράγματα. Όταν τη συναντήσετε λοιπόν να θυμάστε ότι δεν τρέχει με τα γκάζια του, δεν μοστράρει, δεν προκαλεί. Μόνον υπόσχεται και μοιράζεται μαζί σας μια ευχή. Όλα τα θέλω επιτρέπονται, παλεύονται και κερδίζονται. Η ελευθερία επιτρέπεται. Το παιχνίδι επιβάλλεται. Η χαρά είναι εδώ. Και δεν τρέχει. Πετάει. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116660990334979438?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1166380051175729702006-12-17T10:18:00.000-08:002006-12-17T10:27:31.196-08:00<div align="justify"><br /><br />Με αφορμή το συμπαθές μαζικό μήνυμα του δίγλωσσου, ως φαίνεται, μπλογκερ για την ακαδημία επιστημών της Αλβανίας θα σας πω μια μικρή ιστορία που ίσως δεν είναι πολύ σχετική, μου τη θύμισε όμως έντονα. Μια αληθινή ιστορία.<br /><br />Πριν λίγα χρόνια η γραμματέας μας αρρώστησε με αβέβαιη ημερομηνία επιστροφής στην εργασία. Αποφασίσαμε να την περιμένουμε όσο περισσότερο καιρό γινόταν. Για το σκοπό αυτό μάλιστα μετά από 6-7 μήνες πήραμε ένα κοριτσάκι να καλύψει προσωρινά το κενό που δεν θα κινδύνευε να της δημιουργήσει ανασφάλεια ως προς το ενδεχόμενο επιστροφής στην εργασία της αφού δεν είχε κανένα απολύτως τυπικό προσόν για την εργασία. Ενα κοριτσάκι που μας σύστησε η κυρία που καθάριζε. Μια πατριώτισά της.<br /><br />Δεν ήξερε την δουλειά της γραμματέως καθόλου.<br />Δεν ήξερε την τεχνολογία ολωσδιόλου.<br />Ητάν αλλοδαπή, αλβανίδα.<br />Ήταν σχεδόν αγράμματη. Εγραφε λίγα αλβανικά μονάχα.<br />Δεν ήξερε παρά ελάχιστα ελληνικά να μιλάει. Στο τηλέφωνο τραύλιζε για καιρό.<br />Δεν ήξερε ούτε αγγλικά ούτε άλλη δικηγορική διάλεκτο<br />Ήταν μικρομάνα και ήθελε λίγες μόνο ώρες δουλειά να πηγαίνει στο παιδί της.<br />Ήταν μάνα χωρίς άνδρα και βοήθεια<br />Ήταν μια πανέμορφη εικοσάχρονη καλλονή που δεν την προσλάμβαναν ούτε ως οικιακή βοηθό αφού οι κυρίες φοβόντουσαν τους συζύγους τους.<br />Ήθελε να δουλέψει σε πείσμα της οικογένειάς της και του περιβάλλοντος, σε πείσμα της μεγάλης της ομορφιάς που θα την οδηγούσε το δίχως άλλο αργά ή γρήγορα στο πεζοδρόμιο ως φαινόταν.<br />Αν δεν ήταν τόσο τίμια, αξιοπρεπής και ηθική κοπέλα.<br /><br />Αυτό το παιδί, γιατί ήταν 20 χρονώ όταν βρέθηκε απρόσμενα στη ζωή μου ήταν σαν ένα ξαφνικό δώρο. Το πιο γλυκό χαμόγελο. Η πιο τρυφερή αξιοπρέπεια. Χαδιάρα και καταφερτζού μπήκε γρήγορα στην καρδιά όλων μας.<br />Δεν πέρασε εύκολες μέρες. Οι πατριώτες της που μας την σύστησαν άρχισαν να την πολεμάνε όταν είδαν ότι την αγαπήσαμε. Ο άγνωστος σύζυγος (τρόφιμος αλβανικών φυλακών όπως μάθαμε αργότερα) απείλησε να μας κάψει το μαγαζί αφού ζήλευε υπερβολικά «το δικηγόρο που την πήδαγε» όπως σωστά φοβήθηκε αφού το κορίτσι δεν είχε προσόντα. Στο νου του φυσικά γυναίκα δικηγόρος και καλοί άνθρωποι ήταν κάτι αδύνατο. Οι γονείς της θα προτιμούσαν να είναι καθαρίστρια. Γι’αυτούς ήταν κάτι πιο ξεκάθαρο.<br />Εμάς όμως έλειπε μόνον η γραμματέας. Είχαμε καθαρίστρια και δεν θέλαμε να χάσει τη δουλειά της.<br /><br />Ετσι η Μόνικα ξεκίνησε να ελπίζει. Να ελπίζει σε μία ευπρεπή εργασία γραφείου ανάμεσα σε γραμματιζούμενους που ήταν νέοι και φιλικοί. Και με «μαμά» την Μαριλένη, όπως με λέει και η φίλημου η Κροτκάγια.<br />Η ομιλούσα έκανε ότι μπορούσε για να της δείξει ότι αξίζει και ότι θα πρέπει κάτι να μάθει να κάνει στη ζωή ώστε να ζήσει καλύτερα. Έσπευσε να της μάθει για τις σχολές κομμωτικής. Κουβέντιαζε μαζί της. Φυσικά την πλήρωνε και της πλήρωνε και ΙΚΑ. Φυσικά, γιατί αυτό για το κορίτσι δεν ήταν αυτονόητο….<br />Εκείνη όμως ήλπιζε να γίνει γραμματέας. Γραμματέας της Μαριλένης και του γραφείου με τα καλά παιδιά…<br />Όταν η κανονική γραμματέας μας διεμήνυσε ότι δεν θα επιστρέψει και έπρεπε να προσλάβουμε μία μόνιμη, η Μόνικα έπρεπε να βρει το δρόμο της στη ζωή. Οι πελάτες ήξεραν πιά για ένα όμορφο ξένο κορίτσι που όμως μιλούσε τσάτρα πάτρα... και δεν έγραφε.<br />Την τελευταία μέρα έκλαιγε στην αγκαλιά μου. Είπε πως θα σκεφθεί τι θα κάνει στη ζωή και θάρθει να δούμε σε ποια σχολή θα πάει. Υποσχέθηκε γεμάτη αξιοπρέπεια ότι θα συνεχίσει να προσπαθεί.<br />Δεν ξαναγύρισε ποτέ.<br />Όταν έφυγε, η Μαριλένη έφαγε ένα μεγάλο χαστούκι από το θεό των πανέμορφων νεαρών αλβανίδων για την ύβρι.</div><div align="justify"><br />Στο τραπέζι της γραμματέως ένα τετραδιάκι έμεινε εκεί ξερό και παγωμένο. Ένα τετραδιάκι γεμάτο απόπειρες ελληνικής γραφής και αριθμητικής. Καθώς και λίγα αγγλικά. Ένα τετραδιάκι που μου καρφώθηκε στην ψυχή σαν τις ελπίδες της που διέψευσα άθελά μου.<br />Οσο καιρό ήταν κοντά μας προσπαθούσε να μάθει. Γράμματα σπουδάγματα. Να αλλάξει τη μοίρα της. Σκαλισμένα σαν παιδιού της πρώτης δημοτικού με μπικ, αντιγραφές των λέξεων που έβρισκε χωρίς να ξέρει τι σημαίνουν. Οποια λέξη έβλεπε ήταν εκεί. Τόσα ορνιθοσκαλίσματα και τόση αγωνία...<br />Η Μόνικα πριν φύγει μου χάρισε μια ζωγραφιστή εικόνα της Παναγίας. Μια κιτς απεικόνιση της Παναγιάς που εκείνο τον καιρό δεν την βοήθησε και πολύ.<br />Συχνά όταν τη σκέπτομαι παρακαλώ εκείνη την κιτς Παναγία του αλβανού ζωγράφου να τη φυλάει και να την προστατεύει. Και να με συγχωρήσει για το κακό που της έκανα.<br />Αγαπητέ φίλε που μεριμνάς για τις επιστήμες στην Αλβανία προσευχήσου και συ στην πράσινη κιτς Παναγία για να συχωρεθώ εγώ πρώτη. Κάθε γράμμα από το αλφαβητάριο που σκάλισε κρυφά ήταν ένα όνειρο. Και όλα τα γράμματα μαζύ μια διάψευση. Πες λοιπόν μαζύ μου και συ (πριν λύσουμε το ζήτημα της αβέβαιης σκοπιμότητας Ακαδημίας Επιστημών της καλής μας Αλβανίας):</div><div align="justify"><br /><em>Παναγία της Μόνικας και του μικρού της γιού, κάνε μέρες πούναι ένα θαύμα να είναι η Μόνικα καλά και να γελά<br />Κάνε να μην έχει βγει στο πεζοδρόμιο και να την αγαπούν σαν παιδάκι όλοι οι καλοί άνθρωποι του κόσμου<br />Κάνε να φωτισθούν οι δικοί της, ο άνδρας της να την αφήσουν να ανασάνει και να ελπίζει<br />Κάνε οι Έλληνες να συγχωρήσουν την τόση ομορφιά στο κορμάκι ενός ξένου παιδιού<br />Κάνε Παναγία της όμορφης Μόνικας να ανθίσει αυτό το λουλούδι και να ελπίζει χαρούμενο όπως όταν σκάλιζε τα γραμματάκια στο τετράδιο των δικηγόρων…<br />Και καλή μας Παναγία της Μόνικας συγχώρεσε τους αλλαζόνες που παίζουν με τις ελπίδες της και την κάνουν να νομίζει ότι μπορεί η μοίρα της να αλλάξει μόνο και μόνο με λίγα γράμματα και λίγα αγγλικά…Συγχώρεσε ιδίως τη χαζή λυπημένη Μαριλένη…</em><br /><br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116638005117572970?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1165955122785690832006-12-12T06:01:00.000-08:002006-12-12T12:25:23.093-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/1600/836802/??????????"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/320/252695/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%201%202006%20147.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/1600/560278/??????????"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/320/188740/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%201%202006%20145.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/1600/841046/??????????"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/320/793348/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%201%202006%20146.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/1600/363079/??????????"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/320/247322/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%201%202006%20308%20xelona1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/1600/339061/??????????"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/320/483318/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%201%202006%20148.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/1600/645690/??????????"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/320/564210/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%201%202006%20136.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/1600/864000/??????????"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/320/535681/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%201%202006%20144.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116595512278569083?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1165751012640971192006-12-10T03:08:00.000-08:002006-12-10T03:43:32.663-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/1600/467869/??????????"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" height="204" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/320/24966/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%201%202006%20301.jpg" width="272" border="0" /></a><br /><br /><div align="justify">Καθώς πλησιάζουν οι γιορτές και ο καταναλωτισμός, η κατάθλιψη και η μανία των πελατών να προλάβουν όσα δεν έγιναν όλο το χρόνο αυξάνει, σκέπτομαι τα Πομακοχώρια.</div>Καλοκαίρι κατάφερα να διασχίσω τη Θράκη όπως χρόνια ονειρευόμουν.<br /> Η Θράκη ήθελε καιρό. 10-15 μέρες. Που διακοπές τόσες μέρες για την αφεντιά μου. Ως ΕΚΑΒ περνούσα τη ζωή μου περιμένοντας το μοιραίο για να σπεύσω. Έσπευδα αλλά συνήθως ήταν η γκρίνια κάποιου κακοπαντρεμένου επιχειρηματία που ξεκαλοκαίριαζε στην Αθήνα προσποιούμενος ότι πλουτίζει.<br /><div align="justify"><br /> Έτσι σιγά σιγά το αποφάσισα να πάω στη Θράκη.<br /> </div>Στη Θράκη δεν πάει κανείς γιατί διαφημίζεται από οδηγούς και σπόνσορες(αν και πολλά έχουν αλλάξει πιά και στο επίπεδο αυτό).<br /><div align="justify">Πρέπει να έχει λόγους. Και τέτοιοι υπάρχουν πολλοί. Φύση, ιστορία, καλοί άνθρωποι, καλό φαγητό, εκτός τουριστικού συρμού…. </div><div align="justify">Το καλοκαίρι λοιπόν έκανα φίλο ένα γάιδαρο και ένα μωρό χελωνάκι στα Πομακοχώρια, χάρηκα τα ποτάμια, κολύμπησα στη ρηχή θρακική θάλασσα και χάζεψα τα ωραιότερα ψιλόλιγνα ξανθά κορίτσια. </div><div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/1600/238522/??????????"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 256px; CURSOR: hand; HEIGHT: 165px" height="182" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/320/296100/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%201%202006%20300gai3.jpg" width="267" border="0" /></a> Έφαγα υπέροχο φαγητό, άναψε το αυτοκίνητο πάνω κάτω τα χιλιόμετρα σε μεγάλους φιλικούς δρόμους, βουνά, θάλασσες, σύνορα, περάσματα, ηλιοτρόπια, έκανα ένα σωρό φίλους κάθε λογής, θρησκεύματος και προέλευσης.<br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/1600/380833/??????????"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="193" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/320/342465/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%201%202006%20143.jpg" width="236" border="0" /></a><br />Θυμάμαι όμως τρυφερότερα τα Πομακοχώρια. Πίσω σε μια άλλη εποχή με τα τζαμάκια τους (σεμνά σεμνά), τα γεφύρια στο ποτάμι, τους ξενητεμένους τους με τις μερσεντές το καλοκαίρι στην πλατεία, τη γλώσσα τους που την κρατούν ζωντανή με σεβασμό, την απλότητα και την έξοχη μαγειρική τους. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Όταν ρωτάς κατά που πέφτει η ραχούλα ανεβαίνει ο παππούς στο τζιπ να σε πάει μέχρι εκεί και κοτσονάτος να γυρίσει με τα πόδια… Όταν φθάνεις στο τελευταίο χωριό παιδιά παίζουν ελεύθερα στους δρόμους και κρεμάνε κουρελάκια στα δένδρα.<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/1600/201149/??????????"><img style="WIDTH: 242px; CURSOR: hand; HEIGHT: 169px" height="233" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/320/699748/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%201%202006%20055.jpg" width="313" border="0" /></a> Οι γλώσσες που χάνονται ήταν πάντα ένα θέμα που με συνάρπαζε. Οι τόποι που ζουν και υπάρχουν χωρίς να νοιάζονται για το τρεντ κύμα της Μυκόνου, ήταν για μένα προσκύνημα.<br /><br />Α και να σημειώσω για τους ζωόφιλους: Παντού ο σκύλος ήταν ευπρόσδεκτος. Στην Τουρκία, στη Βουλγαρία, στη Θράκη, στα Πομακοχώρια, στην Ξάνθη, στη ρηχή θάλασσσα όπου το να τον βλέπεις να χοροπηδά ήταν η εικόνα της ευτυχίας. Τα ξενοδοχεία ανοιχτά, στα εστιατόρια του έδειναν μεζέ. Τα αδέσποτα δεν του επιτέθηκαν ποτέ (τα διωγμένα αδέσποτα είναι πιο επιθετικά) και όλοι μα όλοι του χρωστούσαν ένα χάδι.<br /><br />Ευτυχώς δηλαδή γιατί αυτός έχει την βαθύτατη πεποίθηση ότι η ανθρωπότητα δημιουργήθηκε για να τον χαϊδεύει.<br /><br />Δεν θα μακρηγορήσω γιατί όλοι έχουμε δουλειές. Ο Δεκέμβρης είναι ο μήνας που όλα πρέπει να γίνουν. Βλέπω τις εφημερίδες της Κυριακής και με πιάνει δέος με τα ένθετα. Εγώ θα βάλω αυτά τα βρακιά? Εγώ θα φάω στα εστιατόρια αυτά? Εγώ θα μαγειρέψω αυτές τις κάπως συνταγές? Εγώ θα αγοράσω όλα αυτά τα τζομπαίρια? Εγώ θα ταξιδέψω στο Μαλιμπού?<br /><br />Ε λοιπόν όχι. Εγώ, θα κάνω του κεφαλιού μου. Θα πηγαίνω όπου θέλω και με τραβάει η ψυχή μου. Θα αποχωρίζομαι το ξενοδοχείο Ελενα της Ξάνθης με δάκρυα στα μάτια και θα θυμάμαι το Edirne όπου έκανα τόσους φίλους μέσα στο δρόμο, μόνο και μόνο γιατί έψαχνα στραγάλια για τη μάνα μου. Θα φοράω ότι μου καπνίσει νάναι και βολικό και θα περιδιαβαίνω στα Πομακοχώρια όπου τα παιδάκια αναρωτιούνται αν ο σκύλος είναι λύκος, αρκούδα ή αρνί… να τους επιβεβαιώνω ότι είναι κατσικόσκυλο…. Θα τρώω σουτζούκια και θα κάνω φίλη μια Πομάκα χελωνίτσα μισή χούφτα που την άφησα εκεί για νάχω ένα λόγο να ξαναπάω.<br /><br />Αρκεί να υπάρχουν οι μέρες οι καλές. Οι μπόλικες. 10-15 μέρες ελευθερίας… κάθε τόσο.<br /><br /><span style="color:#993300;">Και γιατί όχι όλη μας η ζωή?</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116575101264097119?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1164977150320560912006-12-01T04:43:00.000-08:002006-12-01T04:45:54.063-08:00<div align="justify"><br /><br /><span style="color:#ff6600;">Οι πόλεις είναι ολοστόλιστες και γιορτινές. Ο Δεκέμβρης ξεκινά με ελπίδα και κέφι για γλέντι, γιορτές και προσδοκίες για το νέο χρόνο. Ξέρω ότι τα μελομακάρονα θα τα αγοράσετε και μαζί τους και τους κουραμπιέδες. Ότι το σπίτι δεν θα μοσχομυρίσει. Ξέρω ότι το «οικογενειακό» τραπέζι δεν θα είναι όπως στο σινεμά ή την παιδική ηλικία κάποιων, ξέρω ότι παρά τις εντυπώσεις των πολιτικών μας πολλοί δεν θα μπορέσουν να αγοράσουν δώρα στα παιδιά τους. Ξέρω ότι οι περισσότεροι θα είναι μόνοι και μελαγχολικοί.<br />Δείτε τα περιοδικά με ωροσκόπια: πόσες σκόρπιες προσδοκίες, πόσα όνειρα για το νέο χρόνο…<br /><br />Μια νέα ζωή, και ποιος δεν θα την ήθελε. Καλός φίλος που χωρίζει είπε στα παιδιά του ότι έτσι ελπίζει να αποκτήσει μια άλλη ζωή. Και ποιος δεν θάθελε μια άλλη ζωή για το 2007!<br /><br />Ο ΓΑΠ θέλει και αυτός μια άλλη ζωή. Πάει η Μαριλίζα του!<br />Η Σεγκολέν ξεκινά. Ο ΟΛΠ διαμαρτύρεται.<br />Ο Πάπας Βενέδικτος θέλει και αυτός τη δική του άλλη ζωή.<br /><br />Ο τελευταίος μήνας του χρόνου όμως είναι αυτή η ζωή. Πριν την αλλαγή τη μεγάλη. Η πραγματικότητα που ναι, τελειώνει, αλλά υπάρχει ακόμη.<br />Η ζωή που ζούμε, η δική μας ζωή είναι ακόμη εδώ.<br /><br />Αυτός λοιπόν ο τελευταίος μήνας ενσαρκώνει το ζευγάρι αυτής και της άλλης ζωής, της πράξης και του ονείρου.<br />Προσωπικά δεν πιστεύω σε «άλλες ζωές» ούτε σε ωροσκόπια.<br />Ελπίζω όμως ολόψυχα ο τελευταίος μήνας του 2006 που ξεκινά σήμερα να μην είναι μόνον καταναλωτικός, γκρινιάρης, καταθλιπτικός και ονειροπόλος. Να μην έχει μάταιους απολογισμούς και άπειρα σχέδια. Να μην είναι μήνας δίαιτας ενόψει της κραιπάλης που φθάνει. </span></div><span style="color:#ff6600;"><div align="justify"><br /><span style="color:#993300;">Εύχομαι να είναι ένας μήνας σαν όλους τους άλλους, ένας μήνας της πραγματικής ζωής. Εύχομαι επίσης και οι άλλοι μήνες του χρόνου να επιτρέπουν τα όνειρα και τα σχέδια.</span> </div><div align="justify"><br />Ο τελευταίος μήνας του χρόνου είναι πολύ ζόρικος για όλους. Όταν περπατώ με το σκύλο στο δρόμο ανταλλάσσω καλημέρες με την νέα τάξη των ζωόφιλων που αποτελεί πλέον σθεναρή κοινωνική ομάδα. Ξέρετε τι μου λένε όλοι χαϊδεύοντας το μουσούδι του σκύλου μου? Ότι ζηλεύουν το σκοτωμένο κυνηγό που τον έκλαψε το σκυλί του! Ότι μόνο τα σκυλιά πλέον αγαπούν… Τόσες γιαγιάδες της γειτονιάς την ίδια κουβέντα. Τόσοι νεαροί την ίδια κουβέντα.<br />Όλοι ονειρεύονται αφοσίωση και συναίσθημα! Το βλέπω τόσες φορές τη μέρα. </div><div align="justify">Αυτοί είμαστε εμείς. Αυτή είναι η πραγματική ζωή. </div><div align="justify"><br />Καλό μήνα να έχουμε! </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116497715032056091?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1164820411557091382006-11-29T09:08:00.000-08:002006-11-29T09:13:31.573-08:00<div align="justify"><br /><span style="color:#336666;">Οι Έλληνες είμαστε μια χούφτα άνθρωποι και δεν ξέρουμε ακριβώς τι και ποιοι είμαστε. Περαστικοί φεύγουμε για τον κόσμο όλο, αλλάζουμε και μισιόμαστε λες για να σβήνουν οι μνήμες. Γκρεμίζουμε μνημεία με πάθος. Απέσβετο κελάλον ύδωρ...<br />Άλλο πράμα οι Κρητικοί, άλλο οι Μακεδόνες, άλλο οι Καλαματιανοί, Βαβυλωνία !<br />Μόνον μια γλώσσα μας ενώνει και αυτή πλέον αγγλίζει επικίνδυνα.<br />Σε αυτούς προστίθενται και οι Κύπριοι. Νέο κράτος στην Ευρωπαϊκή Ένωση επιτρέπει να έχουμε δύο δικαστές στο ΔΕΚ, άλλους δύο στο ΠΕΚ, επιτρόπους ελληνόφωνους διπλούς…. Ποιος θα τόλεγε. Μια χούφτα ελληνόφωνοι και τόσα πόστα…<br />Όμως και στα μπλογκ οι Κύπριοι αφθονούν και διακρίνονται. Και στη ζωή και στις επιχειρήσεις. Εχω ένα σωρό ηλεκτρονικούς φίλους Κύπριους πιά.<br />Με αφορμή σχόλιο του Ανωνύμου θα προσθέσω… ότι ως πελάτες (και οι Κύπριοι είναι σπουδαίοι επιχειρηματίες) μου έχουν αφήσει δυστυχώς κακές εντυπώσεις. Μίζεροι, σφιχτοί, ποζάτοι με άριστα αγγλικά και κακά ελληνικά δεν χάνουν ευκαιρία να σε προσβάλουν λες και τους φταις για κάτι που δεν το ξέρεις. Και ποτέ μα ποτέ δεν αξίζεις τίποτε. Ακριβώς δηλαδή όπως και οι υπόλοιποι Έλληνες, αλλά με ένα ν στο τέλος!<br />Είναι σαφές ότι λυπούνται πολύ που εργάζονται στην Ελλάδα ενώ θα όφειλαν να είναι στο Λονδίνο. Ότι περιφρονούν την Ελλάδα και τους Έλληνες βαθύτατα. Ότι είναι συνήθως ασχημούτσικοι και κάπως γκρινιάρηδες. Απολαμβάνουν προνομίων (θυμόμαστε δα από το πανεπιστήμιο...) και είναι πάντα οι αδικημένοι. Ακριβώς δηλαδή όπως και οι υπόλοιποι Έλληνες. Αλλά με ένα ν στο τέλος.<br />Είναι παράξενο λοιπόν. Εγώ που δεν τους ξεχώριζα ως φοιτήτρια, που μόνον η προφορά καμιά φορά με έκανε να διακρίνω ποιος ήταν ποιος τώρα τους ξεχωρίζω και όταν μιλούν αγγλικά. Και γενικεύω. Παρότι δεν διαφέρουν σε τίποτε από τους υπόλοιπους Έλληνες.<br />ΑΥΤΟ είναι προκατάληψη. Διότι, αν μερικοί Κύπριοι που συνάντησα και ήταν όντως λίγοι και ξενιτεμένοι, δεν σημαίνει ότι όλοι οι Κύπριοι είναι κάπως έτσι.<br />Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Και τούτο ισχύει και για τους Κυπρίους. Και για τους Έλληνες (όποιοι και αν είναι).<br />Αν κάτι μας ενώνει είναι η γλώσσα. Αυτό αρκεί. Διότι για τα άλλα θα διαφωνήσουμε καθότι είμαστε όμοιοι και σε αυτό: τη μουρμούρα.<br />Η αφεντιά μου, ως μικρασιατικής καταγωγής μετανάστης, για τους Ελλαδίτες θα μείνει πάντα ξένη. Φυσικά και για τους Κυπρίους.<br />Μόνο που για μας γλώσσα παιδείας ήταν η γαλλική και η γερμανική. Και τα ελληνικά τα αγαπούσαμε πολύ. Τόσοι λογοτέχνες το αποδεικνύουν. Και μέσα μου η αστική Σμύρνη θα στοιχειώνει, όπως η Αλεξάνδρεια, η Θεσσαλονίκη, η Πόλη, η Πάτρα, τα Χανιά, πόλεις αστικές που διόλου δεν θύμιζαν την αλλοτινή και παντοτινή Αθήνα της μίζας και του ευτελισμού.<br />Και ΑΥΤΟ είναι όμως προκατάληψη, του ξένου. Οι αστικές μνήμες και οι παιδεία δεν επιτρέπουν την απόρριψη του σύγχρονου χαοτικού αχταρμά. Οι καιροί αλλάζουν, οι άνθρωποι περνούν, κινούνται και φεύγουν.<br />Θα μείνω πάντα ξένη και χωρίς ρίζες. Περαστική και χωρίς χωριό το Πάσχα, θα διεκδικώ την ανεκτικότητα και την επιείκεια. Θα πεθάνω με τούρκικο επώνυμο και αρχαιοελληνικό όνομα. Όπως τόσοι και τόσοι μικρασιάτες. Δεν θα νοσταλγώ πατρίδες γιατί θα έχω τα φτερά των διομολογήσεων στην πλάτη και θα πετάω όπως οι άνθρωποι που δεν είχαν παππούδες αγρότες.<br />Θα στεναχωριέμαι με τους Έλληνες και τους Κύπριους που με βλέπουν σαν ξένη, εμέ, το τέκνο της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Δεν θα τους καταλαβαίνω όταν είναι στενόμυαλοι και επιθετικοί. Θα φεύγω όπως ξέρω να το κάνω από τόσες γενιές. Και θα γράφω όπως ξέρω να το κάνω από τόσες γενιές. Αρχέγονη εντολή για μένα η γλώσσα. Αλλά το Πάσχα δεν θα έχω χωριό να γυρίσω.<br />Εμέ δεν θα με νοιάζει. Και τις προκαταλήψεις θα τις κατακρίνω. Ακόμη και τις δικές μου. Και αν κάτι αγαπώ και αναζητώ στους αδελφούς μου τους Κύπριους και τους αδελφούς μου τους Έλληνες (όποιοι και αν είναι…) θα είναι η κοινή μας γλώσσα. Αυτή που έμαθα να αγαπώ να γράφω και να διαβάζω σαν ύψιστη εντολή, εγώ η ξένη.</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116482041155709138?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1164711458421602572006-11-28T02:54:00.000-08:002006-11-28T02:57:38.430-08:00<div align="justify"><br /><br />Μια συναρπαστική συζήτηση ξεκίνησε ανάμεσα στον Ανώνυμο και την Παράγραφο σε προηγούμενο ποστ με αφορμή το ζήτημα της επιληψίας και το κατά πόσον συνδέεται με κοινωνικές προκαταλήψεις, αν αυτές επιβιώνουν και σε ποιο επίπεδο. </div><div align="justify"><br />Για την επιληψία δεν μπορεί να αρθρώσει κανείς τίποτε παραπάνω των όσων γλαφυρά, ποιητικά θα έλεγα αναφέρει η Παράγραφος στα μπλογκ της. Συχνά όμως εκεί, αν παρακολουθήσει κανείς τη συζήτηση θα διαπιστώσει ότι υπάρχουν ταμπού, σοβαρά ταμπού και επιβιώνουν ολοζώντανα.</div><div align="justify"><br />Οι προκαταλήψεις φυσικά δεν σταματούν στην επιληψία, ούτε περιορίζονται στην αρρώστια. Προκαταλήψεις επιβιώνουν από παλιά και νέες δημιουργούνται εντονότερες. Είναι απορίας άξιο γιατί αυξάνουν θα έλεγε κανείς ενώ τα κοινωνικά ήθη υποτίθεται ότι ελευθερώνονται.<br />Οι προκαταλήψεις δεν προέρχονται από το συντηρητικό τμήμα της κοινωνίας, όπως αυτό προσδιορίζεται. Υπάρχουν σε κάθε κοινωνικό επίπεδο και ηλικία πολλές δε συνδέονται με τον προοδευτικό λεγόμενο χώρο.</div><div align="justify"> <br />Οι προκαταλήψεις δεν έχουν περιορισμένο αριθμό. Εκτός από όσες αφθονούν και μας κληρονόμησε το παρελθόν, υπάρχουν και οι νέες που δημιουργούνται μέρα με την ημέρα συστηματικά.</div><div align="justify"><br />Οι προκαταλήψεις δεν σχετίζονται, όπως θα μπορούσε να υποθέσει κάποιος με ζητήματα κοινωνικής προστασίας. Δεν αφορούν αρρώστιες που κολλάνε, ούτε συμπεριφορές που βλάπτουν το κοινωνικό σύνολο. Πλείστες προκαταλήψεις αφορούν ιδιωτικές συμπεριφορές που δεν είναι ούτως ή άλλως βλαπτικές, ούτε για αυτόν που τις ασκεί ούτε για τους τρίτους.<br />Οι προκαταλήψεις παραλλάσσουν. Κάτι που σήμερα θεωρείται ως αποδεκτό και σεβαστό χθες μπορεί να αποτελούσε κοινωνική μομφή και λόγο αποκλεισμού. Τούτο βεβαίως πρωτίστως αναιρεί το οιοδήποτε έστω λογικό τους σκοπό ή νόημα.</div><div align="justify"><br />Οι προκαταλήψεις κατασκευάζονται. Έχουν μόδες και τάσεις. Συνδέονται με την εξουσία αλλά και με εξουσιαστικά μορφώματα τα οποία μπορούν για κάποιο λόγο να τις επιβάλουν. Κάποιες προκαταλήψεις πάντως για διάφορους λόγους αναιρούνται για λόγους ανάλογους της κατασκευής τους.<br /><br />Το να υποθέτουμε όμως ότι οι προκαταλήψεις δεν υπάρχουν είναι ουτοπικό. Πολλοί θα το ευχόμασταν και θα το επιθυμούσαμε. Αλλά όχι. Η κόλαση των προκαταλήψεων, η κυριότερη ίσως πηγή δυστυχίας του σύγχρονου κόσμου είναι εδώ. Και καμία μα καμία ιδεολογία μέχρι σήμερα δεν κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα σύστημα απαλλαγμένο από αυτές.<br /><br />Η Ελένη63 σήμερα είναι επιληπτική, καπνίστρια, σχιζοφρενής, χοντρή, δεξιά, μαύρη, Εβραία, άτεκνη, ξανθιά, φορά γυαλιά, δεν έχει πτυχίο, είναι λίγο λεσβία και άλλα πολλά. Εσείς? </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116471145842160257?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1164624984640066762006-11-27T02:52:00.000-08:002006-11-27T02:56:24.650-08:00<span style="color:#000099;">Πρόκειται για σημερινή είδηση:</span><br /><br /><strong><span style="color:#cc0000;">Αίγυπτος: κατ' οίκον περιορισμός σε blogger</span></strong><br /><em>27/11/2006 10:01:55 πμ http://www.lawnet.gr/articlemain.asp?id=12349<br />Οι αστυνομικές αρχές του Κάιρο έθεσαν σε κατ’ οίκον περιορισμό έναν αιγύπτιο μπλόγκερ που άσκησε κριτική κατά της Κυβέρνησης της χώρας του. Πρόκειται για τον Rami Siyam, που γράφει σε μπλόγκ του Διαδικτύου, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Ayyoub. Η αστυνομία δεν έδωσε εξηγήσεις για την επιβολή του μέτρου σε βάρος του Siyam. Οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατηγορούν την Κυβέρνηση της Αιγύπτου ότι παραβιάζει την αρχή της ελευθερίας του λόγου, αφού έχει προχωρήσει προσφάτως σε συλλήψεις αρκετών μπλόγκερ. Πριν από είκοσι μέρες η αστυνομία επέβαλε το μέτρο του κατ΄ οίκον περιορισμού σε έναν άλλο μπλόγκερ, τον Abdel Kareem Nabil, κατηγορώντας τον για προσβολή της δημόσια τάξης, για διέγερση θρησκευτικού μίσους και δυσφήμιση σε βάρος του Προέδρου της χώρας. Σύμφωνα με την οργάνωση Διεθνή Αμνηστία, τα μέτρο σε βάρος του Amer λήφθηκε, επειδή διατύπωσε ορισμένες απόψεις κατά του Ισλάμ και τις θρησκευτικές αρχές του al-Azhar.</em><br /><br /><span style="color:#000099;">Πιστεύω ότι αναδεικνύει, μαζύ με το σκέλος των γαλλικών προεδρικών εκλογών τη δύναμη του μέσου.</span><br /><span style="color:#000099;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116462498464006676?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1164447883908234922006-11-25T01:21:00.000-08:002006-11-25T01:44:43.923-08:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/1600/98968/The%20Tower%20of%20Babel%201563%20.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4685/2991/400/433600/The%20Tower%20of%20Babel%201563%20.jpg" border="0" /></a><br />Συνεχίζοντας τον διάλογο που ξεκινήσαμε προχωρώ με τη συνδρομή της τέχνης, στο ζήτημα της γλωσσικής επικοινωνίας που τόσο περίτεχνα αναδεικνύεται στο μπλογκινγκ.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Η γλωσσική επικοινωνία εδώ καθίσταται ουσιωδέστερη και από την ταυτότητα. Αλήθεια Ανώνυμε σε προσέγγισε ο κ. Μητσοτάκης? Χάντρα φοράς?</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Λίγα χρόνια πίσω διάσημοι ομιλητές με το "λαό" και τη ντόπια διανόηση, όπως ο πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης (σας θυμίζει κάτι το όνομά του?) θεωρούσαν ότι με την επώνυμη ταυτότητά τους, ο λόγος τους (ιδίως ο πολιτικός) δημιουργεί ιστορία, εκτός φυσικά από χρήμα. Καθώς οι γλύπτες σπανίζουν όπως και οι μνήμες, φοβάμαι ότι ούτε ανδριάνδας δεν θα μείνει στο Πεδίον του Άρεως από αυτόν. Ηδη έχει την τύχη του ότε βυθισθέντος Χρηματιστηρίου. Αμφίβολο αν θα μείνει και λόγος (ιστορικός ή άλλος).</div><div align="justify">Ο λόγος όμως υπάρχει και ο διάλογος συνεχίζεται. ΕΥΤΥΧΩΣ!</div><div align="justify">Χωρίς ταυτότητα, ανώνυμα?</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Η μήπως οι επώνυμοι (σύμφωνα με το σκοπό που κατασκευάζονται) πλέον έχουν άλλες εργασίες και σκοπούς οπότε μένει για τους ανώνυμους η επικοιωνία, ο λόγος, ο διάλογος και η ιστορία?</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Καλό σαββατοκύριακο σε όλους!</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Θα διαβάσω εφημερίδες (παλιές συνήθειες) ηλεκτρονικούς φίλους (νέες αγάπες), το νέο βιβλίο του Σουρούνη, θα δω φίλους σε σενάριο ρετρό (στο Δάκη που έμαθα ότι ζει και τραγουδά!), θα βολτάρω και με το σκύλο ... Στο σινεμά τα είδα σχεδόν όλα. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Χρόνια πολλά στις Κατερίνες και τους Στέλιους. Τους επώνυμους με τα μικρά τους ονόματα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116444788390823492?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1164213731946411922006-11-22T08:33:00.000-08:002006-11-22T08:42:11.960-08:00<div align="justify"><br /><br />Συνεχίζει τη συζήτηση για τα blogs σήμερα η Καθημερινή (<a href="http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathextra_9_21/11/2006_1">http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathextra_9_21/11/2006_1</a>) με ειδικότερο θέμα τα blogs με ονοματεπώνυμο. </div><div align="justify"><br />Αφορμή φυσικά η ενεργός ανάμειξη επωνύμων στο συγκεκριμένο άθλημα γεγονός το οποίο μοιάζει να δημιουργεί κάτι το διαφορετικό και το νέο ή νεωτερικό στην καθημερινότητα των αναγνωστών.</div><div align="justify"><br />Θα ήταν πραγματικά σημαντικό αν η υποφαινόμενη στην εικόνα κυρία, που όπως ξέρουμε στην πραγματικότητα δεν πέθανε ποτέ, διατηρούσε δικό της blog και μπορούσε ο καθείς να της απευθύνει τα σχόλιά του:</div><div align="justify"><br />· Σήμερα Mέριλιν δεν μου άρεσε το κόκκινο φουστάνι σου<br />· Χθες Μέριλιν φάνηκε η λευκή σου κιλότα στην τηλεόραση<br />· Ερωτεύσου με θεά…<br />· Τραγούδα στα γενέθλιά μου<br />· Καλύτερος ήταν ο Αρθουρ από μένα ?<br />· Είσαι η ωραιότερη γυναίκα στον κόσμο..<br />Όμως όχι. Η υποφαινόμενη στην εικόνα δεν συγγράφει. Η eleni63 δοκιμάζει τις δυνάμεις της παίζοντας με τη δύναμη του μέσου και της ανωνυμίας. Αρνείται να δώσει και το όνομα του γάτου της στον πολύ πολύ αγαπητό της Δοδούλη, αρνείται να αποκαλυφθεί καθώς επέλεξε την διαδρομή της ανωνυμίας. Το ζήτημα το αναλύει στο μπλογκ του ο Ανώνυμος. Ας τον ρωτήσουμε να μας εξηγήσει το νόημα της ανωνυμίας και δη της συνειδητής. Ευχαρίστως να έχει ένα ποστ εδώ αλλά τονίζω ότι τα λέει αρκούντος και στο blog του (<a href="http://anonymos-anonymos.blogspot.com/">http://anonymos-anonymos.blogspot.com/</a>) .<br /><br />Ερχόμαστε τώρα στο επώνυμο blog.<br /><br />«Blogs με όνομα και επώνυμο<br />Μουδιασμένοι παρακολουθούν οι «παραδοσιακοί» Έλληνες μπλόγκερς την επέλαση στα δικά τους «λημέρια» επώνυμων προσώπων από το χώρο της πολιτικής, της δημοσιογραφίας και των γραμμάτων<br /><br />αναφέρει ο δημοσιογράφος Κώστας Ονισένκο. Και μας λέει τα καλά νέα.<br />Θα διαφωνούσα μαζί του μόνο για το μούδιασμα. Μάλλον διασκεδάζουμε πολύ.<br />Εκλογές έρχονται άλλωστε. Ένας ακόμη τρόπος επικοινωνίας. Μετά την προεκλογική συγκέντρωση, μετά τη χαρτούρα και η ηλεκτρονική προσέγγιση. Καιρό λαμβάνουμε newsletters από τον κ. Βαρβιτσιώτη υιό και άλλους πολιτικούς. Η διαφορά είναι μόνον στη δυνατότητα σχολιασμού. Μόνον αυτή. Εάν φυσικά κανείς τα διαβάζει τα σχόλια. Με τον τρόπο αυτό δημιουργούνται κοινότητες. Και δεν χρειάζεται η σύναξη στα σπίτια με κεφτέδες προεκλογικά. Άλλωστε διαφορετικό είναι και το target group. Ετσι τους λένε οι διαφημιστές. Οι πολιτικοί διαφημιστές. <br /><br />Αλλά αυτά είναι φαινόμενα blogs μόνον. Όπως ειδική κατηγορία είναι τα blogs επαγγελματικών που προβάλλουν την επαγγελματική τους ταυτότητα. Είναι γνωστός ο blogger δικηγόρος που δεν σηκώνει και από χιούμορ κυκλοφορώντας με την εικόνα του.<br /><br />Στο σημείο αυτό οφείλουμε ένα εύσημο στον Νίκο Δήμου ο οποίος κατανοώντας ως καλός διαφημιστής τον προβληματισμό πρόσφερε στο γάτο του Don την κυριότητα του ιστοχώρου. Επώνυμα σχολιάζει αλλά το blog είναι του Don. Φυσικά ποιος άλλος θα μπορούσε να είναι ο Don παρά ο από αιώνες γατόφιλος και καλός συγγραφέας Νίκος Δήμου? Παίζει με τους κανόνες του παιχνιδιού και η ανωνυμία προσπερνιέται.<br />Το ίδιο συνέβη με την Παράγραφο. Νομίζω πιά όλοι την ξέρουμε. Και την κορούλα της και την οικογένεια αυτοπροσώπως τους αγαπάμε σαν συγγενείς. Αλλά η Παράγραφος αγαπήθηκε ανώνυμα. Και με κάποιο τρόπο γι’αυτό μπήκε στην καρδιά μας. Έστω και αν κατορθώσει να πετύχει την εκστρατεία που έχει ξεκινήσει για την εκπαίδευση και την απελευθέρωση των απολύτως υγιών ανθρώπων (και όχι των επιληπτικών)!<br /><br />Έτσι, με την ανωνυμία. αποφεύγει μάλιστα κανείς τον κίνδυνο σύγχυσης όπως την έπαθε είτε πραγματικά είτε κατά συνειρμό ο καλός δημοσιογράφος της Καθημερινής που μας είπε: Όσον αφορά τα πολιτικά ημερολόγια, τα σκήπτρα κρατάει το ΠΑΣΟΚ με τρεις επώνυμους bloggers στο ενεργητικό του. Αντίθετα με τον Γιώργο Παπανδρέου που δεν βρίσκει χρόνο να μπλογκάρει τα τελευταία δύο χρόνια, οι κύριοι Μίμης Ανδρουλάκης και Ελευθέριος Βενιζέλος διατηρούν μια τακτική επαφή με τα ηλεκτρονικά ημερολόγιά τους.<br /><br />Μην το αναζητήσετε όμως πιά. Εχει διορθωθεί. Ο «Ελευθέριος» εκτός από κέρινο ομοίωμα έγινε αυθημερόν Ευάγγελος.<br />Ας σημειωθεί ότι και η κ. Σεγκολέν μπλογάρει ανωνύμως ως <a href="http://www.desirsdavenir.org/">http://www.desirsdavenir.org/</a> επιθυμίες του μέλλοντος.<br /><br />Λοιπόν να μην τα πολυλογώ. Ο λόγος στους Ανωνύμους και τα κέφια τους. Η ελευθερία και η ανωνυμία έχουν το λόγο.</div><div align="justify"><br />Μακάρι να είχαμε τις σκέψεις του Ανώνυμου για το θέμα σε μαιλ! Ώστε να τις αναρτήσω πάραυτα! Ή φυσικά όποιου άλλου προαιρείται! Ζήνων, Antvol, Αθεόφοβε, Συνήγορε του Διαβόλου? Θα ιντριγκάρω κανέναν σας? Ποιος ξέρει τάχα ποιος να κρύβεται πίσω από τα παράξενα ονόματά σας και τα εικονίδια που ενίοτε τα συνοδεύουν?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116421373194641192?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1164104624236405522006-11-21T02:16:00.000-08:002006-11-21T02:23:44.236-08:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4685/2991/1600/firikos%20aspromari%201.2.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4685/2991/400/firikos%20aspromari%201.1.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#ff0000;"><strong>Ιδού λοιπόν, μερικές εβδομάδες αφού εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο, ο αλήτης που επιβίωσε 20 χρόνια και έγινε η σκιά της κάθε σελίδας που διάβαζα ή έγραφα. Μια που κατάφερα να ανεβάσω φωτογραφίες νομίζω ότι του χρωστούσα μια εμφάνιση στους γατόφιλους της μπλογκοχώρας. 20 ανθρώπινα χρόνια γνώρισε κάμποσους πρωθυπουργούς, σοσιαλιστές, εκσυγχρονιστές και εβίωσε την επάνοδο της ΝΔ. Αδιαφόρησε πλήρως. 20 χρόνια γι'αυτόν ήταν μόνον χάδια.</strong></span></div><div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Την ίδια άποψη συμμερίζεται και ο σκύλος που πλέον συγγράφουμε παρέα: Το ανθρώπινο γένος δημιουργήθηκε ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για να τους χαϊδεύει και ... να τους ταϊζει.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;"></span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116410462423640552?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1164103906915328872006-11-21T02:10:00.000-08:002006-11-21T02:11:46.916-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4685/2991/1600/WhiteTigerCub_flowers.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4685/2991/320/WhiteTigerCub_flowers.jpg" border="0" /></a> Και ένα δωράκι επειδή τα κατάφερα να ανεβάσω φωτογραφία!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116410390691532887?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1164103725629114232006-11-21T02:06:00.000-08:002006-11-21T02:08:45.636-08:00Σχετικά με τη Σεγκολέν και τα blogs δείτε σημερινό άρθρο στην Καθημερινή σε <a href="http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathextra_17_18/11/2006_172909">http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathextra_17_18/11/2006_172909</a><br /><br />δείτε επίσης το blog της Σεγκολέν Ρουαγιάλ σε <a href="http://www.desirsdavenir.org/">http://www.desirsdavenir.org/</a>.<br />Στο δημοσίευμα της Καθημερινής (ένα μεταξύ πολλών για το θέμα πρέπει να τονίσουμε) υπάρχουν και οι διευθύνσεις των δημοκρατικών.<br />Να λοιπόν που το θέμα είναι επίκαιρο και το δίχως άλλο θα αποτελέσει trend στις δικές μας επικείμενες εκλογές. Πιάστε τα μετερίζια!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116410372562911423?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1164019172728643682006-11-20T02:35:00.000-08:002006-11-20T02:39:32.736-08:00<div align="justify"><br />Μετά την Αγκελα Μέρκελ, οι δύο κυρίες της αμερικανικής και γαλλικής πολιτικής συγκεντρώνουν τους προβολείς. Και πλέον υπάρχει ένα επίκαιρο θέμα:</div><div align="justify"><em>Οι γυναίκες είναι παρούσες στην πολιτική.</em></div><div align="justify">Τονίζεται από τον τύπο ότι προβάλλουν τη γυναικεία τους υπόσταση και το γεγονός ότι είναι μαμάδες, σε αντίθεση με τη Θάτσερ και την Μεγίρ που έπρεπε να είναι σκληρές, ανδρόγυνες.<br />Είναι εντελώς γυναίκες με τα μαγιώ τους και τα ωραία πόδια τους και με τα κέρατά τους.</div><div align="justify">Χαιρετίζουμε τη συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική σκηνή. Με κάθε τρόπο την επιδοκιμάζουμε.<br />Και ως πολίτες και ως γυναίκες.<br />Αλλά θα προτιμούσαμε οι γυναίκες πολιτικοί να στέκουν στα πόδια τους μόνες τους<br />Να μην είναι σύζυγοι κάποιου (με ή χωρίς γάμο)<br />Να μην είναι κόρες κάποιου<br />Να μην είναι φιλενάδες κάποιου<br />Να μην είναι χήρες κάποιου<br />Να μην προσδιορίζονται σε σχέση με κάποιον ζωντανό ή νεκρό πατέρα ή σύζυγο.<br />Θα προτιμούσαμε να έχουν ολόδική τους οντότητα. Αυτοπροσδιορισμό.<br />Θα προτιμούσαμε να μην είναι το φύλο που τις καθιστά συμπαθείς και διαφορετικές, αλλά η αξία τους. Το έργο τους.<br />Και δεν ξέρω τι θα έχουν να εισφέρουν στον τομέα αυτό τα σχετικά παραδείγματα.<br />Ξέρω επίσης ότι πολλές άλλες γυναίκες με έργο και διαδρομή ανακόπτονται από την πολιτική διότι κάποιον σύζυγο ενόχλησαν ή η προσωπική τους ζωή δεν πολυάρεσε.<br />Τις είδα να σέρνονται στο έδαφος γιατί δεν ήταν «καλά κορίτσια»<br />Ακόμη και τις Μπάρμπι της πολιτικής τις προτιμώ καθώς έστω και έτσι έχουν το δικό τους τρόπο και στυλ.<br />Και θυμίζω… η Γαλλία είχε πρόσφατα μια άλλη κυρία πρωθυπουργό. Την κυρία Κρεσόν. Μαύρο φίδι που την έφαγε. Την θυμόμαστε ως «σκάνδαλο» και αν.<br /><br />Αν με ρωτάτε λοιπόν ναι. Ναι στη Σεγκολέν. Καθώς ελπίζω να κατατροπώσει το Σαρκοζί. Αλλά φοβάμαι ότι χρόνια πριν όταν διάβασα την «Αλήθεια μιας Γυναίας» που μου χάρισε ο καλός εκδότης των εκδόσεων Πόλις (όπου και εκδίδετο) αδιάφορη μου φάνηκε, κουραστική και τώρα μόνον νοστιμούλα και γελαστή. Καλή κοπέλα.<br /><br />Και το χειρότερο είναι ότι όπως πάμε έτσι ισχύει και για τους άνδρες.<br />Καλά παιδιά να μοιάζουνε και τα άλλα τι μας νοιάζουνε?<br />Παραδόξως οι γκει προτάσεις διατηρούν κάποια πάθη και συχνά τολμούν να είναι αντιπαθείς.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116401917272864368?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1163875122082551162006-11-18T10:36:00.000-08:002006-11-18T10:38:42.093-08:00<div align="justify"> <br />Γρανίτα από λεμόνι, εφηβεία, μουσική και … φλερτ στο αυτοκίνητο του μπαμπά. Νιάτα στο δρόμο. Ολη η ομορφιά της ζωής να δοκιμάζει τις δυνάμεις της.<br />Το αυτοκίνητο που πήρε ο λεβέντης μόνος. Και που όλο μαγκιά και νιάτα το οδήγησε μια νύχτα όλο ξεγνοιασιά. Στα 16 στα 17 χωρίς δίπλωμα βεβαίως.<br /><br />Και ποιος δεν τόχει ζήσει στο δυτικό κόσμο?<br />Αρχέτυπο των αμερικανικών ταινιών. Βίωμα των εποχών της αυτοκινητιστικής επανάστασης.<br />Το αυτοκίνητο και η ελευθερία. Ποιος δεν την πόθησε παράνομη και κρυφή?<br /><br />Προχθές όμως ένα παιδί σκοτώθηκε μεθυσμένο νιάτα, ξεγνοιασιά και τόλμη.<br />Ένα άλλο παιδί οδηγούσε. Άλλα δύο πίσω.<br />Ένα ατελείωτο πένθος. Ένα νεκροταφείο παιδιά.<br />Γιατί σε εκείνον?<br />Κανείς δεν μπορεί να δώσει την απάντηση παρότι ο καθένας βιαστικά βγάζει τα συμπεράσματά του. Κριτική στους γονείς, στο άλλο παιδί, στον άλλο γονιό, στην εποχή, στον άλλο οδηγό. Κριτική στο θεό και στη μηχανή του. Αλλά πάλι τόσοι πήραμε αυτοκίνητα, γιατί αυτός?<br />Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος λόγος που άλλοι επιζήσαμε της εφηβείας μας, ούτε αν αξίζει τον κόπο η τόση ταλαιπωρία.<br />Ίσως και να το αγαπούσε κάποιος θεός αυτό το αγόρι. Που γλύτωσε τα όσα έπονται: πανελλήνιες, σπουδές, ανεργία, αφεντικά, πεθερικά, έναν θάνατο με αρρώστιες και γηρατειά. Ίσως να πεθαίνουν νέοι αυτοί που τους αγαπάει ο θεός.<br />Αλλά βρε αδερφέ τους υπόλοιπους γιατί μας άφησε πίσω? </div><div align="justify">Γιατί να γεμίσει ένα νεκροταφείο παιδιά?<br />Δεν σας το κρύβω: πάντα κάτι τέτοιες ώρες θα προτιμούσα να είμαι στη θέση του νεκρού και να μην πρέπει να αγκαλιάσω τη μάνα! Να λείπω από το δράμα.<br />Αλλά κάποιος θεός θέλει να είμαι εδώ ακόμη. Το πεπρωμένο βλέπεις.<br />Το σκέπτομαι κάθε φορά που πέφτει διατροφικός πανικός, σεισμός και κάθε πόνος. Τυχερός ο πρώτος που φεύγει.<br />Ο επόμενος, ο κάθε επόμενος μαζεύει δάκρυα και κουράγια.<br />Ελπίζω το αμάξι να ήταν κόκκινο και νάπαιξε μουσική δυνατά όταν έγινε το τρακάρισμα.<br />Ελπίζω να ξεχάσουν τα παιδιά που επέζησαν και να αντέξουν τη συνέχεια.<br />Ελπίζω να παρηγορηθούν κάπως οι επιζήσαντες.<br />Και ελπίζω ο θεός, όποιος θεός υπάρχει να βάλει λίγο μυαλό:<br />Επιτέλους χάθηκε να επισκεφθεί κανέναν διάσημο πρωθυπουργό, κανέναν διάσημο πλούσιο και σπουδαίο γέροντα? Νάχουν τα μίντια να λένε και οι κληρονόμοι να εισπράττουν?<br />Ο 16χρονος το έλειψε από τον παράδεισό του? Η εφηβεία στα ντουζένια της? Πότε επιτέλους και αυτός ο θεός θα βάλει λίγο μυαλό?<br />Έφηβος θεός δεν υπάρχει? Με ένα σαράβαλο αμάξι να τρέχει αντί να θερίζει στην άσφαλτο παιδιά? Να επιτρέπει τόσο πόνο, τύψεις και ενοχές?<br />Εκείνος δεν υπήρξε έφηβος ποτέ? Μόνο γέροι και πάνσοφοι είναι οι θεοί? Να σταυρώνουν τους γιούς τους?<br />Και καλά δεν ξέρει, δεν κατάλαβε, είχε και δουλειές σε άλλες χώρες.<br />Δεν μπορούσε να πάρει ας πούμε εμένα? Την ορθολογική, την ψόφια, την άτολμη, που ποτέ δεν έκλεψε αυτοκίνητο γονιού, που σταμάταγε στα κόκκινα?<br />Κατάλαβα εγκαίρως ότι το παζάρι αυτό δεν έχει τέλος. Πολλές φορές μέχρι σήμερα διαπραγματεύθηκα με το θεό αλλά δεν με ακούει.</div><div align="justify"><br />Έχει κανείς σας άποψη γιατί?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116387512208255116?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1163759356058865912006-11-17T02:27:00.000-08:002006-11-17T02:29:16.066-08:00<div align="justify"><br /> Σας είδαμε στους δρόμους τότε που ήμασταν μικρά, με δέος και απορία. Κοιτούσαμε τα μακρυμάλλικα αγόρια όταν η μαμά μας τράβαγε να μην κολλάμε το μυτάκι στο τζάμι. Σας είδαμε στην τηλεόραση να πετάτε πέτρες. Μετά είδαμε, στην ασπρόμαυρη τότε τηλεόραση, την πύλη. Και πολλά μικρά κλαίγανε στο σχολικό. Οι γονείς ακούγανε Ντοϊτσε Βελλε. Η διπλανή κυρία θυμόταν τα δεκεμβριανά. Μικρούλα είχα διαβάσει και για την «Ηλένια» και να το μαύρο δάκρυ. Αυτά τα παιδιά ήταν για όλους μας πρότυπα. Τα παιδιά της γενιάς του πολυτεχνείου.<br /><br />Μετά γίνατε σχολική γιορτή και δεν μας πολυάρεσε. Ως αργία κάτι προσφέρατε αλλά ως σχολική γιορτή θύμωνα τόσο!! Σιγά σιγά ως γιορτή γίνατε η αφορμή ο κόσμος να κλείνει το μαγαζάκι του μη του το σπάσουν. Γνωστή η κίνηση. Με τρόπο πέφτουν τα ρολλά. Ο αφεντικούλης κλείνει το μαγαζάκι. Περνάνε τα παιδιά και σπάνε. Πορείες μνήμης και βόμβες μνήμης.<br /><br />Φυσικά η 17 Νοέμβρη έγινε και Οργάνωση. Αλλά αυτό ήταν άλλη ιστορία.<br /><br />Αργότερα είσαστε όλοι βοηθοί στο πανεπιστήμιο. Μουστακαλήδες, γενάτοι, κοπελιές με φούστες και καθρεφτάκια, ταγάρι και απλησιά, όλες βοηθίνες. Λίγη η παιδεία σας πολλή η μαγκιά σας και τα χρονάκια σας Κάπως αιώνιοι φοιτητές, κάπως αιώνιοι βοηθοί, ελαφρώς . Τσιγάρο, αριστερίστικο λεξιλόγιο και άπειρες δάφνες. Με πόζα περπατούσατε στα αμφιθέατρα και οι τελευταίοι παλιοί καθηγητές (όσοι δεν έφυγαν με την αποχουντοποίηση) σας σέβονταν περισπούδαστα για να έχουν την ησυχία τους. Είσασταν ΜΕΣΑ στο σύστημα λίγα χρόνια μετά. Δημιουργήσατε το επιστημονικό κατεστημένο. Χωρίς μεγάλη επιστημοσύνη. Αλλά δεν πείραζε. Είσασταν η γενιά του Πολυτεχνείου. Τώρα τα αδιέξοδα στην Παιδεία τα πληρώνουν τα παιδιά. Πολλά από αυτά είναι και δικά σας. Αν και για να πούμε την αλήθεια τα δικά σας παιδιά είναι στο εξωτερικό και σπουδάζουν.<br /><br />Πολλοί παραμείνατε βοηθοί. Άλλοι ψευτοκάνατε και διδακτορικά και γίνατε καθηγητές σιγά σιγά. Καταλάβατε σχεδόν όλες τις άλλες δημόσιες θέσεις. Αλλά και τις επιχειρήσεις. Η πληροφορική του 90 και οι μεγάλες εταιρίες στελεχώθηκαν από εσάς. Ήταν ωραία εικόνα. Φευγάτοι νεαροί με μεγάλους μισθούς. Άλλωστε και ο Κόκκαλης ήταν γιός του Πέτρου Κόκκαλη. Η αριστερά ήταν εδώ. Είχε την χρυσή της ευκαιρία.<br />Φυσικά δικαιωθήκατε και στο χώρο της πολιτικής. Τόσοι υπουργοί μα την αλήθεια.<br />Πασόκ και Νέα Δημοκρατία σας τιμούν. Φυσικά και οι άλλοι. Είσαστε νέοι και ωραίοι κρατάτε καλά. Όλοι οι ρόλοι είναι δικοί σας. Και ως δημοσιογράφοι. Και ως καλλιτέχνες. Και φυσικά ως δημόσιοι υπάλληλοι. Καθίσατε καλά στην καρέκλα σας. Αποζητώντας πάντα και άλλη μία. Ακόμη να ξεκουμπηστείτε, δυστυχώς.<br /><br />Εξηνταρίζετε πια.<br /><br />Κανείς σας δεν μετάνιωσε ποτέ για τη συνέχεια. Είσαστε απασχολημένοι με τη δόξα την τοτινή, τα διαζύγια, τις γκόμενες, τις κοπελίτσες και τα αγόρια που σας αγαπούσαν τυφλά μαζί με τις ελπίδες τους. Είσαστε απασχολημένοι όταν μας έπνιγαν και μας πνίγουν τα σκάνδαλα και η διαφθορά. Με τις δουλειές σας ή με τη συμμετοχή σας σε αυτά.<br /><br />Στήσατε τη χειρότερη Ελλάδα. Ξενόφοβη, απελπισμένη, συντηρητική, δημοσιουπαλληλική, μίζερη και πετύχατε να επανέλθει η χειρότερη «βασιλεία». Οι Παπανδρέοι και οι Καραμανλήδες. Καθώς και οι Μητσοτάκηδες. Αποκαταστήσατε τους Γλύξμπουργκ. Σε κάθε κοσμική σοβαρή εφημερίδα είναι παρόντες. Και γίνανε καλοί γαμπροί για τις εκαλιώτισες του πλουτισμού της γενιάς του Πολυτεχνείου. Τις κόρες σας.<br />Κατακρεουργήσατε την αριστερά. Φτερά και πούπουλα κάθε ιδεολογίας. Όμως φοράτε Tods και Prada. Με στυλ ελαφρά ατημέλητο.<br />Δεν θα επεκταθώ ούτε θα γενικεύσω.<br /><br />Με θυμώνατε όταν γίνατε σχολική γιορτή.<br />Με θυμώνετε όταν στρογγυλοκαθήσατε αμετακίνητοι σε ότι μπορούσαμε να ονειρευτούμε και το χαλάσατε.<br />Με θυμώσατε όταν απαγορεύσατε στους άλλους να προχωρήσουν. Όταν τους είπατε άμυαλους, απολιτικούς, ξεχαρβαλωμένους.<br />Δε λέω μπορεί να είμαστε.<br /><br />Αλλά ποιος τάχα θάθελε να σας μοιάσει?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116375935605886591?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1163538496977373722006-11-14T13:04:00.000-08:002006-11-14T13:08:16.990-08:00<div align="justify"><br /><br />Ολοι μας όταν ξεκινήσαμε το άθλημα, πολλοί με παρακίνηση του Νίκου Δήμου, άλλοι επειδή γνώριζαν αρχίσαμε διαβάζοντας. Πολλοί περάσαμε καιρό πριν αρθρώσουμε μια αράδα. </div><div align="justify"><br />Αλλοι προσπάθησαν να γίνουν γνωστοί σε άλλα πολυσύχναστα μπολγκς. Από ανάγκη επικοινωνίας και απόκτησης ταυτότητας. Ποιός δεν γνώρισε την Παράγραφο και την Αφροδίτη στο Doncat ποιος δεν λάτρεψε την Κροτούλα και την παρέα της, τη φίλη που ονομάζω Αδαμαντία και έχει γενέθλια την ίδια μέρα με τον Πρωθυπουργό κοκ πριν δειλά δειλά δεν αφήσει ένα ίχνος του όντος του στον ηλεκτρονικό μας κόσμο. Και η αφεντιά μου ξεκίνησε δραστήρια μετά το πρώτο Νικοδήμιο βρισίδι. Τον ευχαριστώ πάντα γι'αυτό. </div><div align="justify"><br />Και ποιος δεν προβληματίσθηκε όπως ο Νυκτιπόλος πρόσφατα για το αν πρέπει τάχα να σταματήσει? Ήδη κάποιοι φίλοι μας λείπουν σοβαρά. Και ας μην ξέρουμε πώς λέγονται. Και ας μην γνωρίζουμε το πρόσωπό τους. Για μένα μάλιστα μερικοί ξέρουν πως η Απουσία τους μου κόστισε και μου κοστίζει. </div><div align="justify"><br />Η ελληνική μπλογκόσφαιρα όσο την γνώρισα μέχρι σήμερα (και η άτιμη η καθημερινότητα δεν μου επιτρέπει να την εμβαθύνω όσο της αξίζει) έχει πολλά να δώσει. Ερασιτέχνες ποιητές, μοναχικούς αγίους (γλυκέ μας Ζήνων δεν σε ξεχνάμε), ζωόφιλους Αδέσποτους και άλλους, δημοσιογράφους, διαφημιστές και πολλούς πολλούς ανώνυμους συνειδητούς όπως ο Ανώνυμος και άλλους με παράξενα Αβατάρ που αφήνονται στην γλυκειά ελευθερία του Τρολ ή της ποίησης.</div><div align="justify"><br />Ξαφνικά μάθαμε για την εμφάνιση του Υπουργού. Το είπαν οι εφημερίδες, προφανώς δόθηκε δελτίο τύπου. Ηταν λίγες μέρες μετά την διάδοση της πληροφορίας ότι οι γαλλικές εκλογές συζητούνται στη Μπλογκόσφαιρα. Πρόκειται για μια εξέλιξη της ιστοσελίδας του κ. Βενιζέλου με αναφορές στα πολιτικά του κείμενα. Του εύχομαι να γίνει όπως ποθεί τόπος λαϊκού δημοψηφίσματος για τις απόψεις του και την ποθητή αρχηγεία του κόμματος που εκπροσωπεί. Γιατί όχι άλλωστε. Αλλοι ποθούν τη βασιλεία των ουρανών, τη συγγραφική δικαίωση γιατί όχι και την πολιτική συναίνεση?</div><div align="justify"><br />Τον καλωσορίζουμε εγκάρδια.<br />Μόνον ένα μικρό παράπονο από την μπλογκόσφαιρα προς έναν άξιο νομικό και κάποτε παλαιότερα … δικηγόρο. Δεν ξέρουμε αν έμαθε την πρόσφατη λογοκρισία που έλαβε χώρα στον κόσμο μας. Δεν ξέρουμε αν γνωρίζει ολωσδιόλου ποιοι είμαστε και αν τον ενδιαφέρει.</div><div align="justify"><br />Όμως αν (έστω ο καλός άνθρωπος που χειρίζεται το μπλογκ του) ενδιαφέρεται να το κάνει επιτυχημένο θα πρέπει να θυμάται ότι το πρώτο έργο του συνταγματολόγου στο «μαγαζί» μας είναι, πριν τον ανακηρύξουμε αρχηγό, να μας πει την άποψή του για τον φιμωμένο της παρέας.<br />Ποιος είναι και τι λέω?<br />Θα πρέπει λιγουλάκι να ψάξει.</div><div align="justify"><br />Μετά, αν το βρει και το καταλάβει, θα τον καλωσορίσουμε με την καρδιά μας.<br />Ετσι η κίνηση θα είναι Και πολιτική πράξη.<br />Γιατί αν είναι μόνον μόδα ή τάση θα γεμίσουμε σε λίγο πολιτικούς και θα ζητάμε και ρουσφέτια από θέση ισχύος. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116353849697737372?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1163359944848170352006-11-12T11:21:00.000-08:002006-11-12T11:32:24.890-08:00<div align="justify"><br /><br />Πολλά διαβάσαμε και ακούσαμε αυτόν τον καιρό για το μισθοδικείο που πρόσφερε στους δικαστές μισθολογικές αυξήσεις και διάφορα άλλα ανεπιθύμητα κοινωνικώς οφέλη. Πολλά θα ακούσατε τους τελευταίους μήνες και για την επικείμενη αναθεώρηση του συντάγματος και την πιθανή ίδρυση συνταγματικού δικαστηρίου. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Παρότι το μπλογκ δεν ειδικεύεται στη μαντική, σημειώστε την πρόβλεψη:</div><div align="justify"><br />Πολλά τα δεινά που θα σημάνει για την ούτως ή άλλως αδύναμη δημοκρατία μας και τους θεσμούς της η συγκεκριμένη, αν και από έτη αναμενόμενη, σύγκρουση με τους δικαστές. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Στην αρχή έφταιγε ο Δεκλερής. Μετά ο Κόκκινος. Μετά είχαμε πρόεδρο για 11 χρόνια τον ίδιο. Και μετά έφταιγαν όλοι.</div><div align="justify"><br />Επί μήνες τονίζεται η διαφθορά τους και τα παραδικαστικά κυκλώματα<br />Επί μήνες ιδρύονται όργανα να τους ελέγξουν και να τους ελέγχουν συνεχώς.<br />Επί μήνες συζητείται με έμφαση η έκδοση άδικων και στημένων αποφάσεων.<br /><br />Και φυσικά δεν λέει κανείς. Υπάρχει βαθμός αλήθειας σε όλα τούτα. Διαφορετικής από όσα λένε τα κανάλια αλλά υπάρχει βαθμός αλήθειας. Υπάρχει πάντως και αντίθετη αλήθεια. Υπάρχουν και μάγκες δικαστές.<br />Κοίτα όμως ποιος μιλάει… τα κανάλια, οι πολιτικάντηδες, οι δικηγοράντζες. Οι κερδισμένοι με ημερομηνία λήξεως. Με τις πληρωμένες τηλεοπτικές παρουσίες. Κοίτα ποιός μιλάει. </div><div align="justify"><br />Και γιατί τάχα στο στόχαστρο τώρα οι δικαστές?<br />Μήπως δεν συνεμορφθώθησαν εις τας υποδείξεις?<br />Μήπως δεν υπηρέτησαν σθεναρά την εκτελεστική εξουσία και τα καμώματά της?<br />Μήπως όλοι οι Πρόεδροι δεν φίλησαν την χείρα του εκάστοτε αρχηγού?<br />Γιατί τους μαλώνουν?<br /><br />Μικρή έλεγα στη μάνα μου όταν με νουθετούσε για την αντιδραστικότητα και τις ανυπακοές μου ότι οι υπάκουοι, διαπίστωνα, ότι τιμωρούνται περισσότερο. Όμως λίγο αργότερα. Πάντως πιο σκληρά αφού έχουν σκύψει το κεφάλι. Ενώ οι άλλοι, οι ανυπάκουοι και οι λιγότερο ελεγχόμενοι, προκαλούν με τα χρόνια κάποιο δέος. Και παρότι τους μαλώνουν και δεν τους κάνουν όλοι παρέα, με τα χρόνια και την ησυχία τους την έχουν περισσότερο και κάποιοι τους εκτιμούν. Αυτά έλεγα στη μάνα μου και ακόμη και σήμερα τα πιστεύω με πάθος. Καλύτερα να καταβάλεις το κόστος του ανθρώπου που έχει γνώμη και σκέπτεται. Και για σένα και για όλους.<br /><br />Ε λοιπόν σαν «καλόπαιδα» οι δικαστές την πάτησαν. Τους ροκάνισαν αφού τους δημοσιουπαλληλοποίησαν, τους αποδυνάμωσαν με μικροποινές, τους εξεφτέλησαν αφού πολλοί το επέτρεψαν και τώρα τους κουρεύουν εντελώς.<br />Γιατί κάποιος πρέπει να φταίει. Γιατί κάποιος πρέπει να γίνει ο αποδιοπομπαίος. Γιατί δεν ξέρω να σας πω.<br />Όμως σημειώστε ότι οι μέρες που έρχονται δεν θα είναι εύκολες. Οχι μόνον για την ελληνιική δικαιοσύνη αλλά και για την όλη δημοκρατία μας.<br />Οι δικαστές θα αντιδράσουν όσο μπορούν.<br />Θα στείλουν στο ΔΕΚ το Βασικό Μέτοχο και την αναθεώρηση του 2001.<br />Θα κρίνουν ως αντισυνταγματικά διάφορα νομοθετήματα όσο προλαβαίνουν.<br />Θα βγάλουν σκληρές αποφάσεις και αρκετές. Παρότι τους λένε τεμπέληδες.<br />Θα συγκρουσθούν πολλές δικαστικές ομάδες μεταξύ τους.</div><div align="justify">Οι αγράμματοι θα απογυμνωθούν με πατέντα. Οι πολύξεροι θα κατακεραυνωθούν. </div><div align="justify">Οι λύσεις που θα προταθούν θα είναι για γέλια.</div><div align="justify"><br />Αν γίνει η αναθεώρηση θα κριθεί ως ανεπίτρεπτη για τα θέματα αυτά που άπτονται της διάκρισης των λειτουργιών. Ο σπόρος υπάρχει ήδη στην απόφαση του ΑΕΔ για τον κ. Λυκουρέζο. Το λένε και διάφοροι «συνταγματολόγοι» ότι η αναθεώρηση πλέον θα ελέγχεται ως προς τη νομιμότητά της. Ακόμη και ο κοντός.<br />Θα γίνουν και άλλα.<br />Αλλά το πράγμα δεν θα μείνει έτσι.<br />Αν πετύχω την προφητεία σιγά σιγά θα ανοίξω και μπλογκ προβλέψεων.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Ομως και αν γίνω Κόπερφιλντ ποιό το κέρδος?</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Πες μου φίλε ΑΝΤVOL που είσαι νομικός. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Οσα δικαστήρια και να κλείσουν όσα και να ανοίξουν με νέα ονόματα, όσους "φίλους" και να συνταξιοδοτήσουμε πάντα η ξεφτίλα θα μας λούζει. </div><div align="justify">Δεν ξέρω αν υπάρχουν δικαστές στα μπλογκς αλλά καλά θα κάνουν σιγά σιγά να μιλάνε πιό χύμα. </div><div align="justify">Α! και να πάτε να δείτε τις <span style="color:#cc0000;">Σημαίες των προγόνων μας στο σινεμά</span>. και να θυμόμαστε όλοι ότι: </div><div align="justify"><em><span style="color:#666600;">Οι ήρωες περπατούν στα σκοτεινά.</span></em> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116335994484817035?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1163066565485987672006-11-09T01:42:00.000-08:002006-11-09T02:02:45.503-08:00<div align="justify">Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να φαντασθώ, οι εφημερίδες μοιράζουν βιβλία. </div><div align="justify">Βιβλία ποιοτικής λογοτεχνίας, βιβλία τέχνης, βιβλία εξαίρετα.<br />Η Ημερησία λοιπόν φθάνει στα χέρια μου με δώρα. Μετά τα εξαίρετα cd κλασσικής μουσικής τώρα και οι τέχνες. Τόσες οι κακές ειδήσεις. Αλλες τόσες οι ψευδείς. Κάτι είναι και τα δώρα.</div><div align="justify"><br />Ευγνωμονώ την καλή εφημερίδα για το απροσδόκητο δώρο που μοιάζει να απευθύνεται σε μένα προσωπικά που τόσο μου λείπει μια φορά την εβδομάδα ένας ζωγράφος. Αγνοώ τα κίνητρα που οι εκδότες με νοιάζονται αλλά συμβαίνει. Κανείς πιά δεν μου χαρίζει ανάλογα δώρα και αναρωτιέμαι σοβαρά.</div><div align="justify"><br />Στο σκοτάδι της καθημερινότητας αναδύεται ο Δομίνηκος.<br />Πριν λίγα χρόνια είχα πάει στην Ισπανία για να τον επισκεφθώ στο Τολέδο και να δω το μουσείο Guggenheim στο Βilbao.<br />Από τότε έχω να νοιώσω το ρίγος της άφθονης τέχνης παντού. Σε πόλεις και χωριά. Από τότε που προβληματίσθηκα ευκαιριακά και για το θεσμό της βασιλείας σε σχέση με την τέχνη.</div><div align="justify"><br />Εδώ που κάθομαι και διαβιώ ριγώ πότε πότε μόνον με το κουράγιο των συντελεστών της Λυρικής να ανεβάζουν παραστάσεις και ακούω τις πρόβες στην Οδό Τζαβέλα, τις ηρωϊκές πρόβες των τραγουδιστών που στερούνται ακόμη και το κρύο νερό.</div><div align="justify"><br />Ε λοιπόν ο El Greco της Ημερησίας μου θύμισε σήμερα τη μόνη στιγμή στη ζωή μου που χάρηκα που γεννήθηκα ελληνίδα: Στο Τολέδο όταν διαπίστωσα ότι ο Δομίνικος υπέγραφε σε γλώσσα ελληνική. </div><div align="justify"><br />Είχαμε λοιπόν την ίδια γλώσσα.<br />Αυτή ήταν και η μόνη μου στιγμή εθνικής εξύψωσης. Τη θυμάμαι στοργικά όταν (όπως συμβαίνει συνήθως) έχω σοβαρούς λόγους να ντρέπομαι για τον ίδιο λόγο. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116306656548598767?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1163003482800151632006-11-08T08:27:00.000-08:002006-11-08T08:31:22.813-08:00<div align="justify"><br /><br />Νέο είδος δανείου εμφανίστηκε στην ελληνική αγορά μετά τα δάνεια για την εκπλήρωση των στεγαστικών, καταναλωτικών, ταξιδιωτικών και λοιπών ονείρων των νεοελλήνων.<br />Δάνεια θέρμανσης.</div><div align="justify"><br />Τούτο σημαίνει ότι πολλά νοικοκυριά τώρα που χειμώνιασε αδυνατούν να πληρώσουν το πετρέλαιο ή το φυσικό αέριο για να ζεστάνουν τα σπίτια τους. Και … η καλή μαμά το τραπεζικό σύστημα το προσφέρει έναντι δανείου. </div><div align="justify"><br />Σκοπός του σημειώματος δεν είναι η κριτική στο τραπεζικό σύστημα. Αυτό διερευνά την προσφορά και τη ζήτηση και πράττει αναλόγως.</div><div align="justify"><br />Η εθνική αυτογνωσία όμως δεν μας περίσσεψε διόλου. Καθώς όταν κανείς δανείζεται για να πληρώσει το πετρέλαιο για το εξίσου δανεικό του (με στεγαστικό) σπίτι είναι πλέον στο όριο της πενίας. </div><div align="justify"><br />Αλλά αυτό δεν το συνομολογεί. Αντίθετα χαίρεται ο λαός ολόκληρος και η κυβέρνηση που βγαίνουμε από την επιτήρηση της ΕΕ. Ανεβαίνει και το χρηματιστήριο.<br />Τι μπορεί αλήθεια μια μάνα που δανείζεται για το πετρέλαιο να συμβουλέψει το παιδί της? Πώς να του πει για το καλό και το κακό? </div><div align="justify"><br />Δανεικά τα όνειρα, δανεική και η καθημερινότητα. </div><div align="justify">Θα πρέπει μήπως τώρα που τη θαλπωρή την εξασφαλίζει μια κάποια τράπεζα να μας πει τις απόψεις της και για τα συναισθήματα? </div><div align="justify">Η τράπεζα κάνει τη δουλειά της. Και κατ'αυτό είναι έντιμη. Αυτός είναι ο ηθικός της κώδικας.</div><div align="justify">Αυτός μας μεταλαμβάνεται με την κάθε δόση του δανείου.</div><div align="justify">Εμείς όμως? </div><div align="justify">Γνωρίζουμε το κόστος της θέρμανσης? Μήπως αυτό της θαλπωρής?</div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116300348280015163?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1162904851691641122006-11-07T05:06:00.000-08:002006-11-07T05:07:31.703-08:00<div align="justify"><br /><br />Με ιδιαίτερη περίσκεψη σταμάτησα να γράφω και άρχισα να σκέπτομαι.<br />Ο ναρκισσισμός μου δεν ήταν τόσος που να θέλω η ζωή και η ιστορία μου να αφορά την οικουμένη.<br />Το ταλέντο μου στο είδος, συνηθέστατο.<br />Και η ανάγκη μου για έπαινο από παλιά κιόλας αφορά συγκεκριμένους και επώνυμους κριτές. Με χαρά διάβασα τον έπαινο ή την κριτική και έκανα κλικ στο όνομα του επαινούντος η του κρίνοντος όπως θα το επιθυμούσε.</div><div align="justify"><br />Οι γαλλικές προεδρικές εκλογές όμως κρίνονται στα blogs. Το φαινόμενο αποκτά γιγαντισμό. Ας μην απουσιάζουμε λοιπόν.<br />Ας το παρακολουθούμε όσο πιο συχνά γίνεται, από κοντά και με περίσκεψη.<br />Έτσι αποφάσισα να μείνω. Να δοκιμάσω διάφορα πειράματα και να προσπαθήσω να είμαι μέσα στα γεγονότα. Να συνεχίζω να διαβάζω.<br />Δεν ξέρω αν οι γαλλικές εκλογές θα ψηφίσουν ηλεκτρονική επικοινωνία και θα επιλέξουν τον καταλληλότερο. </div><div align="justify"><br />Κάτι πάντως θα πρέπει να πούμε, κάτι να σκεφθούμε και να συντάξουμε.<br />Κάτι να βρούμε και κάτι να είμαστε.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-116290485169164112?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1159905727812162732006-10-03T12:58:00.000-07:002006-10-03T13:02:07.823-07:00<div align="justify"><br /><br />Όλοι πίστευαν ότι το δύσμορφο πρόσωπό του ήταν από τα βασανιστήρια. Έτσι τουλάχιστον μπορούσαν να φανταστούν όταν τους καλούσε σε τραπέζι στο Πάρκο Ελευθερίας οπότε άρχιζε κάποια στιγμή με νόημα να υπενθυμίζει στην ομήγυρη ότι εδώ δίπλα ήταν οι χώροι βασανιστηρίων της χούντας…<br />Τόνιζε ότι φυλακίσθηκε.<br />Σημείωνε τα των δύσκολων ημερών σε κάθε ευκαιρία. Ιδίως εν μέσω διαπραγματεύσεων. Ήταν πια σημαντικό κυβερνητικό στέλεχος και ο ηρωισμός του είχε ανταμειφθεί.<br />Λογαριασμό δεν πλήρωνε ποτέ. Στο τέλος του γεύματος ερχόταν ο μαιτρ και τον ευχαριστούσε για την τιμή που έκανε στο μαγαζί με ελαφριά υπόκλιση.<br />Έτσι κάθε φορά που έτρωγαν στο Πάρκο, μετά το Μέγαρο όπου ήταν πάντα προσκεκλημένος ή μετά τη Βουλή όπου είχε διάφορες υποθέσεις κανείς δεν μιλούσε για τα σημάδια στο πρόσωπο. Αντίθετα όλοι αισθάνονταν ένα κάποιο σεβασμό. Ακόμη και όταν ήταν αντιληπτό ότι η πατρίδα εξοφλούσε τα χρέη της με το παραπάνω καθώς συμβαλλόταν με διάφορους διεθνείς εταίρους από τους οποίους ο ήρωας όλο και λάμβανε το κατιτίς του.<br /><br />Εκείνη ήταν νεαρή σύμβουλος υπουργού. Προοδευτική όπως απαιτούσαν οι εποχές. Με εύσημα αριστεράς. Οι άνδρες που γνώριζε ήταν όλοι τους λιγάκι γιάπηδες και άχρωμοι. Ο ήρωας τη συγκίνησε. Και ας της έριχνε κοντά 20 χρόνια. Όμορφο κορίτσι.<br />Όταν ήταν φοιτήτρια διάβαζε και δεν είχε καιρό για μεγάλους έρωτες. Η κολλητή της τα είχε με έναν Παλαιστίνιο πελάτη του πατέρα της μεγαλοποινικολόγου της εποχής. Τη ζήλευε θανάσιμα. Ένα Πάσχα που ο Παλαιστίνιος τη συνόδευε, μόλις ο μπαμπάς τον είχε αποφυλακίσει πήγε να τρελαθεί. Ήταν ένα μηδενικό. Ένα μεγάλο μηδενικό. Βιβλία, εφημερίδες τηλεοπτικά σήριαλ, όλα συνηγορούσαν στο ότι ο έρωτας του ήρωα είναι άλλο πράγμα.<br /><br />Όταν ο ξάδελφος του θείου της έγινε υπουργός (τάλεγε ο Κατσιφάρας ... ότι μέχρι τον Ανδρέα δεν μας ήξερα ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας) την προσέλαβε ως Σύμβουλο. Βέβαια δεν έκανε σχεδόν τίποτε. Ένα μισθό για λίγο καιρό να βγει η υποχρέωση. Φοβόταν μάλιστα ότι μετά τις εκλογές θα έπρεπε να γυρίσει πίσω στη Λάρισα και ήταν όλο άγχος. Τα κεράσματα του ήρωα ήταν εντυπωσιακά. Την πήγαινε παντού. Και παντού του άνοιγαν τις πόρτες.<br />Η ζωή της άλλαξε με τον ήρωα. Όταν εμφανίσθηκαν αγκαζέ στο Πάρκο λίγο από το αίμα του ΕΑΤ ΕΣΑ έσταζε στο μάγουλό της. Περήφανη που μοιραζόταν αυτή την τιμή δεν σκέφθηκε ότι ο ήρωας ήταν και παντρεμένος και δασκαλεμένος από τους συντρόφους του για τα μπλεξίματα που φτουράνε. Απέκτησε υπόσταση. Και τα έδωσε όλα. Ο ήρωας είχε πια άλλη μια οπαδό. Μια ακόλουθο που στόλιζε το δύσμορφο σώμα και το άσχημο πρόσωπό του με τα νιάτα της και τις ελπίδες της. Με αφοσίωση σχεδόν θρησκευτική. Της πρόσφερε στο τέλος την κρεμ μπρυλέ με καφέ εσπρέσσο και εκείνη ριγούσε.<br />Γιατί ο ήρωας είχε πολλές πολλές γυναίκες γύρω του. Αυλή που τιμούσε την άσχημη εικόνα του και μοιραζόταν τα πληκτικά βράδια των αναπολήσεών του στο Πάρκο δίπλα στο χώρο του μαρτυρίου. Πάντα με το λογαριασμό πληρωμένο.</div><div align="justify"><br />Ο έρωτας την εποχή εκείνη είχε το στίγμα του αρχηγού. Πολύ ελεύθερος. Πολύ συμβιβασμένος. Πολύ υποταγμένος στην εξουσία του λαού.<br /><br />Σύντομα έμελε να αντιληφθεί, λόγω και της θέσης της στο Υπουργείο, ότι ο ήρωας δεν είχε φάει ούτε χαστουκάκι από τη Χούντα. Μια πολιτική μάσκα ήταν ο ηρωισμός του που του τη φόρεσε το κόμμα για ομορφιά. Για δικαιολογία. Για ότι θέλεις άλλο εκτός από ιστορική αναφορά.<br />Ταυτόχρονα της αποκαλύφθηκε ότι η χώρα ήταν γεμάτη δήθεν ήρωες ομοίους του. Εν αγνοία των ξυλοκοπηθέντων. Παραδόξως δεν απογοητεύθηκε όσο φοβόταν. Σχεδόν ηρέμησε αφού έστω και έτσι δικαιολογήθηκε στην ψυχή της ο λόγος που το σεξ ήταν τόσο μα τόσο άνοστο και συνηθισμένο.<br />Οι ήρωες δεν θα έπρεπε να το κάνουν αλλιώς? Τόσες και τόσες ήταν ερωτευμένες με τον Τσε. Κάτι διαφορετικό θα υπήρχε. Ο δικός της ήρωας ήταν μάλλον μαϊμού. Τον άφησε και αναζήτησε καλύτερον ήρωα. Αν δεν ήταν πρίγκηπας ας ήταν τουλάχιστον ήρωας. Ο ήρωάς της.<br /><br />Εκείνος στην αρχή δε νοιάστηκε. Είπαμε. Ο έρωτας στην εποχή τους είχε την πατίνα του αρχηγού. Όμως κάποια στιγμή ο αρχηγός απεβίωσε πλήρης ημερών. Το κόμμα μεταμορφώθηκε και εκείνος ήταν ανεπιθύμητος στη νέα τάξη πραγμάτων.<br /><br />Την αναζήτησε. Τον απέφυγε.<br />Επέμεινε. Να που τα κινητά είχαν πλέον αποκτήσει νόημα και σκοπό και για κείνον που τόσο κατηγόρησε την κυβέρνηση Μητσοτάκη που τα έφερε. Στην αρχή ήταν όλο θράσος και άνεση. «Θα πέσει» σκεφτόταν. «Θα γυρίσει και θα με λατρέψει όπως παλιά. Θα ξαναγίνω ήρωας».<br /><br />Δεν άντεξε. Τον αποκάλεσε πουλημένο, ασχημομούρη. Τον έδιωξε με τα πιο βάναυσα λόγια.<br /><br />Εκείνος χωρίς μάσκα υποκρίθηκε το θιγμένο. «Μουνόπανο» σκέφθηκε.<br />Προφανώς δεν αυτοκτόνησε. Το βράδυ που τρώγανε στο Πάρκο με τους συντρόφους του σκεφτόταν πως έπρεπε να είχε δώσει και αυτό το κτίσμα του Λαμπράκη να το εντάξει στο Μέγαρο. Τι το άφησε εκεί το ΕΑΤ ΕΣΑ?<br />Τι τη χρειάζεται κανείς τη μνήμη χωρίς ήρωες?<br />Ηταν ένας ακόμη ψεύτης, άσχημος, ένας συνηθισμένος πελάτης του εστιατορίου, που σιγά σιγά θα έπρεπε να αρχίσει να πληρώνει και το λογαριασμό.<br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115990572781216273?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1159724346551875912006-10-01T10:26:00.000-07:002006-10-01T10:39:06.590-07:00<div align="justify"><br /><br />Το κυριακάτικο τραπέζι τη δεκαετία του 70 είχε συχνά κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο. Η γενιά εκείνη έκανε στις πόλεις ένα δυό παιδιά οπότε έφθανε μια κότα που αγόραζε κανείς από το χασάπη της γειτονιάς. Πήγαινε το κοτόπουλο στο φούρνο σε ένα ταψί που τύλιγαν με εφημερίδα τα χερούλια για να μην καεί- λερωθεί- λερώσει. Την περίμενε ο φούρναρης και σημείωνε με μαύρο μαρκαδόρο το όνομα της οικογένειας: Παπαγεωργίου. Της χαμογελούσε με νόημα. Του στρατηγού. Εκείνη έφευγε για να γυρίσει αργότερα να παραλάβει το έδεσμα έτοιμο. Μέσα σε άφθονο λάδι και ρίγανη με λίγη φέτα στην κοιλιά της κότας και μπόλικη μουστάρδα. Προχωρημένη συνταγή που η μητέρα άκουσε στην καινούργια τηλεόραση στην εκπομπή της Έλλης Ευαγγελίου «Για σας κυρία μου».<br /><br />Πολλά χρόνια μετά όταν γύρισε από το Λονδίνο κοίταξε τα μαύρα γράμματα στην αγγελία θανάτου του στρατηγού Παπαγεωργίου δίπλα στο φούρνο. Είχε πια γίνει Βενέτης. Και εκείνη είχε χωρίσει με το Φρανκ και ο σκύλος της ήταν ιδιαίτερα δυσάρεστος στη χήρα του στρατηγού. Ο καημένος της ο Φρέντι...<br />Τα μαύρα γράμματα σε κείνο το ντουβάρι της έκαψαν την καρδιά. Δεν ήξερα πια που να πάει. Ανέστια!<br /><br />Μετά την κηδεία έπιασαν την κουβέντα. Θα έφευγε για το Λονδίνο ξανά? Θα έμενε λίγο καιρό στην Αθήνα? Σε κανέναν δεν είχε αποκαλύψει ότι το διαμέρισμα ήταν έτοιμο στο Μεταξουργείο, ένα πολύ νόστιμο λοφτ, ότι ο σκύλος με τον Αλέξανδρο έμεναν ήδη εκεί και ότι εκείνη θα ερχόταν μόλις τα κατάφερνε να πάρει απόσπαση στη Citybank στην Αθήνα. </div><div align="justify"><br />Η χήρα του στρατηγού ξεκίνησε τα lexotanil για να ηρεμεί. Δεν καταλάβαινε πια αυτό τον κόσμο. Από τις φίλες της μια δυό είχαν εγγόνια και οι άλλες κάτι τρελλόπαιδα που γύρναγαν εδώ και εκεί και έτρωγαν σούσι. Και ας τα έστειλαν στα πιο καλά σχολεία. Και ας τα σπούδασαν. Και ας μη τους στέρησαν τίποτε. Ο θάνατος την περίμενε στη γωνία και η μπιρίμπα δεν ήταν σύμμαχος επαρκής. Ούτε φυσικά ο Χατζηνικολάου που γύριζε από κανάλι σε κανάλι και της έσπαγε τα νεύρα. Ασε πιά αυτός ο Ευαγγελάτος.</div><div align="justify">Πλησίαζε και Κυριακή και αναρωτιόταν αν θα φώναζε την αχαϊρευτη να φάνε, τώρα που όπως φαίνεται (αν και δεν της έλεγε τίποτε) γύρισε από το Λονδίνο. Και τι να τρώγανε? Σούσι? Επικύνδινη αποστολή έμοιαζε τούτο.<br /><br />Της τηλεφώνησε να τη ρωτήσει αν θα φύγει και αυτό το σαββατοκύριακο, στα νησιά όπως έλεγε. Δεν άντεχε άλλη μοναξιά. Κόντευε χρόνος μετά που χήρεψε και δεν ήξερε πώς να σερβίρει τον εαυτό της. Δεν είχε πια ιδέα.</div><div align="justify"><br />· Άντε βρε παιδί μου επιτέλους. Αφού θα είσαι εδώ έρχεσαι να φάμε? Μόνο πες μου τι θές.<br />· Έξω? Έ όχι και έξω. Μια φορά θα έρθεις στο σπίτι σου και να φάμε έξω, δεν συμφωνώ.</div><div align="justify"><br />Να της έλεγε για τον Αλέξανδρο? Δεν έμοιαζε καλή ιδέα. Δε βαριέσαι όμως. Της το είπε.</div><div align="justify"><br />· Φίλος σου? Άλλο και τούτο! Και γιατί δεν είπες τίποτε? Δεν αντέχεις άλλο τη γκρίνια? Ε προφανώς με τις τρέλλες σου τι να κάνω και εγώ! Τέλος πάντων και τι τρώει ο φίλος σου?<br />· Τι? 15 χρόνια μικρότερός σου?<br /><br />…………….<br />Το κυριακάτικο τραπέζι μετά το 2000 σπάνια γίνεται στο σπίτι. Ποιόν να βρεις και τι να φας, μεγάλο το πρόβλημα. Άλλος εδώ άλλος εκεί. Οι περισσότεροι γονείς ή συναντούν το παιδί που πέρασε την εβδομάδα με τον άλλο, ή κοιτάνε να κοιμηθούν που το παιδί είναι στον άλλο και να ξεκουρασθούν λιγάκι. Και τι να φας κυριακάτικο. Πάλι μακαρόνι?<br />Ο Αλέξανδρος όμως μεγάλωσε αργότερα από εκείνη. Στην εποχή του δεν υπήρχε πια κοτόπουλο με πατάτες τις Κυριακές. Έτρωγαν έξω και όταν οι γονείς του πήγαν ο ένας στο Λονδίνο και η άλλη στη Σύρο εκείνος έτρωγε μόνος του, συνήθως κάτι πρόχειρο. Θάθελε πολύ να δοκιμάσει ένα κοτόπουλο με πατάτες, όπως εκείνη το διηγείτο όταν του μιλούσε για την παιδική της ηλικία. Ηθελε να μυηθεί στο δικό της παράδεισο έλεγε.<br />Η χήρα του στρατηγού μαγκώθηκε. Και καλά κοτόπουλο, καλά πατάτες, καλά φέτα και μουστάρδα. Στο φούρνο όμως ποιος θα το πήγαινε?<br />Αισθάνθηκε πιο μόνη από ποτέ. Ούτε άντρα, ούτε παιδί, μόνο εκείνη να περιμένει να πεθάνει. Ο χάρος θα το πήγαινε στο φούρνο?<br />Την έπιασε το ψυχοπόνιο όμως για το παλλικαράκι που θα γνώριζε. Είπε να δοκιμάσει. Έψαξε και βρήκε και το ταψί. Ο Βενέτης όμως δεν έψηνε φαγητό. Δεν υπήρχε πια κυριακάτικο φαγητό να ψήσει. Έτσι της είπε.<br />Θα δοκίμαζε στο φούρνο της κουζίνας.<br /><br />Όταν σερβίρισε στο τραπέζι (τελικά δεν ήταν κακό παιδί ο Αλέξανδρος) είδε την κόρη της να κλαίει με μαύρο δάκρυ. Και καλά παιδάκι μου. Γιατί? Αφού στα έκανα όλα όπως τα ήθελες. Και Αλέξανδρος και κοτόπουλο με πατάτες και το βρωμόσκυλο σου έφερες να φάει τις πέτσες είπες μόνον και όχι τα κόκκαλα. Γιατί να κλαις? </div><div align="justify">Ο Φρέντυ ανησύχησε και κούνησε την ουρά με νεύρο. Ο Αλέξανδρος όλο αμηχανία έβλεπε τον παράδεισο των seventees να καταρέει.</div><div align="justify">Κάθε προσπάθεια συμβιβασμού θα αποτύγχανε πλέον δηλαδή?<br /> Και όμως παιδί μου το κοτόπουλο έγινε καλούτσικο και στην κουζίνα λοιπόν... είπε δήθεν αδιάφορα. Ηταν ακριβώς ή ίδια συνταγή. Και ήταν τρείς όπως και τότε στο τραπέζι. </div><div align="justify">Δεν ήταν όμως ίδιο το κοτόπουλο αυτό. Δεν είχε τα μαύρα γράμματα επάνω. Που έγραφε με μαρκαδόρο στο ταψί...</div><div align="justify"><strong>Παπαγεωργίου</strong></div><div align="justify">Αυτό έκανε το κοτόπουλο με τις πατάτες αξέχαστο. Το όνομα της οικογένειας. Παπαγεωργίου. Και ήταν μια λέξη για όλους. Αυτή που διάβαζε όταν με τα χεράκια της παιδάκι έφερνε το ταψί από το φούρνο. </div><div align="justify">Παπαγεωργίου ...</div><div align="justify"><br />Στο ταψί και όχι στο ντουβάρι.</div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115972434655187591?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1159432960384308092006-09-28T01:41:00.000-07:002006-09-28T01:42:40.396-07:00<div align="justify"><br />Όταν ξέσπασε το σκάνδαλο αναρωτιόταν αν θα τον καλέσουν να υπερασπιστεί το διευθυντή της υπεύθυνης εταιρίας. Ήταν πολύ φιλόδοξος δικηγόρος. Δεν μπορούσε να λείπει από την υπόθεση. Έκανε μερικά τηλεφωνήματα να ασκηθεί και κάποια πίεση. Επισήμανε τις γνωριμίες του στου Μαξίμου και στην Βουλή. Περίμενε το τηλέφωνο να χτυπήσει, αδημονούσε, ματαίως όμως. Πληροφορήθηκε από την εφημερίδα ότι ανέλαβε άλλος δικηγόρος. Αγρίεψε λίγο αλλά συνέχισε επίμονα. Παρακολουθούσε καθημερινά την υπόθεση στην τηλεόραση και τις εφημερίδες. Έκοβε τα αποκόμματα για το ζήτημα και τα φυλούσε προσεκτικά. Σχημάτισε ένα τεράστιο αρχείο. Βρήκε και στο internet πληροφορίες. Χιλιάδες χαρτάκια σκέπασαν το τραπέζι του γραφείου του, μετά της κουζίνας… Κόλλησε και μερικά στον τοίχο. Τηλεφωνούσε πότε πότε στους γνωστούς του και περίμενε επίμονα.<br />Ήταν γι’αυτόν πολύ σημαντική υπόθεση.<br /><br />Χρόνια σπούδασε δίκαιο των ΜΜΕ και των επικοινωνιών. Στη Γερμανία αρίστευσε. Το διδακτορικό του επαινέθηκε από όλους. Ο καθηγητής Adler το είχε πει σαφώς: Θα έκανε μεγάλη καριέρα.<br />Απογοητεύθηκε πρώτη φορά όταν δεν διορίσθηκε συνήγορος του Βασικού Μετόχου. Μετά είδε άλλες φάτσες και έμαθε για κάμποσους άσχετους ότι χειρίζονται το θέμα. Μετά η υπόθεση με το φιλί του Παπακαλιάτη. Πάλι δεν τον κάλεσαν. Τον απέφευγαν συστηματικά γιατί εκείνος ήξερε. Έπαιρναν μόνον τους πουλημένους. Να πχ τις προάλλες προσέλαβαν αυτόν που είναι στο παραδικαστικό κύκλωμα που αποκαλύφθηκε το καλοκαίρι πέρσυ. Και στην άλλη υπόθεση πήραν εκείνον τον πρώην Πασόκο που τώρα είναι συνεχώς στη Ρηγίλλης. Και μετά σου λέει κάθαρση της διαπλοκής.<br />Μετά όμως από το σκάνδαλο των υποκλοπών ανασκουμπώθηκε. Αυτή η υπόθεση ήταν δική του. Τηλεφώνησε και στον καθηγητή του στη Γερμανία που ήξερε έναν σύμβουλο του πρωθυπουργού. </div><div align="justify">Τέτοια ματαίωση όμως δεν μπορούσε πια να την αντέξει.<br /><br />Περίμενε με το ραδιοφωνάκι ανοιχτό να παίζει. Του είχαν πει ότι κάνει κύματα και δεν μπορούν να τον παρακολουθούν. Έτσι όπως καταντήσαμε πλέον αν καλούσε, ο πελάτης, δεν έπρεπε να τους ακούσουν οι άλλοι. Του το είχε πει και ο φίλος του ο δημοσιογράφος στο Ντα Κάπο ότι όλους πλέον τους παρακολουθούν. Εκείνος ήξερε γιατί δούλευε στον αρχιμασώνο, το διαπλοκάρχη…Οι Υποκλοπείς.</div><div align="justify"><br />Γιατί παντού πλέον υπήρχαν υποκλοπείς. Θυμόταν με άγχος και ίδρωνε πάντα εκείνο τον πελάτη που τον είχε προσλάβει πρώτη φορά τότε που ξεκίνησε η κινητή τηλεφωνία. Αρχικά τον διαβεβαίωσε ότι τα κινητά είναι ΟΚ. Μετά όμως του είπε το κόλπο. Έτρεμε ολόκληρος στη σκέψη ότι από πουθενά πλέον δεν μπορείς να κρυφθείς. Ούτε στη Μαρία τολμούσε να τηλεφωνήσει πια για τι ο πατέρας της ήταν στην Στετ. Είχε σίγουρα τον τρόπο να τον ακούει. Και εκείνος τι έκανε δα. Πότε πότε της έλεγε καμιά βρωμοκουβέντα. Κανένα ερωτόλογο, λίγο πρόστυχο ναι. Αλλά αυτά αρέσουν στις γυναίκες. Ούτε ένα ραντεβού δεν της ζήτησε. Τι ανάγκη την είχε άλλωστε.<br /><br />Υποκλοπές. Εκείνος το ήξερε καλύτερα από τον καθένα. Γι αυτό και σπούδασε άλλωστε το ζήτημα. Μετά όταν έγινε και η ανεξάρτητη αρχή για το απόρρητο δικαιώθηκε. Όλη η Ευρώπη πια συμφωνούσε ότι είχε δίκαιο.<br /><br />Μικρός άκουσε για πρώτη φορά τη φωνή μέσα του να του επισημαίνει να προσέξει. Ένα μικρό τσιπάκι υπήρχε στο μυαλό του, ένα δεύτερο στο πίσω πίσω δόντι του. Φρονιμίτη νομίζω το λέγανε. Εκείνος ήξερε ότι τον παρακολουθούν καλά. Αλλά όταν το είπε μια φορά στη μάνα του εκείνη γελούσε. Μετά ο πατέρας του τον πήγε και σε εκείνο το γιατρό. Φάρμακα, φάρμακα, στεναχώρια της μάνας. Όλα χωρίς νόημα. Βλακείες. Ο άνθρωπος ήταν μια χαρά. Τη νύχτα του φύτευαν στον εγκέφαλο το φριχτό εκείνο πληροφοριοδότη. Τη μέρα του έδιναν φάρμακα. Δήθεν για να φύγει και να μην ξανάρθει. Εκείνος όμως άκουγε τα πάντα. Δεν έχανε λέξη. Ούτε στιγμή.<br />Και έτσι είπε σε όλους ότι το τσιπάκι αφαιρέθηκε και ησύχασε και βρήκε την υγειά του. Όπως πήγαιναν θα του έκαναν ηλεκτροσοκ. Τόχε πει ο γιατρός. Αν συνεχίσει….<br />Αλλά τώρα πέρασε πια η περιπέτεια. Όλοι ήξεραν ότι είχε δίκαιο. Πόσα πέρασε και αυτός τόσα χρόνια. Ακούς εκεί σχιζοφρένεια. Ακούς εκεί κουβέντες.<br /><br />Το ραδιοφωνάκι έκανε παράσιτα στο κινητό που χτυπούσε επίμονα τώρα.<br />· Μάλιστα?<br />· Ο κύριος Στεφαρής?<br />· Ποιος τον ζητά?<br />· Από την Εθνική Επιτροπή Απορρήτου, σας καλεί ο Πρόεδρος.<br /><br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115943296038430809?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1159258664369790982006-09-26T01:14:00.000-07:002006-09-26T01:17:44.380-07:00<div align="justify">Όταν έφθασαν στην Ελλάδα από τη Σμύρνη οι ιδέες της ψυχανάλυσης αποτελούσαν τη νέα μόδα στην Ευρώπη. Στα χρόνια που ακολούθησαν μα η πείνα, μα το δάκρυ, μα ο φόβος όλα ήταν τέκνα του παρελθόντος. Μνήμες που ζητούσαν δικαίωση και απαντήσεις. Η σύγχρονη σκέψη ήταν η ανάλυση του χθες. Εκείνη άκουγε πάντα να μιλούν για την «καταστροφή» και σιωπούσε. Λες και δεν την έζησε ποτέ. Ούτε φωτιά, ούτε καταστροφή, ούτε τίποτε. </div><div align="justify"><br />Ήταν μια προσφυγοπούλα διαφορετική. Δεν ήρθε με το μεγάλο ρεύμα. Ούτε απένταρη. Μορφωμένη και όμορφη ξεκίνησε μια νέα ζωή με ψυχραιμία και θέληση. Οι φωτογραφίες της belle époque μαρτυρούν για μια καλλονή που ως φαίνεται από σκόρπια αλληλογραφία έκαψε καρδιές. Ζούσε πάντα στο παρόν.<br />Όταν η κόρη της έπαθε κατάθλιψη προχώρησε δραματικά αβοήθητη. Ο Φρόιντ δεν ήταν πια στη μόδα. Και μαζί του και οι ψυχίατροι. Μα ο φόβος της αρρώστιας, μα η έκπτωση της ψυχανάλυσης κανείς δεν δέχθηκε ότι μπορούσε με ένα απλό φάρμακο να σταθεί στα πόδια της. Σιγά σιγά πέθανε και τότε, πολλά χρόνια μετά τη belle époque, όλοι μιλούσαν για τη νέα μεγάλη επιδημία, την κατάθλιψη. Οι μνήμες και τα τραύματα, λίγο και η χημεία η κατάθλιψη έμεινε το μεγάλο αναπάντητο εύρημα της ψυχανάλυσης. Η εποχή πλέον διάβαζε Yalom. Όμως η κόρη της δεν ήταν ο Σοπενάουερ. </div><div align="justify"><br />Εκείνη ήταν πάντα απόμακρη και τα γεγονότα την άγγιζαν ελάχιστα. Απανωτές συμφορές και απανωτά μεγαλεία ήρθαν και πέρασαν σαν όνειρο. Τώρα που δεν είχε πια χαμάμ, έκανε μπάνιο με αφρόλουτρο φαμάρ, πολύ καυτό και μετά αντί για τούρκικη κολώνια έβαζε στο σώμα της 4711. Δεν παραπονέθηκε για τίποτε ποτέ. Δεν θυμόταν και δεν αναμασούσε μνήμες ποτέ. Τις μνήμες της ίσως τις ήξεραν οι άλλοι από τη μαγειρική της ή κάτι παράξενες συνήθειες που είχε πότε πότε. Όταν έγιναν μόδα με την «πολίτικη κουζίνα» τα τούρκικα και ο «Παντελής», οι δικοί της ήταν προετοιμασμένοι με το καλύτερο. Τα σουτζουκάκια της, ο μουσακάς της έφερναν παραλήρημα και στον πιο εγκρατή. Ηταν πάντα αξιοπρεπής και καλοντυμένη. Όπως οι αστοί της Σμύρνης.</div><div align="justify"><br /> Η ομορφιά της με τα χρόνια έγινε μια μάσκα και η προσωπικότητά της τρομοκρατούσε στο πόκερ και τον πιο έμπειρο παίκτη. Νικούσε τις παρτίδες με τέτοια ευκολία, όταν οι άλλοι αγκομαχούσαν. Ο γιατρός της κόρης της οικογενειακός φίλος και συμπαίκτης στο πόκερ. Πάντα στον πληθυντικό, Χριστούγεννα ήταν μάλλον τότε, δοκιμάζοντας τον μπακλαβά που έκανε τέτοιες μέρες, τη ρώτησε πώς αντέχει. Το μυστικό της. Δεν του απάντησε. Δεν ήταν διόλου φλύαρη άλλωστε. Του χαμογέλασε και προσπέρασε αυτού του είδους τις σκέψεις. Εκείνη δεν τα καταλάβαινε αυτά. </div><div align="justify">Τη ζωή τη ζούσε. Δεν τη συζητούσε. </div><div align="justify">Εκείνος είχε σπουδάσει ψυχίατρος στη Βιέννη. Όταν έχασε την κόρη της μέσα από τα χέρια του απελπίσθηκε. Βλέπεις η κατάθλιψη σκοτώνει. Και η δουλειά που έμαθε ήταν η κουβέντα. Το παρελθόν. Οι ερμηνείες. Έτσι του έφευγε και εκείνου η ζωή, την οποία περνούσε παρέα με τις Ερινύες.<br />Όταν κάθισαν να συνεχίσουν την παρτίδα του σέρβιρε με τρόπο ένα δεύτερο κομμάτι μπακλαβά. Το δωμάτιο μοσχομύριζε βούτυρο και γαρίφαλο. Όμως εκείνη η χοληστερίνη…<br />-Όχι δεν θα πάρω, της είπε. Ένα φθάνει!<br />Δεν τον διόρθωσε. Δεν ήταν το χαρακτήρα της οι δεύτερες κουβέντες. Άφησε το κομμάτι δίπλα και συνέχισε την παρτίδα.<br />Ξαφνικά του χαμογέλασε.<br />Μια Ερινύα είχε ξεμυτίσει και έκλεβε αμυγδαλάκια και καρύδια από το ξεχασμένο στο πλευρό πιατάκι. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115925866436979098?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1159122249215253332006-09-24T11:23:00.000-07:002006-09-24T11:24:09.226-07:00<div align="justify">Δυό χρόνια σε σανατόριο μετά τον πόλεμο και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου δεν είναι απλή υπόθεση. Ο κόσμος πέθαινε από φυματίωση σαν τις μύγες στη Νταού Πεντέλη. Ούτε ο πνευμοθώρακας τους έσωζε. Γκέτο θανάτου όπου όσοι επιβίωσαν της κατοχής πήγαιναν να πεθάνουν από τη φριχτή αρρώστια. Έφυγε από το χωριό του με αιμοπτύσεις για την Πεντέλη, έφηβος ακόμη. Όταν συνειδητοποίησε ότι είχε επιβιώσει ήταν στο χείλος του τάφου, εξήντα χρόνια μετά.<br /> Όλη του η ζωή ήταν η ζωή με το χτικιό.<br />Επιστρέφοντας στην πατρίδα ήταν γεμάτος πίκρα. Κανένας δεν πήγε να τον δει. Ήταν νεκρός για όλους. Και όταν γύρισε όλοι ήταν ανήσυχοι. Διάλεγαν σχολαστικά τα μαχαίρια, τα πιρούνια, τα κουτάλια, τα ποτήρια, και τα δικά του τα έπλεναν ξεχωριστά. Ίσως να ήταν καλύτερα να είχε πεθάνει εντελώς. </div><div align="justify"><br />Εκείνη έπινε νερό από το ποτήρι του. Ήταν ξανθιά και γαλανή και ζωντανή όπως ονειρευόταν τις γυναίκες τόσα χρόνια. Ήταν αφράτη και χαρούμενη. Γεμάτη αισιοδοξία. Και ήθελε έναν καλό και κατάλληλο σύζυγο. Είναι άγνωστο αν τον αγαπούσε. Κάποια τηλεφωνήματα χρόνια μετά που χώρισαν θα μπορούσαν να σε κάνουν να πιστέψεις ότι μέσα της υπήρχε κάτι. Τότε όμως δεν άντεξε. Περπάτησαν σε μερικά ακρογιάλια, βόλτες στην εξοχή, πονεμένα γράμματα και βαρύτατες λέξεις και ο γάμος με τον φαρμακοποιό ήταν γεγονός. Πήγε μάλιστα και στην Αθήνα. Τα κατάφερε. </div><div align="justify"><br />Όσα χρόνια και να πέρασαν δεν την ξέχασε στιγμή. Μακάρι νάξερε και εκείνη πόσο πολύ πόσο συχνά την μελετούσε. Η γυναίκα του, η κόρη του όλοι του οι φίλοι τη θεωρούσαν την γνωστή άγνωστη με τα καταγάλανα μάτια. Κάποιοι αναρωτιόντουσαν περιπαιχτικά μήπως την φανταζόταν έτσι αγγελουδόμορφη, μήπως ήταν μια απλή χωριατοπούλα σαν τις άλλες.<br />Και εκείνος πάλι παράξενος άνθρωπος.</div><div align="justify"><br /> Όταν μιλούσε για το χτικιό δεν ήξερες: ήταν η μεταπολεμική φυματίωση ή ο έρωτας ο μεγάλος που τον έκανε να ζήσει τη ζωή ολόκληρη βαρυγκομώντας. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115912224921525333?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1159032612326743402006-09-23T10:27:00.000-07:002006-09-23T10:30:12.336-07:00<div align="justify"><br />Έναν άνθρωπο που ζηλεύω ολόψυχα τον λένε Πέδρο Αλμαδοβάρ. </div><div align="justify">Πριν από λίγα χρόνια, ξεκίνησα να γνωρίσω την Ισπανία για χάρη του. </div><div align="justify">Στο λίγο χρόνο που είχα ανάμεσα σε διάφορες εργασίες της δικής μου ζωής.<br />Ζηλεύω το έργο του. Τη μοναδικότητα και την ποιότητά του. Τα χρώματα και την τέχνη του. Τη μουσική που διαλέγει. Την έμπνευση που έχει. Τα όσα δεν καταπνίγει. Που έκανε τον κόσμο να τον κοιτάξει και να μας δικαιώσει όλους. Που δημιούργησε ένα καινούργιο σινεμά. Που είναι και ζωγράφος και συγγραφέας και σκηνοθέτης και από όλα τα καλά.<br />Ζηλεύω τα όσα αισθάνεται. Το πώς τα εκφράζει. Το τι μπορεί να προκαλέσει με μια σκηνή.<br />Χαίρομαι που υπάρχει και που περιμένω κάθε ταινία του με ανυπομονησία.<br />Χαίρομαι που δεν ξέρω σχεδόν τίποτε γι’αυτόν αλλά που το όνομά του σημαίνει πολλά από όσα θα ήθελα να είμαι.<br />Στο Volver υπάρχει μια σκηνή ανεπανάληπτη.<br />Από χθες που το είδα στοίχειωσε μέσα μου. </div><div align="justify">Η Πενέλοπε ξεκινά ένα τραγούδι. Τραγουδάει.<br />-Η γυναίκαι και οι ρόλοι της.<br />Αραγε θα καταφέρω ποτέ να δημιουργήσω?<br /></div><div align="justify">ΥΓ Συγγνώμη Νυκτιπόλε που δεν δουλεύω αρκετά τα κείμενά μου. Αλλά από τότε που επισήμανες ότι είναι λίγο επεξεργασμένα σχεδόν μου κόπηκε η όρεξη να γράφω εδώ μέσα. Θα προσπαθήσω και πάλι αυθορμήτως και με αδυναμίες. Δεν συνθέτω δα και την 9η συμφωνία…</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115903261232674340?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1158493818398985412006-09-17T04:43:00.000-07:002006-09-17T04:50:18.660-07:00<div align="justify">· Αγόρι μου πόσο χαίρομαι πολύ που σε συναντώ. Τι όμορφο παλικάρι που έγινες, ίδιος η μανούλα σου. ………….<br />· <strong>Φυσικά την ήξερα τη μανούλα σου</strong>. </div><div align="justify"><span style="color:#ff6600;">………………</span><br />· Φυσικά και την γνώρισα και δεν την ξέχασα ποτέ. </div><div align="justify"> <span style="color:#cc0000;">………………</span><br />· Είναι φυσικό να μην τη θυμάσαι. Ήσουν μωράκι που χάθηκε. Όπως το λες … την ώρα που σου ετοίμαζε την κρέμα για να φας. Ναι, πράγματι εκείνη δεν πολυέτρωγε έχεις δίκαιο.<br /><span style="color:#339999;">…………………..</span><br />· Με ρωτάς πολλά μαζί. Μα την αλήθεια η μανούλα σου ήταν το ωραιότερο κορίτσι που συνάντησα στην Ελλάδα. Και φωτομοντέλο δεν είχα δει τόσο όμορφο. Έλεγα όταν την είδα ότι ήταν σαν τα μοντέλα που έβλεπα στο εξωτερικό. Δουλέψαμε στην ίδια δουλειά για καιρό. Όχι, όχι εκείνη ήταν πιο μικρή. Την χάζευαν όλοι. Τους έτρεχαν τα σάλια, όπως το λες. Της έφερναν κάθε μέρα τούρτες και γλυκά, όλοι οι άνδρες. Μα φυσικά το ξέρω γιατί εγώ τα έτρωγα. Εκείνη περιοριζόταν σε κανένα βραστό αυγό. Είχε μεγάλη αγωνία για την εικόνα της. Ντυνόταν άψογα. Και επειδή λυπόταν που την έλεγαν «χαζή», όπως συμβαίνει συνήθως με την όμορφες κοπέλες, ήθελε να σπουδάσει και όλο έγραφε επιστολές σε σπουδαία πανεπιστήμια.<br /><span style="color:#33cc00;">…………..</span><br />· Τις φίλες της ? όχι δεν τις ήξερα. Σου λέω μόνο στη δουλειά την έβλεπα. Γνώρισα αργότερα αρκετές κοπέλες που την ήξεραν και συζητούσαν το χαμό της. Πράγματι τη ζήλευαν πολύ. Πράγματι υπέφερε από τις κακίες. Δεν έχει σημασία πόσος βαθμός αλήθειας υπήρχε σε όσα έλεγαν. Προσωπικά εμένα δεν με ένοιαζε. Μου άρεσε που την κοίταζα στο γραφείο που στόλιζε το χώρο. Μου έφθανε. Τα άλλα δε με ενδιέφεραν. Είχα και τα δικά μου να σκεφθώ. </div><div align="justify"><span style="color:#009900;"> ………………..</span><br />· Όχι στο γάμο δεν με κάλεσαν. Έμαθα ότι ήταν σπουδαίος. Ούτε το μπαμπά σου τον γνώρισα ποτέ. Τον είδα μόνον στην κηδεία. Σκεπτόμουν για χρόνια μετά πόσο άδικη είναι η ζωή. Εγώ έτρωγα και τούρτες, είχα και ένα σωρό φλερτ, αγάπησα και με αγάπησαν και ζω ακόμη. Εκείνη την πήρε ο άνεμος πριν προλάβει να φάει ένα μεζέ από τη ζωή. Ήταν τόσο μα τόσο ευάλωτη σε όλα. Φοβόταν τόσο μήπως χαλάσει η εικόνα της και έτσι μια μέρα χάθηκε πριν φθαρεί. </div><div align="justify"><span style="color:#cc0000;"> …………………..</span></div><div align="justify"><br />· Όχι μη το λες. <strong>Σίγουρα σε αγαπούσε.</strong> Η αγάπη της για σένα δεν έχει σχέση με την καρδούλα της που δεν άντεξε. Όχι δεν μου το είπε ,αλλά το φαντάζομαι… …………….<br />· Καλά μην εκνευρίζεσαι. Έχεις τα δίκια σου να είσαι θυμωμένος. Ούτε μπορείς να είσαι σίγουρος ότι αν ήταν 100 κιλά θα έμενε κοντά σου. Μπορεί και να ήταν γραφτό. </div><div align="justify"><span style="color:#993300;">…………….</span><br />· Εγώ τι θα έκανα?<br />· Μα εγώ αγόρι μου, μην με παρεξηγείς που σε λέω έτσι, εγώ δεν έκανα παιδιά. Ενώ εσύ γεννήθηκες, υπάρχεις. Γιατί? Γιατί εγώ ήμουνα έξυπνη έλεγαν, και μετά έφευγαν οι μπαμπάδες. Και εγώ δεν ήθελα τέτοιους μπαμπάδες για το μωρό μου… Γι’αυτό σου λέω μη θυμώνεις και παραπονιέσαι. </div><div align="justify"><span style="color:#990000;"> …………….</span></div><div align="justify"><br />· Α! καλώς το Μανώλη. Χαίρομαι που σε γνωρίζω Μανώλη. Δεν είναι απλώς ένας φίλος σου? Εν τάξει εμένα δεν με νοιάζει. Να με νοιάζει? Τι εννοείς? <span style="color:#666666;">……………………..<br /></span>· Μα δεν είναι λόγια αυτά παιδιά. «Μόνοι μας οι άνδρες!»<br /> <br /><strong>Ποτέ με γυναίκα να κάνω έρημα παιδιά και μόνα?</strong><br />· <span style="color:#000099;"> ….</span><br />· Να περνάτε λοιπόν καλά, παρέα και να ζείτε τη ζωή. Ε! όχι σαν εμένα, δεν εννοώ αυτό. Σίγουρα όχι μόνον βραστά αυγά και κοτόπουλο. Μα φυσικά και τούρτα και καριόκες και από όλα τα γλυκά και τις σοκολάτες. Και εκδρομές, και παρέες, και χαρές.,.. έχετε δίκαιο όλα. Όλα είναι η ζωή.<br />· Και τα παιδιά?<br />· <strong> Εν τάξει, εν τάξει, η φωνάζετε.... Όχι λοιπόν στα παιδιά!</strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc9933;">................</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115849381839898541?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1158256163474376002006-09-14T10:46:00.000-07:002006-09-14T10:49:23.486-07:00<div align="justify">Από παιδί ονειρευόταν ένα σκύλο. Πίστευε ότι η «Λάσση» ήταν μαζί του όταν έπαιζε μοναχικό παιδάκι σαν αυτό που έβλεπε στην τηλεόραση. Ο αδελφός του, ο φανταστικός του προστάτης, ο ήρωας των παιδικών του χρόνων. Ο σκύλος δεν αποκτήθηκε ποτέ. Ενας γάτος υποκατέστησε την παρέα που δεν είχε. Αναρωτιόταν με τα χρόνια περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας και κοιτάζοντας τα pet- shop που φύτρωναν μέρα με τη μέρα περισσότερα τι έχει απομείνει από την «οικογένεια» που ήξερε κάποτε.<br />Ο γάτος του μοιραζόταν τη ζωή του για πολλά χρόνια. Ήταν η σκιά του και η ανάσα του. Ο μόνος που ήξερε τα μυστικά του. Ο μόνος που τον έβλεπε να κλαίει και να καταστρώνει σενάρια για να άρει την βαθύτατη μοναχικότητά του.<br />Ο γάτος γέρασε πολύ. Τα κόκαλά του διαγράφονταν στο σώμα του το τόσο μα τόσο συνηθισμένο. Στο μοντέρνο διαμέρισμα η παρουσία του ήταν πλέον αταίριαστη. Ο γάτος όμως αρνιόταν να πεθάνει με πείσμα.<br />Για κείνον ο γερασμένος του γάτος ήταν ο λόγος για άπειρες ενοχές, συναισθήματα. Έβλεπε και τα blog και ήταν σίγουρος. Δεν ήταν αυτός ο μόνος. Και άλλοι bloggers είχαν πάθος με τις γάτες. Σαν οικογένεια ήταν και γι’αυτούς. Σαν παιδιά τους. Παρηγοριόταν.<br />Κάποτε ο γάτος πέθανε. Δεν ήξερε πια αν έκανε ότι έπρεπε να κάνει. Τον φρόντισε όσο έπρεπε? Δεν τολμούσε να μιλήσει σε κανέναν. Σκεφτόταν μήπως τον κοροϊδέψουν. Παρηγοριά του τα blogs τόσων και τόσων γατόφιλων. Μια δικτυακή οικογένεια ανθρώπων και γάτων.<br />Το πρωί σήμερα ξεκινώντας τη μέρα είδε στο δρόμο τη γάτα του γείτονα περιστοιχισμένη με τα μωρά της. Τα φρέσκα της γατάκια όλα όμοια με το δικό του το μακαρίτη. Ναι, αλλά ο δικός του ήταν διαφορετικός. Ήταν μοναδικός και ανεπανάληπτος. Ερημος αναζήτησε τον αδερφό του. Τον ήρωά του, την παρεούλα του.<br />Βούρκωσε. Κατευθύνθηκε στο γνωστό pet-shop που ήξερε στην περιοχή και πήρε ένα κουτάβι. Ένα όμορφο λάμπραντορ. Τα έβλεπε στις διαφημίσεις και τα λάτρευε. Θυμόταν τότε που ήταν παιδί. Το πήρε στα χέρια ολόκληρος άνδρας και έδωσε άδεια στον εαυτό του.<br />Το όνειρό του ήταν πραγματικότητα. </div><div align="justify">Σαν το Ρεμύ με τα σκυλιά του πεθαμένου σενιόρ Βιτάλι ξεκίνησε να αναζητήσει την οικογένειά του.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115825616347437600?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1158065582631854072006-09-12T05:44:00.000-07:002006-09-12T05:53:14.166-07:00<div align="justify"><br /><br />Αποφάσισε να γίνει μητέρα για την αγάπη κάποιου που δίσταζε να δεσμευθεί μαζί της. Ήταν εκείνος πίστευε, σημαντικός και εκείνη τίποτα σπουδαίο. Καλλιτέχνες και οι δυό. Γέννησε το παιδί χωρίς να απαιτηθεί σύγκρουση ή εκβιασμός. </div><div align="justify">Ο Πατέρας είχε ήδη παντρευτεί μια άλλη. </div><div align="justify">Η μητέρα μεταλλάχθηκε σε σύγχρονη ανύπαντρη μητέρα με όλο τον ιδεολογικό εξοπλισμό που απαιτείται. Απολύτως άνεργη. Ευλογημένη όμως ανάμεσα στις γυναίκες με το πολύτιμο τέκνο της.<br />Το παιδί, κοριτσάκι, αν και χωρίς φωτοστέφανο ήταν ο μεσσίας της μοναδικότητας της. Το νόημα της ζωής της. Το αγαπούσε με πάθος και κτητικότητα.<br />Ήταν όμως και παραδοσιακή. Έπρεπε να το μεγαλώσει με αρχές, φουστανάκια και πολυτέλειες. Επιστρατεύθηκαν άλλοι χρηματοδότες. Εκείνη με ηρωισμό και ανευθυνότητα τους έριξε όλο το βάρος.<br />Λίγο καιρό πριν παντρευτεί το νέο σύντροφό της διεκδίκησε την αναγνώριση του τέκνου από το φυσικό πατέρα. Τη βρωμοδουλειά την έκανε μια φίλη της δικηγόρος και η χαζομάρα/τρομάρα του Πατέρα.<br />Στο γάμο της μαμάς η μικρή ήταν παρανυφάκι μαζί με το γιό του καινούργιου μπαμπά από τον προηγούμενο γάμο. Η μαμά έκανε και άλλο παιδί. Με πίστη στη θεία πρόνοια και την καλή της τύχη κάθε παιδί ήταν και μια άγκυρα νόμιζε προς τη σταθερότητα που χρειαζόταν. Ο σύζυγος δεν ήταν απένταρος. Δεν ήταν όμως και τίποτε σπουδαίο. Είχε και μια φριχτή αριστερή μαμά που βασάνιζε την όψιμη και παράδοξη νύφη. </div><div align="justify">Με δάνεια αγόρασε καινούργιο αυτοκίνητο, κράτησε το παλιό, αγόρασε σπίτι και φόρτωσε τις κάρτες ανεκπλήρωτες επιθυμίες δικές του και της μαμάς.<br />Η κόρη της αρίστευε και πάχαινε. Η μαμά την ταΐζε φιλοδοξίες και πολύ φαγητό. Ήταν όμορφη λιγομίλητη και χοντρούλα. Όταν δεν της έδωσαν τη σημαία στην 6η δημοτικού η μαμά έστειλε το σύζυγό της να λύσει το θέμα, αυτός τη φίλη τη δικηγόρο και τελικά τη σημαία την κράτησε ένα άλλο παιδάκι. </div><div align="justify">Κάποια στιγμή τα οικονομικά πήγαν κατά διαβόλου. Η μαμά ζούσε την ουτοπία της. Όλα θα λυθούν με αισιοδοξία. Ο σύζυγος προσέτρεξε σε τρίτους επικαλούμενος τα παιδιά. Και την αγάπη της μικρής.<br />Όταν η μικρή διασφάλισε σημαντικό χαρτζιλίκι από τη νονά, η μαμά, της το πήρε όλο.<br />Το άλλο παιδί βλέπεις είχε μαθησιακές δυσκολίες. </div><div align="justify">Ο γιος της. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115806558263185407?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1157795968822726502006-09-09T02:56:00.000-07:002006-09-09T02:59:28.856-07:00<div align="justify"><br /><br />Ο μπαμπάς που φοβάται να σε πιάσει στα χέρια, που σε σηκώνει όταν είσαι μικρός ψηλά, που σε χαζεύει σαν το 8ο θαύμα, που δεν ξέρει πώς να σε ταΐσει, ο μπαμπάς που μαλώνει, που παραχαϊδεύει, που σε πάει και καμιά βόλτα και σου παίρνει και τα περισσότερα παγωτά, ο μπαμπάς που γυρίζει από τη δουλειά, που όλο λείπει και που όλο τον ψάχνεις αλλά και προτιμάς την απουσία του, ο μπαμπάς που φοβάσαι και υπολογίζεις, που ζηλεύεις και μιμείσαι, που μισείς και φθονείς,<br />Ο μπαμπάς της ιστορίας και της ψυχανάλυσης, της οικογενειακής φωρογραφίας, που οδηγεί το αυτοκίνητο και έχει τα λεφτά, ο εχθρός της μαμάς και της γιαγιάς, ο πρώην της μαμάς, ο μπαμπάς των παιδιών του νυν της μαμάς, ο μπαμπάς της μαμάς (που όμως εγώ μπαμπά δεν έχω…)<br />Ο πατέρας της θρησκείας και ο Πάτερ ημών,<br />Ο πατέρας του Χριστού, του Βαγγέλη, ο Πατερούλης, Ο Πατέρας του Πατερναλισμού, ο πατέρας της επιστήμης (κάθε επιστήμης)<br />Δεν υπάρχει πια.<br /><br />Μαμάδες ανεξάρτητες και πληγωμένες τον υποκατέστησαν με δάνειο σπέρμα από δότες<br />Μαμάδες καταπιεστικές και κυριαρχικές τον οδήγησαν ως γιό προβληματικό να αρνείται την πατρότητα<br />Μαμάδες εγκαταλελειμμένες σε μαθαίνουν ότι είναι καλύτερα δίχως του<br />Μαμάδες μόνες που κλαίνε τα βράδια σου θυμίζουν ότι θα ήταν καλύτερα να μην υπήρχε<br />Μαμάδες προβεβλημένες δηλώνουν ότι περιττεύει<br /><br />Άνδρες θυμωμένοι προτιμούν να ξεχνούν το θεριό της εφηβείας τους<br />Άνδρες πληγωμένοι θέλουν να ξεπεράσουν το μπαμπά τους<br />Άνδρες μόνοι αναρωτιούνται γιατί δεν τους συμπαραστάθηκε ποτέ<br />Άνδρες τρυφεροί προτιμούν μια γυναίκα μπαμπά …<br />Κόρες αποκαρδιωμένες λυπούνται που τους βλέπουν με γυναίκες νεότερές τους<br />Κόρες απογοητευμένες απορρίπτουν για χάρη του όλους τους άνδρες του κόσμου<br />Κόρες εξαρτημένες απορρίπτουν για χάρη του όλους τους άνδρες του κόσμου….<br />Υπάρχει όμως πάντα ο άνδρας που μπορεί να είναι ο μπαμπάς κάθε παιδιού.<br />Γι’αυτό πικραίνομαι πολύ και διαφωνώ κάθε φορά που κάποια γυναίκα δηλώνει ότι επιλέγει (με πάμπολλους τρόπους πλέον) να έχει παιδί (όχι απαραίτητα να το γεννήσει αλλά με κάποιο τρόπο να το έχει) χωρίς μπαμπά.<br />Γι’αυτό διαφωνώ με τις μαμάδες της προηγούμενης γενιάς που τόσο εύκολα ενίοτε συμβουλεύουν: να κάνεις ένα παιδί και να χωρίσεις, να κάνεις ένα παιδί μόνη σου βρε αδερφέ, τι τους θες τους άνδρες….<br />Γι’αυτό διαφωνώ με την αρκετών ετών μόδα που θέλει κορίτσια να υποκλέπτουν παντοιοτρόπως σπέρμα και μετά ο άλλος ή να πληρώνει ή να υβρίζεται…<br />Γι’αυτό προβληματίζομαι με την τόση προβολή της εικόνας του εφήμερου ή ανύπαρκτου μπαμπά του περαστικού αρσενικού το οποίο μας ενδιαφέρει ελάχιστα.<br />Γι’αυτό τα κίνητρα στις ανύπαντρες μητέρες με βρίσκουν να προβληματίζομαι<br />Γι’αυτό τα ομοφυλόφυλα ζευγάρια που «τεκνοποιούν» με προβληματίζουν<br />Γι’αυτό λατρεύω τον Αλμαδοβάρ που συλλογιέται ποιητικά το ζήτημα και απάντηση όπως και εγώ δεν έχει<br /><br />Το παιδί χωρίς τον πατέρα του για τη γυναίκα πιστεύω είναι ένας άγνωστος τρίτος που θα έρθει στη ζωή της και θα δικαιώσει μια φαντασίωση απλώς μέχρι να μισηθεί για το βάρος που της προσφέρει (έστω και σιωπηλά)<br />Το παιδί χωρίς, τον έστω και προσωρινό σύντροφο, θα είναι ένα παιδί που θα έχει πατέρα (η μαμά δεν θα έχει τον ίδιο σύντροφο)</div><div align="justify"><br />Και προτιμώ αν ποτέ αποκτήσω (καθ’οιονδήποτε τρόπο) παιδί να έχει μπαμπά τον άνδρα που θα αγαπώ και μόνον. Πιστεύω ότι παιδί – τέκνο δεν υπάρχει χωρίς μπαμπά. Το πιστεύω βαθειά.</div><div align="justify"><br />Ο μπαμπάς είναι το όνειρο κάθε μαμάς, ας είμαστε ειλικρινείς. </div><div align="justify">Και το παιδί. Αλλά το παιδί είναι ένα άγνωστο πρόσωπο, ένα αίτημα για δικαίωση και αθανασία πριν το μπαμπά.<br />Μ’αυτό τον τρόπο και χωρίς Πατέρες, πατερναλισμούς και Πάτερ Ημών, εν επιγνώσει ότι ένας σύγχρονος γιος δεν επιθυμεί τη σταύρωση για να φέρει τη βασιλεία των ουρανών στον κόσμο του Πατέρα του, εγκαταλελειμμένος από ΑΥΤΟΝ αιώνες και δεκαετίες, ο μπαμπάς ξεσηκώνεται να αναγεννάται.<br />Θα τον βρείτε ακόμη και σε γειτονικά μπλογκ να λατρεύει το παιδί του<br />Θα τον βρείτε να ποζάρει με τα παιδιά της Αντζελίνας ή να ζητά μοσχεύματα για το υιοθετημένο του παιδί (το θυμάστε αλήθεια εκείνο το απίστευτο παλικάρι πέρσι στην τηλεόραση?)<br />Θα τον βρείτε παντού να δημιουργεί τη νέα του ταυτότητα. Μη σας αποθαρρύνει που σπανίζει. Ίσως να αλλάζει και όνομα, κέλυφος και εικόνα.<br />Απαντήσεις για όλα δεν έχουμε. Ούτε πατέρα να τις προσφέρει.<br />Αυτή είναι η μαγεία της αναζήτησης. Ο μπαμπάς είναι μαζί μας σε αυτή. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115779596882272650?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1157387351570575232006-09-04T09:26:00.000-07:002006-09-04T09:29:11.590-07:00<div align="justify">Ανήλικος Σεπτέμβρης και σχολικά είδη. Κασετίνα, μολύβι, γόμα και άγχος για τη χρονιά που ξεκινά, καθιστική σε ένα θρανίο, υποταγμένη στη φωνή της δασκάλας, τρομακτική υπό την απειλή του βαθμού και γεμάτη όνειρα για την απόλυτη στιγμή της ενηλικίωσης που το σχολείο θα τελειώσει και θα αρχίσει η αληθινή ζωή.<br /><br />Ενήλικος Σεπτέμβρης και αρχή ενός νέου κύκλου προσδοκιών που δεν μοιάζουν να πραγματοποιούνται, ρουτίνας που προσεγγίζει απειλητική, συμβιβασμών που κανείς δεν επιθυμεί και όλοι πράττουμε, δουλειάς για όσους έχουν την πικρή τύχη να έχουν κατοχυρώσει, σισύφειας επιστροφής στον ίδιο κύκλο που στο βάθος του υπόσχεται μόνον το φυσικό τέλος. Αν νομίζουμε ότι τα καταφέραμε στη ζωή και είμαστε από τους εντός…<br /><br />Στη μέση τα παιδιά των εισαγωγικών εξετάσεων. Και πρώτα από όλα αυτά που «δεν τα κατάφεραν».<br /><br />Το ποστ αυτό το αφιερώνω ολόψυχα σε όσους απέτυχαν στις πανελλήνιες και δεν βιώνουν φέτος έναν πανηγυρικό Σεπτέμβρη αλλά πενθούν τον εαυτό τους και την αδυναμία τους να καταφέρουν όσα η κοινωνία περίμενε από αυτούς. Στους 18 χρονώ πιτσιρικάδες που νομίζουν ότι είναι ηττημένοι. Εκείνοι μόνον. Αν ήμουν πραγματικά δυνατή θα τους χάριζα σαν δώρο ένα ζευγάρι φτερά.<br /><br />Και σε όσους άλλους ξεχνούν να γιορτάζουν καθημερινά τον εαυτό τους (με τα δεινά του συμπεριλαμβανόμενα) και πικραίνονται και η στεναχώρια τους δεν έχει τελειωμό νομίζοντας ότι κάπου στην άλλη όχθη του κόσμου κάθονται και ξαποσταίνουν οι νικητές αυτής της ζωής. Αυτοί για τους οποίους υπάρχει το αιώνιο καλοκαίρι. Αν ήμουν πραγματικά δυνατή θα τους χάριζα σαν δώρο ένα ζευγάρι γυαλιά.<br /><br />Η επίγνωση ότι δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι κατακτιέται για κάποιους σταδιακά. Υπάρχουν μόνον περιστασιακές διηγήσεις ανθρώπων που ιστορούν το βίο τους ως το μόνο ορθό. Αυτοί είναι οι πλέον ανασφαλείς και αυτοί που μέλλει να διαψευσθούν από τον επόμενο όμοιό τους. Η σειρά βλέπεις της ιστορίας των ανθρώπων αποτελείται από συνεχόμενες και συχνά αντιφατικές διηγήσεις ανασφαλών προσωρινών νικητών που επιμένουν στην ιστορία τους μήπως και κάποιος τρίτος πεισθεί ότι έζησαν. Σήμερα πιά με τα ΜΜΕ και την εφήμερη δόξα τους τούτο είναι απόλυτα αντιληπτό.<br />Ξέρω φυσικά ότι τα ΜΜΕ σας έδειξαν τους πρώτους των πρώτων. Ξέρω ότι η μάνα σας βούρκωσε που εσείς δεν είσαστε ένας από αυτούς.<br />Ξέρω ότι πονάει να είσαι από τους έξω και ο φόβος σε κάνει να πιστεύεις ότι μόνον εσύ δυστυχείς. Ξέρω την οργή της απόρριψης. Ξέρω τη μοναξιά της.<br />Ξέρω πάλι ότι κάποιοι πιστεύεται ότι μόνον εσείς ξαναζευτήκατε το ζυγό, αρχίσατε το ωράριο, μόνο για σας φθινοπωριάζει ενώ για άλλους το καλοκαίρι συνεχίζεται.<br />Όμως ξέρω ότι τα ΜΜΕ του χρόνου θα δείξουν άλλους και άλλους και άλλους και όλοι μαζί θα ξεχασθούν όπως και οι νικημένοι όπως και όλοι μας. Πρωθυπουργοί, κονομημένοι, σούπερ μοντέλα, πλανητάρχες και ο πρώτος των πρώτων στο πολυτεχνείο θα είναι απλώς ένα μικρό σκουπιδάκι λήθης στο χρόνο που όλα τα προσπερνά.<br />Ένα μοντέλο ζωής επιβάλλουν όλοι που μας λένε να το ακολουθήσουμε και όταν βλέπουμε ότι δεν βγάζει πουθενά μας δίνουν φάρμακα και αλκοόλ και άλλα βοηθήματα για να πιστέψουμε ότι το λάθος είναι σε μας και όχι σε εκείνους.<br />Η ζωή μου έμαθε ότι πιότερο και από τον ηττημένο τιμωρείται ο νικητής. Ο κύριος λόγος είναι ότι πίστεψε στο μηχανισμό της νίκης και της ήττας και έτσι θεώρησε ότι δεν τούδωσε η ζωή όσα άξιζε. Αχ αυτός ο προμηθεϊκός άνθρωπος! Πόση ζημιά έκανε στην κάθε μας μέρα.<br />Ας είναι αυτή σας η αποτυχία να βοηθήσει να βρείτε τους εαυτούς σας κάπως νωρίτερα και μαζί σας και εμείς που σκεπτόμαστε το κόστος της επιστροφής στη ρουτίνα. Τη ρουτίνα αυτών που πέτυχαν κάποτε στις πανελλήνιες και συνειδητοποίησαν νωρίς τι κούφια λόγια ήταν αυτές οι υποσχέσεις και πόσα καλοκαίρια χάθηκαν ενόψει της προσδοκίας μιας επαλήθευσης που δεν θα έρθει ποτέ.<br /><br />Αν έχετε παιδιά που επιστρέφουν στα σχολεία, αν επιστρέφετε στα σχολεία εσείς προσωπικά είτε σα μαθητές είτε σα δάσκαλοι νάχετε μια Καλή Χρονιά, να επαινείτε με κάθε αφορμή τους άλλους και να κάνετε πολλά πολλά σκασιαρχεία, πολλές πολλές κοπάνες και νάστε γεμάτοι γέλιο και ανεμελιά.<br />Αν πάλι γυρίζετε στις δουλειές σας νάχετε μια Καλή Χρονιά, να επαινείτε με κάθε αφορμή τους άλλους και να κάνετε πολλά πολλά σκασιαρχεία, πολλές πολλές κοπάνες και νάστε γεμάτοι γέλιο και ανεμελιά.<br />Αν τέλος δεν έχετε δουλειά νάχετε μια Καλή Χρονιά, να επαινείτε με κάθε αφορμή τους άλλους και να κάνετε πολλά πολλά σκασιαρχεία, πολλές πολλές κοπάνες και νάστε γεμάτοι γέλιο και ανεμελιά.<br /><br />Η ζωή είναι ένα ξέφρενο σκασιαρχείο. Μια καλή κουβέντα. Μια ανέμελη στιγμή.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115738735157057523?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1155309166131238932006-08-11T08:10:00.000-07:002006-08-11T08:12:46.140-07:00Το μπογκ και η Ελένη63 θα πάνε διακοπές.<br /><br />Επιτέλους!<br /><br />Να περάσετε όλοι καλά και ανυπομονούμε να σας ξαναβρούμε με την επιστροφή! <br /><br />ΠΡΟΣΕΧΩΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115530916613123893?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1154864431178128352006-08-06T04:37:00.000-07:002006-08-06T04:40:31.206-07:00Κάποτε οι κοινωνίες ήξεραν τα βασικά που τις αφορούσαν. Πώς γεννιέσαι, πώς πεθαίνεις, πώς ενηλικιώνεσαι, πώς πολεμάς, πώς παντρεύεσαι, αν το χειμώνα κάνει κρύο και το καλοκαίρι ζέστη, αν η άνοιξη έχει λουλούδια και το φθινόπωρο πέφτουν τα φύλλα. Ήξεραν πότε έχει σκοτάδι και πότε φως. Ηξεραν κατ’επέκταση το σωστό και το λάθος και με αρκετή ευκολία ανέθεταν σε κάποιον που ήξερα καλύτερα, γέροντα, παπά, μουφτή, αρχηγό φυλής την επίλυση των πλέον δύσκολων ζητημάτων.<br />Υστερα άρχισε η κυκλοφορία των ιδεών και των απόψεων, των ανθρώπων και των εθίμων και παράλληλα οι απορίες για τις διαφορές.<br />Υστερα ο ηλεκτρισμός έκανε τη νύχτα μέρα, τα αεροπλάνα εκμηδένισαν τις αποστάσεις και οι πόλεμοι ανέτρεψαν τους ρόλους των φύλων. Ο κλιματισμός κατήργησε τη ζέστη και το καλοριφέρ το κρύο. Μέσα σε έναν αιώνα τίποτε δεν ήταν πλέον ίδιο. Η ζωή διαρκούσε περισσότερο, οι πόλεμοι άλλαξαν και ήταν όλα μα όλα διαφορετικά.<br /><br />Παράλληλα οι θεοί άλλαξαν πρόσωπο και ρόλους. Συνέχισαν να στηρίζουν τις ανθρώπινες επιλογές. Αλλά τι να σου κάνει ο θεός αν γερνάς και πρέπει να μοιάζεις νέος. Τι να σου κάνει ο θεός που ο κλιματισμός σου πονάει το κεφάλι και τα κόκαλα. Τι να σου κάνει ο θεός που η αστάθεια σε τρελαίνει και η κατάθλιψη σε σκοτώνει.<br />Καλέσαμε το βοηθό του θεού, το γιατρό. Ανέλαβε ο γιατρός να διορθώσει τις ατέλειες του πολιτισμού και … του έργου του θεού.<br />Πανίσχυρος και έντονα άνεργος λόγω της προσφοράς πολλών πτυχιούχων έκανε τσιμπούσι. <br />Και νόσησαν οι πάντες.<br />Από μωρά οι άνθρωποι νοσηλεύονται θέλοντας και μη:<br />Εξωσωματική να το συλλάβουμε (σιγά μην γίνεται κανονικά!)<br />Προγεννητικός έλεγχος για να είναι καλά το μελλοντικό παιδί (εισαγωγή στο παιχνίδι των πιθανοτήτων) πολλά έμβρυα καταργούνται για να πετύχουμε το τέλειο και σίγουρο, ένα θα τόχουμε! Δε σηκώνει λάθη.<br /> Ισιώνουν δόντια (μετά αναλαμβάνουν οι πλαστικοί), ασχολούνται με άσθμα (το παιδικό της ρύπανσης), κάνουν λογοθεραπεία (διότι ποιο παιδί μιλάει από μόνο τους σήμερα?), πάνε ψυχίατρο (γιατί ποιο παιδί έχει μαμά μπαμπά στις μέρες μας?)<br />Αυτά ως οι πλέον συνήθεις εκδοχές.<br />Η κυριαρχία των γιατρών (και των σφαλμάτων τους) ξεκινά πριν γεννηθεί κανείς πλέον.<br />Όταν πλησιάζει το τέλος ο άνθρωπος έχει πλέον αλωθεί πλήρως ενόψει του να στηρίζει την παράταση για όσο καιρό παραπάνω γίνεται.<br />Ποιος είναι όμως αυτός ο σύγχρονος θεός που μας δημιουργεί τα έμβρυα, μας προτείνει να πώς να τα διαλέγουμε, να ισιώνουμε τα δόντια και μας εθίζει στη θεωρία των πιθανοτήτων τόσο νωρίς ώστε να είμαστε εκ του ασφαλούς?<br />Αξιώθηκε να αντιληφθεί τι ρόλο του επιφύλασσε ο αιώνας?<br />Πρόλαβε μέσα στην ανεργία του να διαφοροποιήσει τον εαυτό του από αστρολόγο?<br />Αντιλήφθηκε ότι και οι θεοί όφειλαν να έχουν αρετές? Ότι δεν ήταν μόνον στέρηση (νηστεία- δίαιτα, τρομοκρατία), (επιδημίες- φόβος αγελάδας, κότας, gay, πειθαρχία (χάπια, δίαιτα, χοληστερίνη, ζάχαρο), φόβος θανάτου (κόλαση- εντατική…).<br />Πάντα χρειάζεται κάποιος να σου λέει το σωστό. Να στηρίζεις τη σωτηρία σου επάνω του. Να σου δίνει τις συνταγές της αντοχής.<br /><br />Μέχρις ότου όμως οι γιατροί να γίνουν θεοί, ας περιορισθούν σε υπουργικούς και δημαρχιακούς ρόλους που βλάπτουν λιγότερο. Ας ασχοληθούν με το Εθνικό Σύστημα Υγείας και τα φακελάκια της ανεργίας τους. Ας μπορέσουν επιτέλους να θεραπεύσουν το συνάχι! <br />Οι γιατροί είναι πολύ σημαντική υπόθεση, για να είναι ένα επάγγελμα που εκτονώνει την ψύχωση του κάθε γονιού να κάνει γιατρό το παιδί του γιατρό (πάση θυσία. Είναι πολύ σημαντική υπόθεση για να αγοράζεται τόσο φθηνά, δηλαδή μόνον με χρήμα. <br /><br />Το να γίνεις θεός θέλει δουλειά πολλή!<br />Ρωτήστε τους θεούς των τελευταίων 20 αιώνων να σας πουν.<br />Και όσοι γιατροί έχετε λίγο καημό να δείτε πώς κατέληξαν αυτοί οι θεοί, πάτε με τους Γιατρούς του Κόσμου, ή τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα ή άλλους ανάλογους, στο στη Σερβία, το Αφγανιστάν, το Λίβανο, και σε άλλα μέρη του κόσμου όπου οι θεοί τα έκαναν θάλασσα. <br />Να βοηθήσετε τα θύματά τους μήπως και μάθετε πώς να μην είστε τόσο μα τόσο αλαζόνες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115486443117812835?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1154624966570131172006-08-03T10:04:00.000-07:002006-08-03T10:09:26.596-07:00Δεν θα γράψω σήμερα για τα αγαπημένα μου θερινά αναγνώσματα, ούτε γι’αυτά της παιδικής μου ηλικίας, ούτε για τα βιβλία που διαβάζω τούτο το καλοκαίρι. Θέλω να κουβεντιάσουμε για τα εποχικά αυτά βιβλία που φέρονται ως φρούτα εποχής. Συχνά τα βλέπεις και σε παραλιακά καρότσια ή «εκθέσεις βιβλίου» δίπλα σε παραλίες θερινών διακοπών. Όμως δεν είναι ούτε ροδάκινα, ούτε καρπούζια. <br />Θα έλεγα ότι το θέρος εμφανίζονται βιβλία επικίνδυνα για την κατηγορία του είδους. <br /><br />Τα βιβλία διαφημίζονται συνήθως πριν τα Χριστούγεννα και πριν το καλοκαίρι. Βιβλία δηλαδή ως φθηνότερα δώρα και βιβλία για πληκτικά καλοκαίρια. <br />Συνοδεύονται από τη σχετική αρθρογραφία: τι διαβάζει ο Πρωθυπουργός, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, η κ. Μαρικοστοπούλου, η κ. Διαβαζοκοστίδου κλπ. Συνεντεύξεις θερινών συγγραφέων δώθε κακείθεν ανθούν. Τα αντικείμενα αυτά (κάθε βιβλίο είναι και αντικείμενο) πωλούνται ευρύτατα.<br /> <br />Το ποστ σήμερα επιθυμεί να αναφερθεί στα βιβλία του καλοκαιριού, όπως πληθαίνουν πλέον τα τελευταία χρόνια. Την ειδική αυτή κατηγορία που είναι κάτι ανάμεσα σε περιοδικό και βιπερνόρα, κάτι σε μικρό σχήμα με επίφαση όμως βιβλίου. Για το πλοίο, για το σταθμό του τραίνου, για την ηλιοθεραπεία, για να μην μαλώνουμε, για να έχουμε κάτι να λέμε, για να περνάει η ώρα που δεν περνάει με τίποτε. Και για τους θερινούς συγγραφείς που υπηρετούν με ζήλο το λειτούργημα. Πολλοί εξ αυτών είναι διάσημοι πολιτικοί, ηθοποιοί, μάγειροι, κλπ τόσο διάσημοι που να εξασφαλίζουν την κυκλοφορία του αντικειμένου. Βιογραφίες, μυθιστορήματα, νουβέλες, ιστορικές αναλύσεις, ψυχοκοινωνιολογικά, συνταγές ζωής και ευτυχίας, κάθε τύπου και στυλ. <br /><br />Συνήθως αυτά τα βιβλία έχουν μεγαλούτσικα γράμματα καθότι τα γυαλιά ηλίου δυσκολεύουν την όραση και θέματα αστυνομικοσεξουαλικά. Με πολλές γνωστές λέξεις και με πολύ κουτσομπολιό, φανερό ή αφανέρωτο. Πάντα κάτι σου θυμίζουν, σαν σήριαλ Παπακαλιάτη. Το είδες, πέρσι ήταν(?), και στο σινεμά. Η το ξέρεις και από την εφημερίδα το θέμα. Παίζει στην τηλεόραση ή θυμίζει μοδάτο στέκι. <br />Οι τίτλοι από αυτούς που συγκρατείς και τα εξώφυλλα χαριτωμένα. Ταιριάζουν με φόρεμα, μαγιό και σαγιονάρα. <br />Με αίμα και σπέρμα ποτισμένα, με λαγνεία και κουλτούρα περιλουσμένα. Με πληροφορίες γαργαλιστικές. <br />Ιδίως με κουλτούρα. <br />Με ονόματα ηρώων ποιητικά. <br />Όταν σε βλέπουν, καθότι το θέρος, βοηθά το θεάσθαι, βγαίνουμε έξω, να μην ντρέπεσαι. Μετά το Γιάλομ και την επιτυχία του έχουν και πολύ ψυχοθεραπεία στη συνταγή. Κάποια πάθηση τέλος πάντων. Σερβίρονται με μπουρδολογία, ύφος και κοτσάνες. Και με πολύ κακά ελληνικά. <br />Το πρόβλημα με τα αναγνώσματα αυτά είναι ότι λόγω της υπερβολικής τους διαφήμισης – πρέπει με κάθε θυσία να γίνουν και μόδα- οδηγούν το χαρτί στην πεποίθηση ότι είναι βιβλίο και φαίνεται. Ότι και ο συγγραφέας του είναι δημιουργός. <br />Προϊόντα κατανάλωσης δεν ελέγχονται από τον κώδικα τροφίμων και ποτών, όπως τα πατατάκια και καλύπτονται από την ελευθερία του λόγου. Δεν παίρνουν άδεια, όπως τα φάρμακα από τον ΕΟΦ και δεν απαιτούν έξοδα σοβαρά για να κυκλοφορήσουν. Δεν απαγορεύονται όπως το χασίς και σου προσφέρουν ένα αέρα διάκρισης. Η μόδα τους απαιτεί καλό εκδότη, γνωστό συγγραφέα και τεράστια ευκολία. <br />Με τα χρόνια, ο εθισμός επιτρέπει την ψευδαίσθηση ότι όλα αυτά είναι πράγματα έργα ανθρώπινης διάνοιας. Επίσης η κυκλοφορία τους δυσφημεί τα υπόλοιπα, αυτά που αντιπροσωπεύουν την κατηγορία και αξίζουν το χαρτί που τυπώθηκαν.<br />Νομίζω ότι θα μπω στον πειρασμό αργά ή γρήγορα να κατονομάσω κάμποσα από αυτά. Προς το παρόν όμως θα τα περιγράψω μόνον. Σας βλέπω να χαμογελάτε. Δεν είναι διόλου λίγα αυτά που ξέρετε. Κάποια βγαίνουν και στην τηλεόραση. <br />Η επιτυχία τους με τρομάζει όμως! <br />Οι κυκλοφορίες τους πιστεύω ότι υπερβαίνουν σε επικινδυνότητα αθροισμένες τις τρελές αγελάδες, τη γρίπη της κότας, το εητζ και την κατάθλιψη. <br /><br />Αλλά ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Μπορούμε να διαβάσουμε το «Για μια συντροφιά ανάμεσά μας», τώρα που ο συγγραφέας του χωρίς ασυνείδητες τύψεις για τις πολιτικές του εμπλοκές, εξέδωσε ολιγοσέλιδο και πυκνό ενώ λόγω της μεταβολής των συγκυριών δεν διαφημίσθηκε όπως τα προηγούμενα ώστε να το καταστήσουν απωθητικό. Υπάρχουν βιβλία. <br /><br />Αν τυχόν σαστίσετε στα καράκια όπου πωλούνται προχωρήστε και πάρτε ένα παγωτό. Μπορεί να έχει θερμίδες αλλά οι συνέπειές του για την υγεία είναι πολύ περιορισμένες. Με μια καλή κένωση εκβάλεται. Το θερινό ανάγνωσμα όμως που παριστάνει το βιβλίο, ούτε χωνεύεται ούτε τρώγεται με τίποτε. Και χαραμίζει λόγω συγγένειας σχήματος και τίτλου το προϊόν που μετά τη Βίβλο, το Κοράνι και το Γουτεμβέργιο άλλαξε τη ροή του κόσμου. <br />Γιατί η ιστορία μας είναι ακόμη η ιστορία <strong>ενός βιβλίου.</strong> <br />Και <strong>ενός θεού. </strong><br />Δυστυχώς τα γεγονότα στη γειτονιά μας επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115462496657013117?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1154366511285320112006-07-31T10:17:00.000-07:002006-07-31T10:21:51.303-07:00Πριν από λίγες εβδομάδες (1-2/6) στο Ηρώδειο είχε ένα αφιέρωμα στο Μάνο Χατζηδάκι, με τα κινηματογραφικά του τραγούδια σε μουσική διεύθυνση Λουκά Καρυτινού. Τραγούδησαν σπουδαίοι ερμηνευτές κι ανάμεσά τους η Αρβανιτάκη όπως δεν την ξανακούσατε ποτέ. Ήταν μια βραδιά που κυριολεκτικά απογείωσε πολλούς και γέμισε συγκίνηση και ευδαιμονία ένα μεθυσμένο κοινό. Παρέα και τα καροτσάκια του ΕΛΕΠΑΠ με παιδιά να σιγοκελαϊδούνε «έχω ένα μυστικό». Ήμουν ένας από αυτούς που έφυγαν βουρκωμένοι και χαμογελαστοί με τους ήχους της Sweat Suit του Κυπουργού να συντροφεύουν για μέρες τη μικρή μου ζωή παρέα με την απολαυστική εικόνα του λιλιπούτειου και μεγαλειώδους Καρυτινού με τα λουστρίνια του, ένα μαγικό παιδί της μουσικής. Το έλεγα σε όλους μου τους φίλους. Έπαιρνα κουράγιο να υπάρχω σε αυτή τη χώρα, αφού ο Μάνος, αφού ο Καρυτινός, αφού η Φαραντούρη (ήταν εκεί και χειροκροτούσε την Ελευθερία), αφού μια τόσο υπέροχη ορχήστρα, οφείλω να συνεχίσω να εργάζομαι και εγώ (την ξέρετε όλοι δα αυτή την απελπισία…) Τι νύχτα!<br /><br />Την άλλη μέρα διάβασα στην εφημερίδα ότι επρόκειτο για ένα χάλι μαύρο. Δε νομίζω να υπήρχε καλός λόγος ούτε για το ενδυματολογικό σκέλος. <br />Αισθάνθηκα να ντρέπομαι για τα χαμόγελα και για τα δάκρυά μου. Πόνεσα αφόρητα για όλα όσα χαιρόμουν την προηγούμενη νύχτα. Ηξερα το λάθος. Ομως οι λέξεις σκοτώνουν.<br /><br />Προχθές ήμουν στην Επίδαυρο σε μια έξοχη παράσταση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Την Ιφιγένεια εν Ταύροις του Ευριπίδη, σε μετάφραση Κ.Χ.Μύρη ((φιλολογικό ψευδώνυμο του Κώστα Γεωργουσόπουλου) και σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη. Στην παράσταση, που ήδη έχει παρουσιαστεί σε πολλές περιοχές της χώρας, πρωταγωνιστούσαν οι Μαρία Ναυπλιώτου, Νίκος Ψαρράς, Οδυσσέας Σταμούλης, Κώστας Μπάσης, Δημήτρης Καμπερίδης, Αλέξης Σταυράκης και Ιφιγένεια Δεληγιαννίδη (και ας μην τους ξέρουμε όλοι μας όσο άλλους και άλλους γνωστούς…).<br />Κορυφαίες και με όλη τη σημασία της λέξης χορωδοί οι Ξανθίππη Καραθανάση και Κατερίνα Γιαμαλή, ενώ συμμετείχε δεκατετραμελής χορός. Η μουσική του Γιώργου Χριστιανάκη.<br /><br /><br />Μια παράσταση έξοχη. Μια τραγωδία που σε οδηγεί αβίαστα στη σκέψη ότι ζούμε σήμερα στο μεσαίωνα, μια παράσταση που σε κάνει να πιστεύεις ότι γίνονται θαύματα και στον σύγχρονό μας μεσαίωνα. <br /><br />Το έργο διαδραματίζεται στη «βάρβαρη» χώρα Ταυρίδα (στη χερσόνησο της Κριμαίας, όπου βρισκόταν η αρχαία Σκυθία). Σύμφωνα με το μύθο, η Αρτεμις έκλεψε την Ιφιγένεια από το βωμό της θυσίας της (στην Αυλίδα) και τη μετέφερε στην Ταυρίδα, όπου, με εντολή του βασιλιά Θόα, τελούσε ανθρωποθυσίες, οδηγώντας στη σφαγή Έλληνες αιχμαλώτους. Ο Ορέστης φτάνει στην Ταυρίδα με εντολή του Απόλλωνα, για να κλέψει από το ναό το ιερό άγαλμα της θεάς. Συλλαμβάνεται μαζί με το φίλο του Πυλάδη και κινδυνεύουν να θυσιαστούν από την Ιφιγένεια, αλλά όλα έχουν αίσιο τέλος…(τη συνέχεια σας καλώ να τη δείτε όποτε σας δοθεί ευκαιρία αν δεν την είδατε ήδη).<br /><br />Κόσμος και ντουνιάς ήταν εκεί. Όπως και στο Χατζηδάκη. Και άλλα και άλλα καροτσάκια. Και 2-3 παπάδες. Ολη αυτή η κοσμοθάλασσα προσκυνητές της ποίησης και της ποιότητας. Υπάρχει λοιπόν παντού μαγεία.<br /><br />Σας το λέω όμως πολύ συγκρατημένα. Εφημερίδες αρνούμαι να διαβάσω σήμερα. Είμαι σχεδόν βέβαιη ότι θα λένε ποιος ξέρει τι. Είτε καλό, είτε κακό θα είναι ψέμα. <br /><br />Μην ακούσετε ότι και να διαβάσετε. Θεωρώ περιττό να σχολιάσω τους κριτικούς και τις πέννες τους για άλλη μια φορά. Ούτως ή άλλως η κακία τους πληρώνεται πολύ πολύ φθηνά. Όπως και οι ύμνοι τους.Τις λέξεις τους σήμερα θα τις αγνοήσω. Να γιατί:<br /><br />Είδα ένα όνειρο τη νύχτα. Τον Καρυτινό με τα λουστρίνια του και την άγια του μπαγκέτα να διευθύνει τις καλές δυνάμεις της ψυχής μου, να τραγουδάει όλη μαζί χαρούμενα που υπάρχει κάποιος λόγος να παλεύει και εκείνη όπως αυτός, χωρίς τη Σκάλα ή τις μεγάλες ορχήστρες. Οπως ο Μύρης, όπως το ΚΘΒΕ προχθές. <br />Χωρίς καν ένα καλό λόγο. <br />Μόνο και μόνο για το θαύμα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115436651128532011?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1154088805125348992006-07-28T05:09:00.000-07:002006-07-28T05:13:25.133-07:00Όλες οι κυρίες του καλού κόσμου στις μέρες μας αποφάσισαν να είναι ζόμπι. Παντρεύεται η κόρη! Η μάνα στις φωτογραφίες του lifestyle περιοδικού, 10 χρόνια νεότερη της κόρης.<br />Συνεχίζεται η καλλιτεχνική καριέρα συνταξιούχου ηθοποιού, επανεμφανίζεται 20 χρόνια νεότερη. Η σύζυγος επιχειρηματία κάθε χρόνο και μικραίνει. Το κέρατο οδηγεί σε ανανέωση κυττάρων της κερατωθείσας. Η υπουργός πριν τη σύσκεψη bottox. Λεπτές, νέες κοπέλες ανατρέπουν κάθε συνθήκη ηλικίας.<br /><br />Μικρή θυμάμαι τη συζήτηση για την Αλίκη. Πόσω χρονώ είναι η Αλίκη? Μεγάλο ερώτημα.<br />Τώρα το θέμα άλλαξε. 70 χρονών η Σοφία Λώρεν θα κάνει καμπάνια (δεν θυμάμαι για ποιο προϊόν ομορφιάς). <br />Όλες μα όλες ετών 32. Σιδερωμένες, χειρουργημένες, ευθυτενείς…<br />Ευτυχώς που ως Μαίριλιν απόθανα εγκαίρως!<br /><br />Πόσα πρέπει να βιώσει κανείς για να σπάσει τα πρότυπα? <br />Τι να κάνεις την επιτυχία και το χρήμα αν δεν σου είναι επιτρεπτή μια ρυτιδούλα τόση? <br />Νομίζω ότι είναι ωραία να γερνά κανείς και να μπορεί και να πεθάνει κάποτε με την ώρα του. Ακόμη καλύτερο είναι να ζει. <br />Στο μεταξύ χρειάζεται να γίνεται κανείς ζόμπι?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115408880512534899?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1153927043729484182006-07-26T08:11:00.000-07:002006-07-26T08:27:32.670-07:00"<em>Σύμφωνος έσπευσε να δηλώσει ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, λέγοντας ότι «η τελική επίσημη αναγγελία της οριστικής τοποθεσίας για την ανέγερση του τεμένους στον Ελαιώνα μάς ευρίσκει σύμφωνους, όπως άλλωστε τούτο πλειστάκις έχουμε δηλώσει. Το δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας είναι αναφαίρετο για κάθε πολίτη ευνομούμενης χώρας, όπως είναι η Ελλάδα, και εκφράζεται με το δικαίωμα λατρείας του Θεού εντός ειδικών χώρων». Θετικά τοποθετήθηκαν στην ανέγερση τζαμιού οι υποψήφιοι δήμαρχοι Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης και Αλέξης Τσίπρας" </em>Ελευθεροτυπία σήμερα.(http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=59731340)<br /><br /><br />Οι μουσουλμανικές προσευχές φιλοξενήθηκαν λένε για χρόνια σε πολυτελή ξενοδοχεία. Σε κάποια από αυτά είχε, λένε, και βίζιτες. Ερχόντουσαν και φεύγανε πόρνες και προσευχές. Συχνά είχε και γαμήλιες δεξιώσεις. <br /><br />Χαλάκια στρώθηκαν σε παράγκες στο Μαραθώνα. Νόμιμοι και συνήθως παράνομοι μετανάστες με σοκολατένιο δέρμα από το Πακιστάν υμνούν το θεό που τους επιτρέπει να ζουν, παρόλα αυτά. Στα Μέγαρα δεν άκουσα για ελπίδες και προσευχές. Παρέα με τις ετοιμοθάνατες, ακίνητες όρνιθες των ορνιθοτροφείων, οι μουσουλμάνοι θυμούνται τάχα τον Αλάχ?<br /><br />Κάποτε έλεγαν θα γίνει τέμενος στη Φιλοθέη. Στην Πλάκα. Μετά στην Παιανία. Τώρα είπαν στο Βοτανικό.<br /><br />Μουεζίνης δεν ακούστηκε ποτέ στην Αθήνα. Αναζητούσα από παιδί τζαμιά και ρωτούσα τη μαμά μου πώς μετά από 400 χρόνια τουρκοκρατίας δεν έμεινε ούτε ένα. Η δασκάλα με είχε ήδη αποπάρει όταν το ρώτησα. Δεν ήξερε να μου πει. Σβήνουμε με μανία τις άβολες μνήμες. <br /><br />Ούτε όταν η Σύμβαση της Φιλοξενούσας Πόλης ζήτησε από την Αθήνα ανεξιθρησκία δεν έγινε το Τέμενος, που χωροθετήθηκε με νόμο. Και τότε το θέμα του Τεμένους πέρασε και έφυγε με χίλιες δυό δικαιολογίες. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της ανεκτικότητας άφησαν τους μουσουλμάνους χωρίς εστία. Όχι πώς θα άλλαζε ο κόσμος με περισσότερες εκκλησιές. Ο Κουμπερτίν ονειρεύθηκε την πόλη με στάδια και παλαίστρες της κλασσικής αρχαιότητας. Οι εκκλησιές είχαν και αυτές τη θέση τους. Όλες μαζί. Από τους Αγώνες κρατήσαμε τα συστήματα ασφαλείας. Τέμενος όμως δεν μας έμεινε ως legacy.<br /><br />Η είδηση της ημέρας ήταν η κατασκευή του Μουσουλμανικού τεμένους στο Βοτανικό. Η συναίνεση της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η χρηματοδότηση θα γίνει από την Πολιτεία. <br /><br />Δεν μπορώ να κρύψω ότι η συμφωνία της Ορθόδοξης Εκκλησίας με ανησυχεί. Δε νομίζω ότι τη ζόρισαν οι καταδίκες στο Στρασβούργο. Μάλλον κάποιος συμβιβασμός (Άλλη συζήτηση όμως οι Παναγιές με τα βγαλμένα μάτια). Ούτε την χουβαρντοσύνη της Ελληνικής Πολιτείας δεν μπορώ να πω ότι δεν με προβληματίζει. <br />Λυπάμαι όμως για τα παλιά τα χαμένα τα τζαμιά. Αυτά που είχαν μνήμες της οθωμανικής αυτοκρατορίας. <br /><br />Το καινούργιο, καλοδεχούμενο, αλλά είναι άλλο. Ελπίζω ο μουεζίνης, όταν αρχίσει το κλάμα του σε τακτά χρονικά διαστήματα, να θρηνήσει τα γκρεμισμένα τζαμιά. Αυτά που έφυγαν με τις μνήμες μιας εποχής. Και να σκεφθεί τις προσευχές όλων των μουσουλμάνων αυτής της πόλης, όχι μόνον των επενδυτών που αγοράζουν τράπεζες και εταιρίες ! (καλοδεχούμενοι νάναι και αυτοί).<br />Το Τέμενος της Αθήνας, αν γίνει κάποτε πραγματικότητα θάναι ένα σπουδαίο γεγονός. <br />Ας είναι όλοι οι θεοί να βρούν τη θέση τους σ'αυτή την πόλη. <br />Μήπως σιγά σιγά βρούν λίγο χώρο και οι άνθρωποι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115392704372948418?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1153843279855169792006-07-25T08:57:00.000-07:002006-07-25T09:01:19.856-07:00Γεννήθηκε στο Δελχί το 1954 το χρόνο δηλαδή που καταργήθηκε η πολυγαμία στην Ινδία. Γιος γνωστού Υπουργού της Ιντίρα Γκάντι σπούδασε και διακρίθηκε στα καλύτερα ινδικά πανεπιστήμια, έγινε ορειβάτης στα Ιμαλάια και έκανε και μια εμπορική επιχείρηση ταξειδιών περιπέτειας χρόνια πριν γίνουν μόδα. Μικροπαντρεμένος έφυγε με τη στήριξη του πατέρα για το Παρίσι να σπουδάσει και να προκόψει περαιτέρω. Σίγουρα κάποια θέση Υπουργού θα τον περίμενε μετά. Η ξενιτιά τον πόνεσε και το χρώμα του του κόστισε πολύ. Ξαφνικά από πρίγκηπας έγινε πολίτης β διαλογής. Περίμενε στις ουρές για έγγραφα και τον ήλεγχε η αστυνομία συχνά. Το όμορφο πρόσωπό του ζάρωσε από το πολύ ουίσκι και τα Benson & Hedges που κάπνιζε σαν γνήσιος βρετανικά καλλιεργημένος Ινδός προκαλούσαν ένα συνεχή βήχα. Οι λευκές ερωμένες δεν εμπόδισαν το αίσθημα μειονεξίας που γέννησε η σύγκρουση πολιτισμών και το 1989 ενώ έπεφτε το τοίχος του Βερολίνου ξέσπασε σε δυνατά κλάματα πάνω στο κάστρο της Χαϊδελβέργης: Είμαι τόσο μα τόσο απόλυτα μόνος. <br />Δύο τρία χρόνια μετά πέθανε από κύρωση του ήπατος στο Δελχί συντετριμμένος από την ένταση της αποξένωσης που γι’αυτόν μικρό ινδουιστή πρίγκιπα ήταν πρωτόγνωρο. Εκείνος πίστευε στο ποτάμι και την αέναη ροή του, ήταν τόσο ανεκτικός και πράος που ο Καρτέσιος και η κληρονομιά τους έβλαψαν πολύ την ισορροπία του. Το αλκοόλ ήταν το μέσα του καυτό ποτάμι που έσβηνε το φόβο, πάντα Black Label. <br /><br />Γεννήθηκε στα Τίρανα το 1960 όταν ο Χότζα κυβερνούσε απερίσπαστος και η Αλβανία ζούσε στον 17ο αιώνα. Γιός εργάτη με καλές σπουδές στην Αλβανία και γνώστης της μουσικής από παιδί δεν έμαθε να χορεύει παρά το φυσικό ταλέντο του αλλά περιορίσθηκε στο να χρησιμοποιεί το σώμα του για εργασίες χειρωνακτικές στην κοντινή Ελλάδα λίγα χρόνια μετά. Εισήλθε λαθρομετανάστης και πέρασε πολλά πολλά χρόνια χωρίς χαρτιά. 2-3 φορές απελάθηκε και ξαναγύρισε κρυφά από την Πίνδο. Εργάσθηκε σε οικοδομή και στα Μεγάλα Έργα: Αεροδρόμιο Σπάτων και Αττική Οδός. Η οικογένειά του ήρθε και αυτή λίγα χρόνια μετά στην Ελλάδα όπου όμως μέχρι πρότινος ζούσε κρυφά χωρίς χαρτιά και χωρίς ανάσα. Το όμορφο πρόσωπό του ζάρωσε γρήγορα από το φθηνό ούζο και έβηχε συνέχεια καθώς ο άφιλτρος Ασσος τον επιβάρυνε πολύ. <br />Τα ιστορικά βιβλία και το νέο καθεστώς δεν τον εμπόδισαν όταν τις έφαγε με αφορμή το γνωστό ποδοσφαιρικό αγώνα στην Αθήνα να ξεσπάσει σε λυγμούς: Είμαι τόσο μα τόσο απόλυτα μόνος. <br />Η γυναίκα του δεν άντεξε το ποτό. Τον έστειλε στην οικογένειά του στην Αλβανία όπου πέθανε από κύρωση του ήπατος λίγο μετά παρέα με δυό ημίαιμα σκυλάκια που κουβάλησε από την Ελλάδα, τη μόνη παρέα που του απέμεινε πιά. Η δυτικότροπη μεταολυμπιακή Αθήνα ήταν πολύ επώδυνη για αυτόν τον ξένο που δεν βαφτίστηκε και δεν είχε καμία αίσθηση ατομικότητας παρεκτός από το αίσθημα της επιβίωσης<br /><br />Γεμίσαμε ξένους. Όλοι μας πιά ξένοι, πρόσφυγες διάφορων προορισμών και προελεύσεων περνάμε σαν τα ποταμάκια από το χάρτη και το αίμα γίνεται οινόπνευμα για να αντέξει το φόβο και τη συνεχή ανεξέλεγκτη ροή των πραγμάτων. <br />Γεμίσαμε όμως και άλλους που αποκαλούν αλλήλους ξένους. Ο ξένος που είσαι και ο ξένος που δείχνεις. Άλλοτε η κύρωση του ήπατος λέγεται κατάθλιψη και άλλοτε η κατάθλιψη επιθετικότητα.<br /><br />Δεν θα γίνει στεριά όλη τούτη η θάλασσα που ρέει εντός μου <br />και ρέω και χύνομαι και χάνομαι πριν μάθω τι ήμουν…<br /><br />Έχω ιστορίες με πολλούς ξένους να σας διηγηθώ, δεν προλαβαίνω απόψε όμως. Το καράβι κατεβάζει πρόσφυγες από το Λίβανο και θέλω να διαβάσω και τα blogs των Λιβανέζων που βομβαρδίζονται. <br /><br />Συμπαθάτε με.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115384327985516979?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1153659915516925122006-07-23T05:16:00.000-07:002006-07-23T06:07:16.580-07:00<a href="http://www.blogger.com/profile/16767988"><em>Nikos Dimou</em></a><em> said...<br />eleni 63 - νομίζω πως είστε υπερβολική. Μπορεί να ηδονίζεστε ακούγοντας για το μ***ί της μάνας αλλά οι περισσότεροι δεν έχουν τέτοια γούστα. Βέβαια κανείς δεν σας υποχρεώνει (ούτε την Πόρτα) να επισκέπτεστε το blog μου, ιδιαίτερα όταν βρίσκετε τα θέματα τόσο μπανάλ όσο το πορτρέτο της Βιβιέ και τους ΄Ασπρους Ελέφαντες. Αλλά όποιος κατεβαίνει στο γήπεδο να παίξει ποδόσφαιρο σέβεται τους κανόνες - στο μπάσκετ ισχύουν άλλοι.</em><br /><div align="justify"><br /><strong><span style="color:#339999;"><span style="color:#cc0000;">Το διάβασα σήμερα στο μπλογκ της Πόρτας</span>. Ήταν απάντηση σε κάποιες σκέψεις μου για τον Ωριγένη σε έναν Εφιάλτη της. </span><span style="color:#330000;">Απάντησα στης Πόρτας.</span></strong></div><strong><div align="justify"><br /><span style="color:#339999;"><span style="color:#cc6600;">Εδώ απλά αναρωτιέμαι γιατί όταν γνωρίζει κανείς το συγγραφέα προβληματίζεται για τα γραφόμενα.</span> Για τα βιβλία και τη μυστική τους ζωή εν αγνοία του γράφοντος και του βίου του. <span style="color:#009900;">Για τα γράμματα που όταν λαμβάνουν υπόσταση στο χαρτί γίνονται "παιδιά πολλών ανθρώπων", τα λόγια μας.</span><br /><br /></span><span style="color:#990000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#339999;"><span style="color:#cc0000;">Είμαι όμως φαίνεται πολύ ζηλιάρα. <span style="color:#006600;">Τόσες μέρες γράφω και ούτε ένας δεν ήρθε για να βρίσει. </span>Ούτε δύο εβδομάδων μπλογκ και μας μιλούν για κεράσματα και τούρτα ανανά. </span><span style="color:#00cccc;">Μας προσφέρουν μέρα με τη μέρα, χάδια.</span> </span></div><div align="justify"><span style="color:#339999;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#339999;">Φυσικά δεν είναι ένα πολυσύχναστο μπλογκ. <span style="color:#3366ff;">Ούτε και πολύ ενημερωμένο</span>. Η Ελένη63 είναι εργαζόμενο κορίτσι. </span><span style="color:#000099;">Σκληρά.</span></div><span style="color:#339999;"></span><br /><div align="justify"><span style="color:#339999;">Το χρόνο που απομένει για ποστ, τον δαπανά διαβάζοντας τα μπλογκ των άλλων. <span style="color:#666600;">Να τους καταλάβει.</span> <span style="color:#6600cc;">Σιγά σιγά.</span> Να μάθει και να νοήσειτο καινούργιο αυτό φαινόμενο. </span><span style="color:#6633ff;">Εξαντλείται η ηδονοβλεψία της στην ανάγνωση των γραφομένων των άλλων. </span><span style="color:#003300;">Είναι πολλοί από αυτούς απολαυστικοί. </span></div><div align="justify"><span style="color:#003300;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#cc0000;">Είμαι ως φαίνεται πράγματι, ως άνθρωπος, ζηλιάρα. Το έφερα λοιπόν μόνη μου το βρισίδι, από της Πόρτας. <span style="color:#330033;">Μήπως και η ύβρις γίνει σκέψη</span>. Μήπως και ο <span style="color:#330033;">συγγραφέας αντιληφθεί με αυτή την αφορμή το νόημα της αυτογνωσίας, και της επικοινωνίας.</span> </span></div><div align="justify"><span style="color:#339999;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#339999;"><span style="color:#ff6666;">Ακόμη και οι υβριστές λοιπόν καλοδεχούμενοι.</span> </span></div><br /><span style="color:#339999;"><span style="color:#ffcc33;">Δεν ξέρω</span> αν θα γίνουμε <span style="color:#6633ff;">πολυκατάστημα,</span> αλλά </span><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">την ελευθερία του λόγου θα την υπερασπιζόμαστε μέχρι το τέλος. </span><br /><span style="color:#339999;"></span><br /><span style="color:#339999;"></span><span style="color:#339999;"></span></strong><br /></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115365991551692512?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1153590143558431352006-07-22T10:38:00.000-07:002006-07-22T10:42:23.566-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4685/2991/1600/noticia_hable.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4685/2991/320/noticia_hable.jpg" border="0" /></a><br />Παρατηρώ τα μπλογκ και αναρωτιέμαι τι αποζητούμε περισσότερο μέσα από τη διαδικασία αυτή.<br />Την ανάδειξη του εγώ μας? Του ταλέντου μας? Της ιστορίας μας? Κάποιου προβλήματος που μας απασχολεί? Τι τέλος πάντων?<br /><br />Παρατηρώ τα πολυσύχναστα. Όλα για λίγη παρέα. Κουβέντα άσχετη συνήθως από το ποστ με αφορμή το οποίο γράφονται.<br />Παρατηρώ τα λιγότερο σχολιαζόμενα. Tα μοναχικότερα. Μια πιο μικρή παρέα.<br /><br />Για λίγη παρέα και λίγη επαφή με το πληκτρολόγιο.<br />Τελευταία γνώρισα κάποιους και εγώ.<br /><br />Νοιάζονται και για το αν δουλεύω, αν χάνομαι με αποζητούν.<br />Νοιάζομαι για τα παιδιά τους, αν ξέρω ότι έχουν, τις οικογένειές τους, τη μοναξιά τους. Περιμένω να τους δω… λίγες γραμμές χρωματισμένες στην οθόνη.<br /><br />Φίλοι μου ηλεκτρονικοί θέλω να ψάξω και να μάθω σιγά σιγά<br />πώς στήνει κανείς μια μεγάλη ηλεκτρονική αγκαλιά,<br />Πώς μαγειρεύει μακαρονάδα για τους ηλεκτρονικούς του φίλους<br />Πώς τους κερνάει παγωτό και ουζάκι,<br />Πώς τους μαζεύει τα ξέστρατα χαμόγελα ή δάκρυα και πώς σαχλαμαρίζουν καθημερινά με τη ρουτίνα της ασφάλειας οι ... ηλεκτρονικοί φίλοι.<br />πώς κινούν για το ηλεκτρονικό τους αθάνατο νερό<br />και να σας το κεράσω σε δροσερό ποτήρι...<br />έτσι καλοκαιράκι που είναι και έχει ζέστες<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115359014355843135?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1152973284107906212006-07-15T07:11:00.000-07:002006-07-15T07:21:24.116-07:00<span style="font-size:85%;"><em>«Οι πυκνοί καπνοί από τις φλεγόμενες δεξαμενές καυσίμων του διεθνούς αερολιμένα σκεπάζουν τον καλοκαιρινό ουρανό της Βηρυτού. Το αδιάκοπο σφυροκόπημα του Λιβάνου από τους Ισραηλινούς συνεχίζεται και άπαντες απεύχονται τη μετουσίωση του εφιαλτικού σεναρίου μιας γενικευμένης σύρραξης στη Μέση Ανατολή σε πραγματικότητα..»</em> Η Καθημερινή, Σάββατο 15 Ιουλίου 2006-07-15</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><div align="justify">Όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη μεταξύ 90-1993 ξεκίνησε να δημοπρατεί το νέο διεθνή αερολιμένα των Σπάτων προσέλαβε ομάδα διεθνών συμβούλων. Οι υποψήφιοι κατασκευαστές του σημερινού <strong>ΕλΒελ </strong>το αυτό. Ο διάλογος απαιτούσε γνώση αγγλικής, διεθνή εμπειρία, κοινοτικό δίκαιο, πολύ ρεαλισμό… Έτσι συνεχίσθηκε και με το ΠΑΣΟΚ μέχρι το 1995 οπότε και ανετέθη σε Όμιλο εταιριών όπου πρωταγωνιστικό ρόλο είχε η γερμανική εταιρία Hochtief.<br />Οι σύμβουλοι της Κυβέρνησης είχαν προσκομίσει σχέδιο σύμβασης και άφθονο υλικό όλα στην αγγλική από κάποιο ασιατικό αεροδρόμιο που αφορούσε νησί. Το θυμάμαι σαν τώρα. Έπρεπε να εξηγείς προς κάθε κατεύθυνση ότι δεν επρόκειτο περί νησιωτικού αερολιμένα. Ήταν η παγκοσμιοποίηση όπως την βίωσα στην κάθε μου μέρα.<br />Οι σύμβουλοι των Γερμανών παρέα με τα καλύτερα στελέχη τους μύριζαν όλοι Λίβανο. Είχαν μόλις ολοκληρώσει το αεροδρόμιο της Βηρυτού. Οι συμβάσεις τους, οι σκέψεις τους οι άνθρωποί τους κατάλληλοι για Μέση Ανατολή.<br />Τα παραδείγματα στη συζήτηση: εμείς στη Βηρυτό έτσι το κάναμε…<br />Οι όψεις των μηχανικών, πολλοί εκ των οποίων desperados του ανατολικού μπλοκ, έτοιμες για μάχη και δουλειά και λιβανέζικο φαγητό.<br />Τα κέφια των στελεχών ανάλογα. Θα μείνουμε στην Αθήνα (<em>πίστευαν φαίνεται ότι θα ήταν και εδώ σαν το Παρίσι της Ανατολής</em>). Θα χορεύουμε μαζί τους, θα τρώμε το έξοχο φαγητό τους (<em>όπως το γνώρισα αργότερα είναι αριστουργηματικό</em>), θα ζούμε την ζωή τους. Σκεπτόντουσαν Λίβανο, μόνον Λίβανο. Ήταν φυσικά στην Αθήνα. </div><div align="justify">Πολλοί από αυτούς μετά την ανάθεση χάθηκαν στον κόσμο. Άλλοι ξέμειναν. Κάποιοι όπως το σκέπτομαι, οι νεότεροι θα είναι έτοιμοι για την ανοικοδόμηση … Πίσω, θα ονειρεύονται να γυρίσουν στη Βηρυτό.</div><div align="justify"><span style="color:#00cccc;">..............</span></div><span style="color:#00cccc;"></span><div align="justify">Τα κείμενα τελείωσαν και λίγο καιρό μετά ολοκληρώθηκε και το ΕλΒελ ..(δεν ακούγεται κάπως μεσανατολικό αυτό το όνομα?)<br />Όποτε πηγαίνω στο ΕλΒελ σκέπτομαι ότι έγινε από αυτούς που ήρθαν από τη Βηρυτό. Ότι το αδελφάκι του το μεγάλο είναι στο Λίβανο. Ότι αν προσπαθήσεις θα διακρίνεις μικρά κέδρα να σκάνε μύτη και γαλλικά να ανακατεύονται με τα γερμανικά και τα αγγλοαμερικάνικα. Άσε στα Goodies που μου μυρίζει φαλάφελ. </div><div align="justify"><span style="color:#ff6600;">..............<br /></span>Σήμερα δεν θέλω να το σκέπτομαι.<br />Εκείνος ο ταλαίπωρος ο γερμανός γεμάτος τύψεις από το Αουσβιτς, οικονομικός μετανάστης και αλκοολικός από το Λίβανο ερχόταν και το Λίβανο ονειρευόταν. Δεν ξέρω αν απογοητεύθηκε με την Αθήνα αλλά μέσα μου, όποτε τον έβλεπα, ήταν σαν να γονάτιζε ικέτιδα η ανάπτυξη της Ευρώπης (πολύ πριν τη διεύρυνση) στη Μέση Ανατολή για καμιά δουλίτσα. Ν'ανασάνει!</div><div align="justify"><br />Οι λέξεις στις συμβάσεις που θυμάμαι, (άλλαξαν βέβαια πολύ) χορεύουν έκτοτε στα μάτια μου. Οι δικηγόροι διέγραφαν τη λέξη «<span style="color:#006600;"><strong>Βηρυτός</strong></span>» από το σχέδιο σύμβασης που επεξεργαζόμαστε για ευκολία. </div><div align="justify">Και μετά το cut, paste : <span style="color:#993300;"><strong>Αθήνα.</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115297328410790621?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1152887617579823452006-07-14T07:24:00.000-07:002006-07-14T07:44:27.506-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4685/2991/1600/Vlemma.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4685/2991/400/Vlemma.jpg" border="0" /></a><br /><br />Τελετή γνωστή… μαθητές της τελευταίας τάξης καίνε τα σχολικά βιβλία. Με μίσος τα πετάνε στη φωτιά. Χαμένοι ή κερδισμένοι των εξεταστικών συστημάτων εκδικούνται τη νεότητα που πέρασαν καθισμένοι στην καρέκλα. Ακίνητοι.<br /><br />Ο Βολτέρος είπε κάποτε τη γνωστή φράση από τα σχολικά μας χρόνια: "<strong><span style="color:#6600cc;">Διαφωνώ με αυτό που λες αλλά θα έδινα και την τελευταία σταγόνα του αίματός μου για να συνεχίσεις ελεύθερα να λες όσα πιστεύεις".<br /></span></strong><br />Μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για κάθε μαθητή ο Διαφωτισμός είναι κεφάλαιο βιβλίου πληκτικού και ανούσιου, που το πέρασε εξετάσεις και ξεμπέρδεψε και ο Βολτέρος όνομα που πρέπει να αποστηθίσει.<br />Μετά την δευτεροβάθμια εκπαίδευση αρχίζει η υποχρεωτική συμφωνία.<br />Η γνώμη είναι πράγμα επικίνδυνο και αναποτελεσματικό.<br /><div align="center">..............</div><div align="justify"><br />Ο όχλος και η συμφωνία με την εξουσία είναι αποτελεσματικότερη.<br />Στο ντύσιμο, η μόδα μας βοήθησε. Καμιά διαφωνία.<br />Στο φαγητό, πάντα υπάρχει κάποια ενιαία γραμμή. Θρησκεύεις? Η νηστεία θα σου προσφέρει τον Παράδεισο. Σπουδάζεις? Ίσως είναι καλύτερα να είσαι χορτοφάγος<br />Στις απόψεις? Την πολιτική? Την εργασία? Τους θεούς? Και αν μ’αγαπάς γιατί διαφωνούμε για το χρώμα του καναπέ μωρό μου?<br />Μέχρι την 11η Σεπτέμβρη.<br />Την τραγική εκείνη ημέρα για τον κόσμο έγινε κάτι μεγαλοφυές και συμβολικά σπουδαίο. Με τη χρήση του μέσου άρσης της διαφωνίας, της τηλεόρασης δηλώθηκε (έστω και αν ίσως ήτανε μαϊμού) δημόσια και φανερά διαφωνία. </div><div align="justify">Με το ίδιο το μέσον της απόλυτης συμφωνίας: την τηλεόραση. </div><div align="justify">Με τρόπο προφανή αναμφισβήτητο και με πλήρη ανάληψη συνεπειών. Νομίζω ότι τα αεροπλάνα τα χάζευε γελώντας ο Βολτέρος εκμεταλλευόμενος την «ΑΛ ΚΑΙΝΤΑ» για να μας νουθετήσει που τον κάψαμε μαζί με τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. </div><div align="justify">Καβάλησε τις φλόγες και ξεκίνησε τη βόλτα του.<br />Μετά ήρθε το διαδίκτυο. Μια ξέφρενη ελευθερία άρχισε να ανθίζει. Στα μπλογκ έγινε η επανάσταση. Φυσικά εφευρέθηκε η moderation.<br />Υπάρχουμε και μονολογούμε καθείς στη θεσούλα του με τη βοήθεια ενός πληκτρολογίου.<br />Είναι ασφαλές. Ακόμη και αν κάποιος σε βρίσει δύσκολα θα σε χαστουκίσει. Είναι και ανώνυμο αν θέλουμε. Οπότε και άλλη περισσότερη ελευθερία. Μόνο συνδετικό στοιχείο η γλώσσα και ο χρόνος.<br />Και ο Βολτέρος βολτάρει στον πλανήτη. Ξαναγύρισε. </div><div align="justify">και η παρέα του μπλογκινγκ αν το σκεφθείτε είναι δεν είναι 16- 17 χρονώ..<br />Παρά τα καμένα μας βιβλία, παρά την πλήξη μας, παρά την ανυπόληπτη ιδεολογία μας, από τις φωτιές των πύργων ξεπήδησε η ανάγκη για διαφωνία εναργής. Σαν εικόνα. Αυτή η εικόνα δεν ήταν (ως φαίνεται) τηλεοπτικά προσχεδιασμένη. Δεν έπεσαν διαφημίσεις με το κοίταγμά της.<br /><span style="color:#cc0000;"><strong>Ο Βολτέρος ξαναγύρισε και επιτρέπει τη διαφωνία</strong></span>. </div>Στατικά προς το παρόν.<br />Ηλεκτρονικά.<br />Αλλά επιτρέπεται.<br /><span style="color:#00cccc;"><strong>Βολτάρει ο Βολτέρος</strong></span> <strong>και μας παρακινεί για μια <span style="color:#ff6600;">βόλτα και διάλογο.<br /></span></strong>Έτσι προστατευμένοι που καθόμαστε στην οθόνη μας άλλωστε δεν έχουμε και πολλά να φοβηθούμε.<br />Ούτε την τρελή την αγελάδα, ούτε τη γριπιασμένη την κότα, ούτε τα ανεξέλεγκτα πέη που στάζουν εητζ.<br /><span style="color:#009900;">Με ασφάλεια και περίσκεψη … ας διαφωνήσουμε.</span> Ας διαλεχθούμε.<br /><strong>Μετά την ακινησία μια βόλτα με το Βολτέρο.</strong><br />Πεθαμένος από χρόνια δεν μπορεί να μας κολλήσει ούτε συναχάκι.<br /><br />Βρε λες να φανεί και ο Σωκράτης από καμιά γωνιά σιγά σιγά…<br /><br /><span style="font-size:85%;"><em>Στο Ηλιόδενδρο με την θερμή παράκληση ανεμπόδιστα να διαφωνεί όσο αντέχει.</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115288761757982345?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1152701299274937662006-07-12T03:42:00.000-07:002006-07-12T03:48:19.283-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4685/2991/1600/simees.2.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4685/2991/400/simees.2.jpg" border="0" /></a><br /><em>Συνταγματική προστασία των εταιριών από κρατικές αυθαιρεσίες ζητά ο ΣΕΒ. Παράδειγμα προς αποφυγήν ο «Βασικός Μέτοχος» τόνισε ο Πρόεδρος του Συνδέσμου κ. Δ. Δασκαλόπουλος…</em><span style="font-size:85%;">Ημερησία 12/7/06</span><br /><div align="justify"><br />Στην Ελβετία το Σύνταγμα λαμβάνει πρόνοια για τις αγελάδες. Είναι φυσικό, αποτελεί εθνικό τους πλούτο. Είναι και συμβολικό. Αν οι Ινδοί τις έκαναν ταμπού, οι Ελβετοί τις αγκάλιασαν στο Σύνταγμα. Στην Ελλάδα μετά την γνωστή "υπόθεση Ανδρεάδη" και την καταδίκη μας στο Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, μετά πολλές άλλες ανάλογες υποθέσεις, ρυθμίζεται συνταγματικά το ασυμβίβαστου του «βασικού μετόχου» στο άρθ. 14.9 Σ. Ποιος είναι ο λόγος? Μας είπανε η διαπλοκή. Η ρύθμιση του άρθ. 14.9 ήταν εξαρχής και για τον αδαή προβληματική και εσφαλμένη. Γιατί τόσοι σοφοί νομικοί ομόφωνα τη στήριξαν? Γιατί στην Ελλάδα η ισχύς (του χρήματος, του τύπου) διώκεται με τόση ευκολία? </div><div align="justify"><br />Θα μπορούσαν να γνωμοδοτήσουν για το θέμα πολλές επιστήμες.Το να διώκει ένα Σύνταγμα τον πλούτο και να ρυθμίζει την απαξία του είναι παρανοϊκό σε φιλελεύθερα καθεστώτα. Ιδίως αν αυτό το ενισχύουν ηγέτες που λατρεύουν την αμερικάνικη σημαία, σπούδασαν στην Αμερική και δηλώνουν φιλελεύθεροι. Οι εθνικοί ψυχίατροι δεν μίλησαν για το θέμα. Προτίμησαν να κρατήσουν ένα υπουργείο και την ησυχία τους. </div><div align="justify"><br />Το να διώκει ένα φιλελεύθερο καθεστώς την ελευθεροτυπία, αποστερώντας την από πόρους είναι αντιδημοκρατικό. Αν επιδοτούντο όλες οι εφημερίδες από κρατική διαφήμιση θα διαβάζαμε μόνον Ριζοσπάστες ή ανάλογα έντυπα. Τι ενοχλεί ο ιδιωτικός πλούτος την ελευθεροτυπία? Οι εθνικοί δημοσιογράφοι συντάχθηκαν με τις διώξεις των «βασικών μετόχων». Προτίμησαν να κρατήσουν ένα υπουργείο και την ησυχία τους. </div><div align="justify"><br />Το να ρυθμίζεται σε ένα Σύνταγμα μια διάταξη σε ευθεία αντίθεση με το κοινοτικό δίκαιο ένα θέμα που είναι γνωστό ότι θα «πέσει» ήδη από το 1995 όταν ρυθμίσθηκε νομοθετικά και κινδύνεψε δικαστικά είναι απλή και αδικαιολόγητη άγνοια. Οι εθνικοί συνταγματολόγοι συνήνεσαν. Προτίμησαν να κρατήσουν ένα υπουργείο και την ησυχία τους.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Χωρίς να σημαίνει ότι θεωρώ ορθό να εκβιάζεται από τον τύπο ο πολιτικός βίος της Χώρας, θα άφηνα τον πολιτικό βίο να διατηρήσει την ηθική του ακεραιότητα από τη μια και τον τύπο τη δική του από την άλλη.Το ζήτημα παραμένει.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Μια ρύθμιση στο Σύνταγμα που "δείχνει" συγκεκριμένα πρόσωπα.Αυτό είναι για μένα ένα μεγάλο θέμα. Πρόσωπα και όχι αγελάδες όπως στην Ελβετία, ή αξίες. Ένα Σύνταγμα που φθονεί, όπως ο καθένας μας, και το δηλώνει με λέξεις στο κείμενό του. Ένα Σύνταγμα που επιθυμεί να διώκονται συγκριμένοι πολίτες και επιχειρήσεις ως ασυμβίβαστοι. Η λέξη αυτή τέθηκε με αφθονία στην αναθεώρηση του 2001. <span style="color:#6600cc;"><strong>Ασυμβίβαστο.</strong></span>Οι κανόνες του ανταγωνισμού χρησίμευσαν σε πολλές φιλελεύθερες δημοκρατίες για την εκβιαστική συχνά ηθικοποίηση των συναλλαγών. Στην Ελλάδα το προνόμιο είναι στο Σύνταγμα. Το μεγάλο εθνικό καλαμάρι προγράφει ότι το θίγει… στο χαρτί.Θα επισήμαινα ακριβώς το αυτό αν το Σύνταγμα, αντί πχ να απαγορεύει τα βασανιστήρια «έδειχνε» συγκεκριμένο πρόσωπο ως βασανιστή και τόνιζε ότι το κακό πρέπει να πέσει και στα παιδιά του.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Ετσι φθάσαμε και στις εθνικές ύβρις. Στους νταβατζήδες με ονοματεπώνυμο. Λιλα Πάουζε. Αγελάδα με ονοματεπώνυμο. Διαπλοκή με ονοματεπώνυμο. Από θεσμικά χείλη. Φιλελεύθερα. Αν δεν είχε στηριχθεί η θέση αυτή και από το <strong><span style="color:#009900;">ΠΑΣΟΚ </span></strong>θα έλεγε κανείς ότι είναι <strong><span style="color:#3333ff;">κληρονομικό</span></strong>.Και το Σύνταγμα προς το παρόν περιγράφει πρόσωπα και τα παιδιά τους. Αν αύριο είσαι εσύ?Αν δεν κατάφερε ένας ισχυρός και η φαμίλια του να εξορίσει τις «κατάρες» από τους Κανόνες, τις κατάρες που στρέφονται εναντίον του, τι θα κάνει η κυρία Μαρία? Τι θα κάνει ο κύριος Αγρόν? Τι θα κάνω εγώ?Τα εκδικητικά νομοθετήματα έστω και αν λέγονται Συντάγματα, τα εμπαθή χαρτιά δεν μπορούν να έχουν θέση σε οποιαδήποτε Δημοκρατία.Θα ήταν πολύ πιο λογικό να προστατευθεί συνταγματικά η εθνική μας φέτα ή ο χαβαλές παρά να διωχθεί κάποιος συγκεκριμένος επιχειρηματίας, καλλιτέχνης, πολιτικός...<br />Ο κύριος λόγος που πρέπει λοιπόν να γίνει η αναθεώρηση είναι η διαγραφή των διατάξεων με ονοματεπώνυμο από τον Καταστατικό Χάρτη. </div><div align="justify"><br />Αύριο θα μπορούσα να είμαι εγώ, ή το παιδί μου που έχει σύνδρομο ντάουν. Αν δεν μπορεί το Σύνταγμα να προστατεύσει το κεφάλαιο τι να περιμένει ο αλβανός μετανάστης και ο σημαιοφόρος γιός του?… η επιστήμη σιγά.Προτίμησε να κρατήσει ένα υπουργείο και την ησυχία της. </div><div align="justify"><br />Κι όμως το Σύνταγμα είναι πρώτα πρώτα σύμβολο. Και ως τέτοιο θα όφειλε να θυμάται τις αρχές της δημοκρατίας.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#000099;"><strong>LIBERTE,</strong></span> EGALITE, </span></span><strong><span style="color:#cc0000;"><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;">FRATERNITE</span> </span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc0000;"></span></strong> </div><div align="justify">Που είναι η φρατερνιτέ, η εθνική αλληλεγγύη?</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><em><span style="font-size:85%;">Το κείμενο αυτό αφιερώνεται σε όσους θεωρούν ότι στην Ελλάδα πάσχουν οι αδικημένοι της φύσης και οι ανήμποροι.</span></em></div><div align="justify"><em><span style="font-size:85%;"></span></em> </div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28261949-115270129927493766?l=eleni63.blogspot.com' alt='' /></div>Eleni63http://www.blogger.com/profile/06741638124699811244noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-28261949.post-1152618053920947152006-07-11T04:34:00.000-07:002006-07-11T04:40:53.930-07:00<div align="justify"><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">1. Η Μαρία Παπαδοπούλου</span></strong><br />Εικοσιτετράχρονη δικηγόρος, με ποιότητα και ήθος αλλά ιδίως με ένα τεράστιο εγκέφαλο που στέκεται περήφανος πάνω στο παχύσαρκο σώμα της. Ντυμένη πάντα εξαιρετικά κομψά και με περίσσευμα αξιοπρέπειας δεν επέτρεψε σε κανέναν είτε να την λυπάται είτε να αντιλαμβάνεται κάποια μειονεξία. Η Μαρία κατηγορήθηκε πολλές φορές για την αδυναμία της να τιθασεύσει το σώμα της, λόγω ιδίως των αρίστων επιδόσεών της. Στην Μαρία Παπαδοπούλου δεν δόθηκε συστατική επιστολή για να συνεχίσει τις σπουδές της παρά μετά από πίεση έκπληκτου συνανθρώπου με γνωριμίες. Το πάχος σημαίνει για κάποιους βλακεία, ιδίως εφόσον το άτομο που κουβαλά τα κιλά του συμβαίνει να είναι καλός άνθρωπος. Η Μαρία Παπαδοπούλου είναι σοφός άνθρωπος διότι δεν κρατά κακία σε κανέναν και σύντομα θα κάνει τον τόπο μας περήφανο διότι παρόλη την προσπάθεια να περιορισθεί στην καταπολέμηση της παχυσαρκίας της συνεχίζει να ζει και να ανθίζει.<br /><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">2. Ο Γιάννης Παπαδόπουλος</span></strong><br />Ηλικιωμένος πια άνεργος συμπολίτης μας που φέρεται να πάσχει από σχιζοφρένεια παρότι δεν έχει ψευδαισθήσεις. Αρκείται σε 1-2 ευρώ και ένα παγωτό και έχει πάντα ένα χαμόγελο για όλους. Ντροπή για πολλούς διατηρήθηκε στη ζωή λόγω του πείσματος της οικογένειάς του. Διόλου δεν επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό. Κανείς δεν τον φωτογραφίζει ούτε θαυμάζει την απίστευτη μνήμη του. Κανείς δεν τον αναφέρει στα πρόσωπα που δόξασαν την οικογένεια και ίσως, ίσως λέω αποσιωπάται η ύπαρξή του, παρότι είναι φανερά ένας εξαιρετικής ευφυΐας άνθρωπος. Ο Γιάννης Παπαδόπουλος είναι ένα κληρονομικό βάρος για τους συγγενείς του και όταν πηγαίνει περίπατο όλοι απομακρύνονται. Ποτέ φυσικά δεν πείραξε κανέναν. Απλώς κάποτε υπήρξε μια ιατρική διάγνωση. Ο Γιάννης �